ΤοShootboxingείναι από τα πιο επιτυχημένα στυλ μαχητικών αθλημάτων στην Ιαπωνία. Είναι ένας δυνατός συνδυασμός Kickboxing και Wrestling, με αποτέλεσμα ένα πολύ θεαματικό άθλημα.
Υπάρχει όμως και Shootboxing γυναικών. Όπως και όταν παρουσιάζαμε τοLethwei γυναικώνβλέπουμε, ότι όχι μόνο δεν υστερούν των ανδρών, αλλά τουλάχιστον σε μαχητικότητα ίσως είναι πιο σκληρές από τους άνδρες μαχητές του αθλήματος.
Οι αγώνες που ακολουθούν είναι από την διοργάνωση RISE WORLD SERIES / SHOOTBOXING-KINGS 2022 που έγινε την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2022 στο Asakusa Hana Theatre του Tokyo.
Στον πρώτο αγώνα συμμετέχουν η πρωταθλήτρια SB Japan Women’ s Atomweight, MISAKI (Team Forest) με την Phetchada Oh Yuttachai (Ταϊλάνδη). Η Ταϊλανδή αθλήτρια είναι 19 ετών με ρεκόρ 35 νίκες και 15 ήττες σε 50 αγώνες. Έχει κερδίσει το τουρνουά UMT στην κατηγορία των 48 κιλών. Για την MISAKI, αυτός είναι ο δεύτερος αγώνας της με αθλήτρια του Muay Thai από τον Σεπτέμβριο του 2018 εναντίον της Rat Chapron.
Ένας αγώνας μεταξύ των Kazeha (Ryusei Juku Phantom Dojo) και YUMIN (Leo Gym).
Ο αγώνας είναι ημι-επαγγελματικός, με αντιπάλους την Airi Uno, από την ένωση Risshi Kaikan και την αθλήτρια Mio LaReyna του Team Reyes. Η Uno, που έχει κατακτήσει πολλούς ερασιτεχνικούς τίτλους από πολύ μικρή ηλικία, κάνει το “άνοιγμά” της στο επαγγελματικό επίπεδο.
Το Korakuen Hall είναι μια φημισμένη αρένα στο Bunkyo, στο Tokyo. Εκτός από εξαιρετικός χώρος είναι πολύ σημαντικός γιατί έχει φιλοξενήσει πολλές κορυφαίες διοργανώσεις επαγγελματικής πυγμαχίας, επαγγελματικής πάλης, Kickboxing, MMA καιLethwei.
Επίσημα άνοιξε στις 16 Απριλίου 1962 με χωρητικότητα περίπου 2.000 ατόμων. Βρίσκεται μέσα στο Tokyo Dome City, ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα του Τόκιο.
Ο χώρος φιλοξένησε τους αγώνες πυγμαχίας για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964. Στον τομέα της επαγγελματικής πάλης, θεωρείται το Madison Square Garden τουPuroresu, (του Ιαπωνικού WWE) καθώς όλες οι μεγάλες εταιρείες αγώνων πάλης της Ιαπωνίας, έχουν πραγματοποιήσει μερικές από τις μεγαλύτερες παραστάσεις τους εντός της αίθουσας.
Τον Μάρτιο του 2011, η αίθουσα υπέστη δομικές ζημιές υπό την επίδραση του σεισμού Tōhoku. Οι προγραμματισμένες εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός αγώνα παγκόσμιου τίτλου γυναικών της WBC, αναβλήθηκαν ή ακυρώθηκαν. Οι εργασίες επισκευής ολοκληρώθηκαν στις 18 Μαρτίου. Η αίθουσα ήταν κλειστή μέχρι την επόμενη μέρα και στη συνέχεια άρχισαν σταδιακά να επιστρέφουν οι εκδηλώσεις.
Στις 27 Οκτωβρίου 2016, η αίθουσα έγινε ο επιλεγμένος χώρος για τη Διεθνή Ομοσπονδία Lethwei της Ιαπωνίας. Το Lethwei Grand Prix Japan 2016 ήταν η πρώτη μεγάλη εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στον χώρο.
Το Tokyo JCB Hall γνωστό και ως Tokyo Dome City Hall, είναι μια εγκατάσταση για αθλήματα, επιδείξεις μόδας και ζωντανές συναυλίες μέσα στο συγκρότημα Tokyo Dome City. Λίγα λεπτά με τα πόδια από το Korakuen Hall.
Ανακοινώθηκε ότι μια νέα έκδοση του Korakuen Hall θα χτιζόταν στο Tokyo Dome City που θα λειτουργούσε ως το Korakuen Hall 2 και θα χωρούσε 2.500–3.000 άτομα.
Τα δικαιώματα ονομασίας της αίθουσας αγοράστηκαν από το Japan Credit Bureau (JCB) και έτσι άνοιξε ως JCB Hall. Μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής, η Tokyo Dome Corporation, στην οποία ανήκει το αρχικό Korakuen Hall καθώς και το Tokyo Dome, θα συνεχίσει να νοικιάζει το αρχικό Korakuen Hall, μειώνοντας τις τιμές ενοικίασης – επί του παρόντος κοστίζει 1.500.000 yen (10,245 ευρώ) – για να επιτρέψει σε διοργανώσεις μικρότερου budget να χρησιμοποιούν το κτίριο σε τακτική βάση.
Αν και τα περισσότερα αθλητικά γεγονότα γίνονται στο Tokyo Dome, το JCB Hall θεωρείται ένα από τα κύρια σημεία στο Tokyo Dome City για μικρότερης κλίμακας αθλητικά γεγονότα, όπως πυγμαχία, πάλη, Lethwei και ΜΜΕ. Η αίθουσα JCB φιλοξένησε τη Miss International Japan.
Από την ολοκλήρωσή του, το JCB Hall φιλοξένησε το Lethwei in Japan 4: Frontier στις 16 Ιουνίου 2017 με τη συμμετοχή και του σπουδαίουDave Leducκαι έχει χρησιμοποιηθεί πιο σπάνια για αγώνες επαγγελματικής πάλης μετά το σόου Pro Wrestling Zero1 στις αρχές του 2008. Κατά τη διάρκεια του 2009, το JCB Hall χρησιμοποιήθηκε δύο φορές για επαγγελματική πάλη, και τις δύο φορές για μια περιοδεία που τελείωσε το σόου του Pro Wrestling Noah.
Εδώ ο αγώνας Manny Pacquiao vs Shin Terao στις 18 Μαίου 1998
Αγώνες επαγγελματικής πάλης “Road to Wrestling Dontaku” στις 13 Απριλίου 2018
Ο αγώνας Dave Leduc vs Adem Yilmaz στις 18 Απριλίου 2017
Το low kick, το κυκλικό λάκτισμα στα πόδια, έχει μπει στη ζωή του κάθε μαχητή των αθλημάτων επαφής. Muay Thai, Kickboxing, MMA, Kyokushin και όχι μόνο, το έχουν για τα καλά στο ρεπερτόριό τους.
Τι γίνεται όταν μας επιτίθεται κάποιος με την τεχνική αυτή, στην προπόνηση, στον αγώνα ή στο δρόμο;
Υπάρχουν δύο τύποι αντίδρασης. Παθητική αντίδραση και ενεργητική αντίδραση.
Στην πρώτη βάζουμε συνήθως το καλάμι του δικού μας ποδιού να απορροφήσει την κρούση. Είναι άμυνα που έχει ρίσκο γιατί υπάρχει κρούση με δύο ίδια “εργαλεία”, που ελπίζουμε να πάνε όλα καλά, να αντέξει το πόδι μας, να μην επηρεαστεί η ισορροπία μας, να μην “ξεραθεί” το πόδι, και να μην μας γυρίσει ο αντίπαλος σε γωνία που δεν μπορούμε να αντιδράσουμε άμεσα. Διατηρεί ο άλλος την πρωτοβουλία των κινήσεων και σε κάθε περίπτωση έχει έρθει πολύ κοντά, οπότε μας φθάνουν τα χέρια του.
Στην δεύτερη κατηγορία, έχουμε την ενεργητική άμυνα. Κάνουμε ενέργεια που αποτρέπει την ολοκλήρωση της επιθετικής κίνησης. Είναι πιο ασφαλής, δεν καταπονείται το σώμα μας με καμία κρούση, δεν υπάρχει φθορά, του επηρεάζουμε τη ισορροπία, του αλλάζουμε την γωνία, δεν μπορεί να μας χτυπήσει άμεσα, παίρνουμε πλέον εμείς την πρωτοβουλία, ερχόμαστε εμείς κοντά του, οπότε τον βάζουμε μέσα στην απόσταση των χεριών μας.
Το κρίσιμο μέγεθος είναι η χρονική στιγμή που ξεκινά η δική μας κίνηση.
Αν ξεκινήσουμε νωρίτερα, ο αντίπαλος θα το δει και θα ακυρώσει την επίθεση. Έτσι θα βρεθούμε εκτεθειμένοι με το πόδι στον αέρα και αυτός με τα δύο στο έδαφος. Απλά του δώσαμε την πρωτοβουλία. Μόλις χάσαμε.
Αν ξεκινήσουμε αργότερα, είμαστε εκτεθειμένοι, με το ένα πόδι στον αέρα, το πόδι που πατά έχει φορτωθεί όλο το βάρος και το low που έρχεται, χτυπά ανενόχλητο και “κόβει” τη βάση μας. Και η επίθεση του αντιπάλου μόλις άρχισε και υπάρχει και συνέχεια.
Η τέλεια στιγμή είναι να ξεκινήσουμε μαζί. Γιατί προλαβαίνουμε πάντα; Γιατί ο αντίπαλος εκτελεί κυκλική κίνηση και εμείς ευθεία. Φθάνουμε πρώτοι. Με τον τρόπο αυτό η ροπή επιστρέφει σε αυτόν που την αναπτύσσει, τον αντίπαλο. Έτσι φεύγει πίσω, χωρίς καλή βάση, χωρίς οργανωμένη άμυνα, χωρίς ισορροπία. Μπαίνουμε και τελειώνουμε τη δουλειά.
Μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε τη στιγμή και να συντονιζόμαστε με την κίνηση του επιτιθέμενου; Η απάντηση είναι ναι και μπορούν να το κάνουν όλοι. Η μαγική λέξη είναι εξάσκηση. Δεν αξίζει τον κόπο;
Η Chronic traumatic encephalopathy (CTE), ή χρόνια τραυματική εγκεφαλοπάθεια, είναι μια από τις πιο επικίνδυνες πτυχές των αθλημάτων επαφής.
Το επιβλητικό 99% των παικτών του NFL και το 90% των πυγμάχων υποφέρουν σε κάποιο βαθμό από αυτή την εκφυλιστική μορφή εγκεφαλικής βλάβης.
Το MMA είναι ένα νέο άθλημα και υπάρχει ακόμη έλλειψη επιστημονικής έρευνας για τους αθλητές του και τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν.
Η CTE εμφανίζεται ως αποτέλεσμα διάσεισης. Όταν ο εγκέφαλος υφίσταται περιστροφική επιτάχυνση μέσα στο κρανίο με ρυθμό αρκετό για να αναγκάσει κάποιον να πέσει αναίσθητος, προκαλεί την απελευθέρωση μιας πρωτεΐνης γνωστής ως pTau. Με την πάροδο του χρόνου η pTau μπορεί να καταστρέψει τμήματα του εγκεφαλικού ιστού, οδηγώντας τον πάσχοντα να εμφανίσει πιθανά συμπτώματα όπως κατάθλιψη, άνοια και τάση για αυτοκτονία.
Το ΜΜΑ είναι ένα σκληρό μέρος, όπου οι μαχητές του είναι σίγουρο ότι θα υποστούν κάποιο σωματικό τραύμα κατά τη διάρκεια της καριέρας τους. Όμως η χρόνια τραυματική εγκεφαλοπάθεια γίνεται ένα όλο και πιο εμφανές πρόβλημα στα αθλήματα επαφής. Από το NFL μέχρι το Muay Thai, οι αθλητές παρουσιάζουν αυτό το σοβαρό, νευροεκφυλιστικό πρόβλημα σε ανησυχητικούς αριθμούς.
Τα συμπτώματα της CTE περιλαμβάνουν εναλλαγές της διάθεσης, αμνησία, δυσκολία συγκέντρωσης, ζάλη και τελικά, άνοια. Ενώ μια πλήρης διάγνωση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μετά από νεκροψία, οι γιατροί είναι συχνά σε θέση να την αναγνωρίσουν μέσω των συμπτωμάτων που προκαλεί.
Το CTE επηρεάζει όσους έχουν υποστεί επανειλημμένα χτυπήματα στο κεφάλι σε όλη τους τη ζωή. Εξαιτίας αυτού, οι αθλητές σε αθλήματα επαφής είναι μερικά από τα άτομα που κινδυνεύουν περισσότερο.
Επί του παρόντος, δεν υπάρχει επίσημη θεραπεία που να χρησιμοποιείται για να βοηθήσει τους πάσχοντες από τη νόσο.
Η περίπτωση του Gary Goodridge είναι γνωστή τα τελευταία χρόνια, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει.
Στη συνέχεια θα αναφερθούμε σε μερικούς γνωστούς πρώην μαχητές του UFC που ταλαιπωρούνται από το CTE:
Ο πρώην μαχητής ελαφρών βαρών του UFC, Renatu Sobral
Ο πρώτος είναι ο Renatu Sobral. Ο Sobral είχε πολλά προβλήματα υγείας τα τελευταία χρόνια
Ο Sobral (37-12) υπέστη επτά νοκ άουτ κατά τη διάρκεια της 16χρονης καριέρας του. Η βλάβη που προκλήθηκε στον εγκέφαλό του από τα πολλαπλά χτυπήματα, τον οδήγησαν στο να διαγνωστεί με CTE.
Παλεύει με μια ποικιλία συμπτωμάτων εδώ και χρόνια. Αυτά περιλαμβάνουν επιληπτικές κρίσεις, αισθητηριακές βλάβες, προβλήματα ισορροπίας και προβλήματα μνήμης. Η ζημιά που υπέστη ο Sobral κατά τη διάρκεια της καριέρας του τον έχει επίσης τυφλώσει στο αριστερό του μάτι.
Αποσύρθηκε από το άθλημα το 2013 αφού υπέστη συνεχόμενες ήττες με TKO στο Bellator .
Ο πρώην μαχητής βαρέων βαρών του UFC, Tim Hague
Η ζωή του Καναδού βαρέων βαρών Tim Hague έφτασε σε απότομο και συγκλονιστικό τέλος στις 18 Ιουνίου 2017. Δύο ημέρες πριν από τον πρόωρο θάνατό του, ο Hague (21-13) είχε νικηθεί από τον πυγμάχο Adam Braidwood. Η ζημιά από τα δυνατά χτυπήματα του Braidwood, έκανε τον Hague να υποστεί μοιραία εγκεφαλική αιμορραγία, σε ηλικία μόλις 34 ετών.
Ήταν μοβ ζώνη στο Brazilian Jiu Jitsu και στους αγώνες στο κλουβί βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στην δύναμή του, ενώ ήταν ένας αποτελεσματικός παλαιστής στο ταπί.
Η ήττα του κατά πλειοψηφία από τον Chris Tuchscherer στο UFC 109, θεωρείται συχνά ως μια από τις πιο αμφιλεγόμενες αποφάσεις στην ιστορία του UFC. Ο Joe Rogan έφτασε στο σημείο να χλευάσει την απόφαση στον αέρα.
Η οικογένεια του Hague μήνυσε τελικά την πόλη του Edmonton, την KO Boxing Canada και την Edmonton Combat Sports Commission για βαριά αμέλεια. Μετά τον θάνατό του και κατά την νεκροψία, ανακάλυψαν ότι ο Hague είχε CTE. Έχοντας υποστεί πολλές βάναυσες ήττες με νοκάουτ προς το τέλος της καριέρας του στο MMA, ο Hague θα μπορούσε κάλλιστα να υποφέρει ήσυχα για χρόνια πριν από το θάνατό του.
Ο πρώην μαχητής ελαφρών βαρών του UFC Spencer Fisher
Ο Spencer Fisher, τρεις φορές νικητής του UFC "Fight of the Night", αποσύρθηκε από το άθλημα μετά από μια σειρά 3 ηττών.
Ο Fisher ήταν μαθητής του Jeet Kune Do και του Shotokan Karate. Από εκεί, άρχισε να ασχολείται με την πυγμαχία προτού να ασχοληθεί αποκλειστικά με το MMA.
Έχοντας υποστεί πολλές φορές διάσειση κατά τη διάρκεια της μαχητικής του καριέρας, ο Fisher δεν μπορεί να ολοκληρώσει τακτικά τα καθημερινά του καθήκοντα. Κατά τις ιατρικές εξετάσεις αποκαλύφθηκε ότι δεν μπορούσε να περπατήσει ή να πηδήξει με το ένα πόδι.
Σε καθημερινή βάση, ο Fisher υποφέρει από απώλεια μνήμης, ζάλη, κατάθλιψη και έντονους πονοκεφάλους. Ο "The King" έχει προσπαθήσει να βγάλει κάποιο εισόδημα κάνοντας μαθήματα ΜΜΑ σε ένα κοντινό γυμναστήριο τα τελευταία χρόνια. Δυστυχώς, η εξουθενωτική φύση των συμπτωμάτων του, συχνά τον εμποδίζει από το να τα κάνει με συνέπεια.
Όταν ρωτήθηκε για την τραγική κατάσταση της υγείας του Fisher νωρίτερα φέτος, ο πρόεδρος του UFC Dana White δήλωσε:
"Δεν είναι ο πρώτος και σίγουρα δεν θα είναι ο τελευταίος. Αυτό είναι ένα άθλημα επαφής και οποιοσδήποτε το έχει κάνει νεότερος, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου, αντιμετωπίζει προβλήματα στον εγκέφαλο. Είναι μέρος της δουλειάς".
Ο Fisher ήταν δημοφιλής μαχητής του UFC για επτά χρόνια. Όταν μια μη φυσιολογική τομογραφία εγκεφάλου τερμάτισε την καριέρα του το 2013, πήγε να εργαστεί για το UFC.
Ήταν 13 Ιανουαρίου 2017 όταν ο τότε επικεφαλής νομικός διευθυντής του UFC ενημέρωσε την Emily Fisher, ότι οι υπηρεσίες του συζύγου της, δεν θα χρειάζονταν πλέον.
"Σε ό,τι αφορά τη συμφωνία του ανεξάρτητου συνεργάτη Spencer, που λήγει στις 30 Απριλίου 2017, δυστυχώς η νέα εταιρεία δεν πρόκειται να την ανανεώσει. Αυτή η απόφαση δεν έχει τίποτα προσωπικό με τον Spencer, η νέα εταιρεία προσπαθεί απλώς να μειώσει το κόστος.
Ξέρω ότι δεν είναι τα νέα που θέλατε να ακούσετε, αλλά σας παρακαλώ να ξέρετε ότι εκτιμούμε τον χρόνο του Spencer στο UFC και ευχόμαστε σε αυτόν, σε εσάς και την οικογένειά σας ό,τι καλύτερο".
Ο τερματισμός του συμβολαίου του Fisher βοήθησε τη νέα ιδιοκτησία του UFC να μειώσει κατά 6.000.000 δολάρια τα επιχειρηματικά έξοδα. Αυτό γιατί όπως θα δούμε παρακάτω και άλλοι πρώην μαχητές, όπως ο Chuck Liddell και ο Matt Hughes, θα άκουγαν κάτι παρόμοιο.
Το UFC είναι μια επιχείρηση, οι μαχητές είναι ένα προϊόν και κάποια στιγμή, το πηγάδι θα στέγνωνε. Ο Fisher, ωστόσο, πίστευε ότι ο White θα καταλάβαινε κάτι, θα έβρισκε κάποιον τρόπο να τον κρατήσει να δουλεύει, θα τον έκανε χρήσιμο. Καθώς τα συμπτώματά του χειροτέρευαν, έγραψε μεγάλα κείμενα ζητώντας βοήθεια, ρωτώντας τι μπορούσε να κάνει για να κερδίσει τα χρήματά του, προσπαθώντας να προσελκύσει την καρδιά του αφεντικού του. Για αρκετό καιρό ο White του έστελνε κάθε μήνα 5.000 δολάρια, αλλά αφότου η εταιρεία πουλήθηκε για περίπου 4 δισεκατομμύρια δολάρια, η White σταμάτησε να ανταποκρίνεται.
Τον μήνα που εμφανίστηκε το email του δικηγόρου, η ασφάλιση υγείας του Spencer είχε φθάσει σχεδόν στα 550 δολάρια το μήνα και η Emily είχε ήδη γράψει μια έκκληση στον δικηγόρο του UFC. Είχε γράψει πώς είχε παρατήσει την εργασία πλήρους απασχόλησης που είχε για να φροντίζει τον σύζυγό της και τα παιδιά τους. Ο Spencer είχε πρόσφατα αξιολογηθεί από έναν νευρολόγο ως μόνιμα ανάπηρος και ανίκανος να εργαστεί. Η Emily χρειαζόταν ιατρικά αρχεία για να μπορέσει να συνεχίσει τη θεραπεία του, αλλά είπε ότι η τελευταία κλινική όπου το UFC είχε στείλει τον Spencer αρνήθηκε να δημοσιοποιήσει τα αρχεία, παραπέμποντάς την στο UFC. Όταν οι αθλητικές επιτροπές είχαν αρνηθεί να χορηγήσουν άδεια στον Spencer, το UFC είχε προσφέρει βοήθεια. Τώρα, φάνηκε ότι η βοήθεια τελείωσε.
Ο Fisher δεν έβγαλε ποτέ πολλά χρήματα. Πριν η Reebok γίνει ο αποκλειστικός χορηγός ένδυσης, έβγαζε έως και 200.000 δολάρια τον χρόνο. Δύο φορές, έφτασε κοντά σε μια διεκδίκηση του παγκόσμιου τίτλου. Έζησε μια ζωή μέτριας φήμης.
Ο πρώην πρωταθλητής ελαφρών βαρών UFC Chuck Liddell
Ο Chuck Liddell μπορεί να πάσχει από χρόνια τραυματική εγκεφαλοπάθεια (CTE) σύμφωνα με την εν διαστάσει σύζυγό του.
Ο Liddell και η σύζυγός του, Heidi, έχουν εμπλακεί σε μια μάχη για την επιμέλεια των δύο παιδιών τους. Η Liddell υπέβαλε αίτηση διαζυγίου τρεις ημέρες μετά τη σύλληψή του με την κατηγορία του πλημμελήματος οικιακής φροντίδας τον Οκτώβριο του 2021. Ο Liddell πήγε στη φυλακή εκείνο το βράδυ, αλλά το γραφείο του Εισαγγελέα επέλεξε να μην κατηγορήσει τον ίδιο ή τη σύζυγό του για το περιστατικό.
Η Liddell δήλωσε επίσης ότι ο Chuck είχε πολλή παράνοια και την κατηγόρησε για πολλά πράγματα. Ανησύχησε επίσης πολύ ότι επρόκειτο να την εγκαταλείψει αφού έχασε τη δουλειά του το 2017. Η Liddell ισχυρίστηκε επίσης ότι ο Chuck γίνεται όλο και πιο βίαιος. Δήλωσε ότι αυτό το τελευταίο πράγμα που συνέβη δεν ήταν τυπικό και ανησυχούσε ότι είχε υποστεί τραυματικό εγκεφαλικό τραύμα», ανέφερε η έκθεση.
"Ο Chuck ήταν βίαιος με μέλη που δεν ήταν μέλη της οικογένειας. Έβγαλε νοκ άουτ φίλους όταν προσπάθησαν να τον βοηθήσουν και συνηθίζει να χτυπά ανθρώπους για ναρκωτικά στο δρόμο. Ο Chuck αγαπούσε να παλεύει και δεν θα άφηνε κάποιον να ξεφύγει από τη μάχη του. Μάλωνε με κόσμο και χτυπούσε κόσμο από τότε που ήταν στο Νηπιαγωγείο".
Όταν ρωτήθηκε εάν είχε συγκεκριμένες ανησυχίες για τον Liddell, σε σχέση με τη σωματική του υγεία, η κα Liddell απάντησε, "Ναι, έχει τεθεί νοκ άουτ πολλές φορές και έχει CTE. Δεν μπορεί να θυμηθεί πράγματα και κολλάει στην ομιλία. Θα έχει άνοια ή Αλτσχάιμερ. Έχει τρομερή υπνική άπνοια".
Σε ό,τι αφορά την ψυχική του υγεία, η Heidi Liddell εξέφρασε την ανησυχία της σχετικά με την κατάθλιψη του Chuck, τη συνεχή ανάγκη του να δραπετεύσει μέσω των ναρκωτικών και του αλκοόλ και την παρορμητικότητά του, ανέφερε η έκθεση.
Ο Liddell έχασε πέντε από τους τελευταίους έξι αγώνες του στο UFC, με τέσσερις από αυτούς να λήγουν με νοκ άουτ. Η Αθλητική Επιτροπή της Πολιτείας της Καλιφόρνια ενέκρινε ανεύθυνα την επιστροφή του στα κλουβιά στα τέλη του 2018, η οποία είχε ως αποτέλεσμα άλλη μια ήττα με νοκ άουτ.
Η Claudia Gadelha αποκαλύπτει ότι η "σοβαρή διάσειση" την οδήγησε σε πρόωρη αποχώρηση από το UFC
Η πρώην διεκδικήτρια του τίτλου του πρωταθλήματος γυναικών στο UFC Claudia Gadelha, ανακοίνωσε την αιφνιδιαστική απόσυρσή της από το MMA σε ηλικία 33 ετών. Τώρα, η "Claudinha" αποκαλύπτει τον λόγο για τον οποίο αποφάσισε να αποχωρήσει.
Κατά τη διάρκεια μιας πρόσφατης συνέντευξης στο Mundo da Luta, η Gadelha αποκάλυψε ότι η αιτία ήταν μια "σοβαρή διάσειση" και συνεχείς πονοκέφαλοι λόγω επαναλαμβανόμενων τραυμάτων στο κεφάλι, που τελικά την ανάγκασαν να πάρει την απόφαση να προστατέψει την υγεία της και να σταματήσει να αγωνίζεται.
"Ένιωθα δυνατούς πονοκεφάλους. Μετά από κάποιες εξετάσεις, ανακαλύψαμε ότι είχα υποστεί σοβαρή διάσειση. Οι γιατροί με έβαλαν να το φροντίζω για πολύ καιρό και όταν μου επέτρεψαν να προπονηθώ ξανά, άρχισα να νιώθω αυτόν τον πολύ δυνατό πόνο", είπε πριν εξηγήσει πόσο βασανιστικοί ήταν πραγματικά οι πονοκέφαλοι.
"Σαν ένα μαχαίρι που μαχαιρώνει το κρανίο μου, για να μην αναφέρω τη ζάλη και τη ναυτία. Τότε ήταν που αποφάσισα να αποσυρθώ οριστικά. Δεν είχα πια όρεξη για προπόνηση ή μάχη".
Το UFC κυκλοφόρησε ένα εκτενές και λεπτομερές έγγραφο σχετικά με τις διασείσεις νωρίτερα αυτό το έτος, που περιέχει τα βελτιωμένα πρωτόκολλα για τραυματισμένους μαχητές. Επιπλέον δώρισε 1.000.000 δολάρια στην κλινική του Κλίβελαντ για να βοηθήσει στην έρευνα για την υγεία του εγκεφάλου.
Όλοι είναι καλοί στο άθλημά τους, έχουν επιτυχίες, παίρνουν πρωταθλήματα, γίνονται γνωστοί. Αλλά τι συμβαίνει όταν αντιμετωπίζουν κάποιον άλλο, επίσης επιτυχημένο, από διαφορετικό στυλ;
Θέλοντας μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα, η Κορεάτικη τηλεόραση διοργάνωσε στο στούντιό του ένα Πρωτάθλημα, ίδιας λογικήςμε αυτό που έγινε και πριν ένα χρόνομε μεγάλη επιτυχία.
Η διαφορά τώρα είναι το ντεκόρ, πιο θεατρικό, είναι σε στούντιο, έχει εικόνα πιο νυχτερινή, αλλά κυρίως έχει πραγματικά κορυφαίους μαχητές.
Οι 12 τεχνίτες είναι σχεδόν όλοι μέλη είτε μέλη εθνικών ομάδων για χρόνια, πρωταθλητές και εκπαιδευτές, είτε επαγγελματίες με 50 αγώνες και ένας είναι μαθητής τουKhabibNurmagomedov.
Η οργάνωση είναι υποδειγματική, από ανθρώπους που γνωρίζουν τέλεια τον χώρο.
