History of Taekwondo

Έχουμε δει πολλά αφιερώματα στην ιστορία του Taekwondo.

Πιστεύουμε ότι αυτό το βίντεο είναι ένα από τα καλύτερα.

 

 

Haeng Ung Lee: ο πατέρας του Αμερικάνικου Taekwondo

Τα πρώτα χρόνια του Haeng Ung Lee

Ο Haeng Ung Lee ήταν ο ιδρυτής της American Taekwondo Association (που αργότερα έγινε ATA Martial Arts), με έδρα το Little Rock (κομητεία Pulaski) στο Arkansas. Η ATA έχει σήμερα πάνω από 300.000 μέλη παγκοσμίως, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη οργάνωση στη Βόρεια Αμερική που είναι αφιερωμένη στο Taekwondo.

Ο Haeng Ung Lee γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου 1936 στη Μαντζουρία στη βορειοανατολική Κίνα. Λίγα είναι γνωστά για την πρώιμη ζωή του, αλλά λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αυτός και η οικογένειά του μετακόμισαν στην Κορέα.

Άρχισε να εκπαιδεύεται στις πολεμικές τέχνες το 1953. Ο Lee προχώρησε γρήγορα, κερδίζοντας τη μαύρη ζώνη 1ου Dan μόνο ένα χρόνο αργότερα. Όταν αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1956, ο Lee εντάχθηκε στον Στρατό της Δημοκρατίας της Κορέας, υπηρετώντας ως εκπαιδευτής πολεμικών τεχνών για το προσωπικό των στρατιωτικών πληροφοριών.

Αφού τελείωσε η τριετής θητεία του στο στρατό το 1959, ο Lee ίδρυσε μια ιδιωτική σχολή Taekwondo στο Osan της Νότιας Κορέας. Αυτό η σχολή επεκτάθηκε ιδρύοντας πολλά παραρτήματα, συμπεριλαμβανομένου ενός που βρίσκεται στη βάση της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ στο Osan. Ένας από τους στρατιώτες-μαθητές του Lee στη βάση, ο Richard Reed, έγινε γρήγορα ένας από τους πιο στενούς φίλους του Lee.

Ο Haeng Ung Lee στην Αμερική

Η φιλία του Lee με τον Reed οδήγησε τελικά στη μετανάστευση του Lee στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1962. Όταν έληξε η θητεία του Reed στην αεροπορία, ο Lee τον συνόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου σύντομα ίδρυσαν μια σχολή πολεμικών τεχνών στην Omaha της Nebraska. Προφανώς προβληματισμένος από αυτό που έβλεπε στην ανομοιόμορφη ποιότητα διδασκαλίας του Taekwondo σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Lee άρχισε να εργάζεται για την ίδρυση ενός εθνικού οργανισμού που θα διασφάλιζε συνεπή πρότυπα τόσο στην πρόοδο των ζωνών όσο και στην εκπαίδευση.

Το 1969, ο Lee ίδρυσε την American Taekwondo Association.

Το 1973, την ίδια χρονιά που απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα, ο Lee δημοσίευσε ένα εγχειρίδιο εκπαιδευτή για να εξασφαλίσει την ποιότητα της διδασκαλίας μεταξύ των σχολών – μελών. Οι υποψήφιοι εκπαιδευτές έπρεπε να ολοκληρώσουν ένα αυστηρό μάθημα που περιελάμβανε τόσο φυσικές όσο και γραπτές εξετάσεις πριν αποκτήσουν τις πιστοποιήσεις τους. Εκτός από την τυποποίηση των οδηγιών, η ΑΤΑ πρόσφερε επίσης καθοδήγηση μάρκετινγκ για τα ιδρύματα μέλη της προκειμένου να παρουσιάσει μια συνεπή εικόνα στο κοινό. Επικαλούμενος γεωγραφικές ομοιότητες με την πατρίδα του την Κορέα (λόγω των βουνών και των λόφων της), ο Lee αποφάσισε να μεταφέρει την έδρα της ATA από την Omaha στο Little Rock το 1977, όπου παραμένει μέχρι σήμερα.

Το 1975, ο Lee παντρεύτηκε τη Sun Cha Lee, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Το 1983, παρουσίασε τη δική του εκδοχή του Taekwondo, που ονομάζεται Songahm. Το Songahm, που σημαίνει “πεύκο και βράχος”, αντιμετώπισε αυτό που ο Lee είδε ως ελαττώματα στο ιαπωνικής επιρροής Taekwondo που συνήθως διδάσκεται σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενσωματώνοντας περισσότερα στοιχεία από το αρχικό κορεάτικο στυλ, ειδικά τις τεχνικές των λακτισμάτων.

Το 1990 ο Lee κέρδισε τη μαύρη ζώνη του 9ου Dan, μαζί με τον τίτλο του “Grand Master”. (Στην ATA, υπάρχει μόνο ένας Grand Master ανά πάσα στιγμή, και αυτό το άτομο θεωρείται ο ηγέτης της ένωσης).

Το 1992, ο Lee άρχισε να δημοσιεύει μια σειρά βιβλίων με τίτλο “The Way of Traditional Taekwondo” για να προωθήσει το ιδιαίτερο στυλ του.

Η ATA είχε τεράστιο αντίκτυπο στην περιοχή του Little Rock. Το 1990, ο οργανισμός άρχισε να διοργανώνει το ετήσιο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην πρωτεύουσα της πολιτείας του Arkansas. Σύμφωνα με την ATA, αυτή η διοργάνωση προσελκύει ετησίως περίπου 6.000 διαγωνιζόμενους και 20.000 θεατές, με αποτέλεσμα μια μέση οικονομική εισροή 3.500.000 δολαρίων στην κομητεία Pulaski κάθε χρόνο.

Ο ίδιος ο Lee ήταν πολύ δραστήριος σε φιλανθρωπικό έργο και υπό την καθοδήγησή του η ATA άρχισε να υποστηρίζει πολυάριθμους σκοπούς και οργανισμούς, όπως η Muscular Dystrophy Association, την Susan G. Komen Race for the Cure, το Arkansas Children’s Hospital και τα Special Olympics του Arkansas. Επιπλέον, ίδρυσε το Ίδρυμα Υποτροφιών HU Lee το 1991 για να παρέχει χρηματοδότηση κολεγίου σε φοιτητές που αξίζουν.

Ο Lee έλαβε πολλά βραβεία της πόλης και της πολιτείας όλα αυτά τα χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του Arkansas Business High Profile Award το 1988, του Kaleidoscope Award το 1994 και του Crystal Award το 1996.

Το 1997, ο Lee διορίστηκε στην Αθλητική Επιτροπή του Αρκάνσας ως αναγνώριση της προσφοράς του στην προώθηση του αθλητισμού στο κράτος.

Ο Lee πέθανε στις 5 Οκτωβρίου 2000, μετά από μια σύντομη μάχη με τον καρκίνο. Σχεδόν 3.000 άνθρωποι παρευρέθηκαν στην κηδεία του στο Little Rock και ο Πρόεδρος Bill Clinton έστειλε τα προσωπικά του συλλυπητήρια σε επιστολή που παρέδωσε ο δήμαρχος του Little Rock Jim Dailey.

Το ίδρυμα HU Lee Memorial συνέχισε την αποστολή του Lee για φιλανθρωπικό έργο απονέμοντας υποτροφίες σε κολέγια ετησίως στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Songahm, που διεξάγεται κάθε Ιούνιο στο Little Rock. Το 2003, απονεμήθηκε στον Lee, μετά θάνατον, ο τίτλος του αιώνιου Grand Master, ο υψηλότερος βαθμός στο Taekwondo Songahm.

 

 

Το 2007, ορισμένοι από τους κληρονόμους του Lee αποφάσισαν να αποδώσουν φόρο τιμής στο σπίτι του Lee στις Ηνωμένες Πολιτείες και κανόνισαν να χτιστεί μια παραδοσιακή κορεάτικη πύλη στην Κορέα και να αποσταλεί στο Little Rock. Αυτό κόστισε περίπου 1.400.000 δολάρια ενώ η ίδια η πύλη ζυγίζει περίπου 8 τόνους. Αυτή η πύλη βρίσκεται στο τέλος της γέφυρας Main Street στην καρδιά του Little Rock, αντιπροσωπεύοντας ένα σύμβολο φιλίας μεταξύ της Νότιας Κορέας και των Ηνωμένων Πολιτειών.

 

Ο Ολυμπιονίκης του Taekwondo Αλέξανδρος Νικολαΐδης δεν υπάρχει πια

Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης, έφυγε σε ηλικία 42 χρονών από τη ζωή, μετά από σκληρή μάχη με σπάνια μορφή καρκίνου, τον τύπο nut.

Η είδηση έγινε γνωστή το πρωί της Παρασκευής σοκάροντας όλους, φίλαθλους και μη.

Στην τελευταία ανάρτηση που ανέβηκε στο προφίλ του, με την οποία γινόταν γνωστός ο θάνατός του, ο Νικολαΐδης αναφερόταν στον αγώνα που έδωσε για δύο χρόνια με την ασθένεια.

 

 

Η ανάρτησή του 

“Θα ξεκινήσω με αυτό το κλισέ, ότι για να διαβάζετε τώρα αυτήν την δημοσίευση μου, μάλλον έχω φύγει για κάπου καλύτερα ή και για το πουθενά. Δύο χρόνια, βασανίστηκα κι εγώ με τον καρκίνο. Με έναν τόσο σπάνιο τύπο καρκίνου, το καρκίνωμα nut, που αυτή τη στιγμή εννέα στους δέκα Έλληνες γιατρούς που το διαβάζουν, το ακούν για πρώτη φορά και θα σπεύσουν να το ψάξουν. Ευτυχώς ο δικός μου γιατρός, ο υπέροχος Γιάννης Μπουκοβίνας που με πήρε από το χέρι στο πιο δύσκολο ταξίδι της ζωής μου, τον γνώριζε αυτόν τον σπάνιο τύπο και έκανε τα πάντα για να με σώσει ή να μου χαρίσει λίγη παραπάνω ζωή. Κίνησε γη και ουρανό, να φέρει φάρμακα κυριολεκτικά από την άλλη άκρη της γης για να τα δοκιμάσω.

Δύο χρόνια δεν είπα ποτέ “Γιατί σε εμένα”; Δεν υπάρχει πιο εγωιστική σκέψη από αυτή. Σε κάποιον τυχαίνει, στον διπλανό μας, στον γείτονά μας, στον συνάνθρωπό μας. Και πλέον τυχαίνει σε πολλούς. Αν βάλω ένα πρόσημο τύχης στη ζωή μου, θα σας πω ακόμα και τώρα, ότι ήμουν τυχερός άνθρωπος. Είχα την ευλογία να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα, να ανέβω στο βάθρο πολλές φορές, να δοξάσω τον αθλητισμό και την χώρα μου, να γνωρίσω ανθρώπους από όλον τον κόσμο, να μάθω το σεβασμό, την ευγενή άμιλλα, αξίες τόσο σημαντικές και να προσπαθήσω να τις κάνω πράξη και στη ζωή μου.

Είχα την τύχη να με αγαπήσει η πιο υπέροχη γυναίκα του κόσμου, το δώρο μου από το Θεό, όπως είναι και το όνομα της, και να αποκτήσουμε μια πανέμορφη οικογένεια. Έτσι και σε αυτή την ατυχία που με βρήκε, είπα ευχαριστώ, που αν αυτό ήταν γραφτό να έρθει στην οικογένειά μου, δεν βρήκε εκείνη ή τα παιδιά μου. Εγώ έπρεπε να το ανέβω αυτό το βουνό, έχω έπρεπε να σηκώσω αυτό το βάρος. Όχι εκείνοι.

Σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, στάθηκα τυχερός γιατί συνοδοιπόρο είχα την αλληλεγγύη και την φροντίδα τόσων πολλών ανθρώπων, που πολλές φορές αναρωτήθηκα τι έκανα για να αξίζω όλα αυτά που με ανιδιοτέλεια μου προσέφεραν. Πρώτος ο γιατρός μου ο κ. Μπουκοβίνας, ο πρύτανης, ο κ. Δημόπουλος, που βοήθησε τόσο πολύ στην πρώτη φάση της ασθένειάς μου αλλά και αργότερα, στο να πάρω κάθε θεραπεία όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ο κ. Ηλιάδης ο θωρακοχειρούργος μου, ένας εξαιρετικός επιστήμονας που με αγκάλιασε σαν πατέρας στο πολύ δύσκολο χειρουργείο μου, στους πνεύμονες, ο κ. Πέιος, ο νευροχειρούργος που μου απάλυνε τους φριχτούς πόνους και πολλοί πολλοί άλλοι, από νοσηλευτές μέχρι τραυματιοφορείς, όλοι μου έδειχναν την αγάπη τους και αυτή η αγάπη μου έδινε δύναμη.

Και τέλος θέλω να σταθώ στον άνθρωπο με άλφα κεφαλαίο, τον Αλέξη Τσίπρα, ήρθε πολύ πρόσφατα στη ζωή μου και μου χάρισε την φιλία του, την σκέψη του, το αδελφικό του νοιάξιμο, σαν να με ήξερε από πάντα. Μου απέδειξε ότι η όλα όσα πρεσβεύει ο ίδιος και η αριστερά είναι πραγματική στάση ζωής. Με στήριξε ηθικά και πρακτικά και έκανε και αυτός τα αδύνατα δυνατά για να έχω την καλύτερη φροντίδα.

Θέλω να πω σε όλους τους κάτι. Πετύχατε. Με κρατήσατε στη ζωή περισσότερο από όσο αναλογούσε στον πολύ επιθετικό καρκίνο μου, μου χαρίσατε το χρυσό μετάλλιο της παράτασης της ζωής μου σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, όταν η κόρη μου η Ελεάννα ήταν μόλις 3,5 ετών και δεν θα θυμόταν τίποτα από εμένα, ενώ τώρα στα 5,5 της χρόνια θα με θυμάται έστω σαν μακρινή ανάμνηση και θα μπορεί να διηγηθεί ιστορίες στον μικρό της αδερφό τον Γιώργο, ώστε να με κρατήσουν ζωντανό στην καρδιά τους για πάντα. Φίλοι μου, σε αυτή τη ζωή που είμαστε όλοι περαστικοί, μεγαλύτερη σημασία έχει τι αποτύπωμα θα έχουμε αφήσει, και όχι πώς ή πότε θα φύγουμε.

Για αυτό αν είμαι εγώ ο πρώτος καταγεγραμμένος ασθενής με καρκίνωμα nut στην χώρα μας, ας γίνω η αφορμή για την ενημέρωση γιατρών, ασθενών, πάνω σε αυτόν τον τύπο καρκίνου που αν διαγνωσθεί εγκαίρως ίσως σωθούν ζωές. Ας γίνω η αφορμή για να ενισχυθεί ουσιαστικά το εθνικό μας σύστημα υγείας που τόσο υποτιμήθηκε τα τελευταία χρόνια, όχι να περιμένουν ουρές για μια αξονική, για μια χημειοθεραπεία ή ένα χειρουργείο και να χάνεται πολύτιμος χρόνος, να σταματήσει ο χρονοβόρος δαίδαλος της γραφειοκρατίας και των νομικών κωλυμάτων του ΕΟΦ όταν πρέπει να εγκριθούν άμεσα δοκιμαστικά φάρμακα που μπορεί να σώσουν ζωές.

»Αν ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή για κάποιο σκοπό, εγώ έχω αποφασίσει ποιος θα είναι αυτός. Να προσφέρω ελπίδα μέσα από όσα κατάφερα στην ζωή μου, από τα όμορφα μέχρι τα άσχημα. Για αυτόν τον λόγο, τα δύο μου αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια, της Αθήνας και του Πεκίνου, που για χρόνια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν, στις παναθρώπινες αξίες. Τελευταία επιθυμία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλλια, να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά μου. Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου. Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου”.

Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του:

-2010 – Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα – 3ος 
-2009 – Παγκόσμιο πρωτάθλημα – 5ος
-2008 – Ολυμπιακοί Αγώνες – 2ος 
-2008 – Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα – 1ος 
-2004 – Ολυμπιακοί Αγώνες – 2ος 
-2004 – Παγκόσμια Πανεπιστημιάδα – 1ος 
-1998 –Παγκόσμιο πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας- 3ος 
-1998 – Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα – 5ος
-1997 – Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων – 1ος 
-1997 – Μεσογειακοί Αγώνες – 2ος 
-1996 – Παγκόσμιο πρωτάθλημα εφήβων – 1ος 
-1996 – Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εφήβων – 1ος 

 

Ο Νικολαΐδης ήταν ίσως ο καλύτερος Έλληνας αθλητής του Taekwondo. Ήταν όμως και ιδιαίτερα αγαπητός. Είναι χαρακτηριστικός ο μεγάλος αριθμός αφιερωμάτων στο πρόσωπό του από όλα τα μέσα και από πάρα πολλές εκπομπές, ακόμη και από αυτές που δεν έχουν σχετική θεματογραφία.

Με την τελευταία του συγκλονιστική ανάρτηση εκφράζει την άποψή του για την ζωή και αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη αξιοπρέπεια τον επερχόμενο θάνατο.

Είναι βέβαιο ότι η ανάμνησή του θα νικήσει τον χρόνο.

Ντοκιμαντέρ για την 60η επέτειο του Taekwondo Club του Korea University

Τον Μάιο του 1954 ιδρύθηκε στο το πρώτο τμήμα Karate στο Korea University. 

Την εποχή εκείνη δεν υπήρχε ούτε το όνομα Taekwondo. Ήταν ακόμη εποχή ζυμώσεων αναφορικά με την δημιουργία του στυλ. Στο μέσα της δεκαετίας του 1960 είχαν ήδη ενσωματωθεί οι αρχικές Σχολές (Kwans) του συστήματος και η σύγχρονη μορφή του Taekwondo άρχιζε την διαδρομή της στο χρόνο. 

Το τμήμα Karate του Korea University άλλαξε το όνομά του σε Ancient Taekwondo Club.

Αυτό το βίντεο δημιουργήθηκε για να τιμήσει την 60ή επέτειο από την ίδρυση του Τμήματος Taekwondo του Korea University, το οποίο συνεχίζει μέχρι και σήμερα να διατηρεί το πνεύμα του Taekwondo.

Αν και οι ομιλίες είναι στα Κορεάτικα, μπορούμε να καταλάβουμε κάποια πράγματα, αλλά κυρίως να πάρουμε μια ιδέα από την εποχή.

 

 

 

 

"Hand Combinations in Taekwondo Street Fighting: Training and Applications"

 

My new book now on Amazon.

 

Though Taekwondo is a widely known sport these days, when it was first introduced in the 1940s, it was purely a martial art. Chung Do Kwan Taekwondo was the first style to be developed by Lee Won Kuk in 1944. It included techniques for strikes using hands and feet and its aim was to teach students a method to help them survive under conditions of free street fighting.

Since the 1970s, the athletic version of the system has been developed and includes regulations, referees, judges, protective gear and the objective of winning medals. What it lacked was a compilation of techniques, particularly involving the hands, the original fighting spirit, the power and the beauty of an integrated martial art.

The combinations presented in this book are based on the original fighting version of Chung Do Kwan Taekwondo. They can be used as a channel to connect you to the fighting form of the system, as a way of filling the technical gap created by athletic competition, and as a simple self-defense method in conditions of free street fighting.

If reading this helps you to see the strong fighting image of authentic Taekwondo, then it will have achieved its purpose.

Τελικά το Taekwondo βρήκε αυτό που δεν έψαχνε

Άργησε κάτι δεκαετίες αλλά τελικά το βρήκε αυτό που δεν έψαχνε. Την χρήση της τεχνικής του στην αυτοάμυνα.

Το Taekwondo τις τελευταίες δεκαετίες, φρόντισε συνειδητά να απομακρυνθεί από την πολεμική τέχνη και να “επενδύσει” στην αθλητική μορφή του στυλ. Στην προσπάθεια αυτή απέκλεισε τις τεχνικές χεριών πλην μίας, της ευθείας γροθιάς στο μέσο ύψος, στον θώρακα, την μελέτη της μικρής απόστασης, τις ανατροπές, άρα και την μελέτη των ρίψεων και των πτώσεων και φυσικά τις λαβές. Όλα αυτά δηλαδή που μας δείχνουν τα θεαματικά βίντεο που προβάλει τώρα το Kukkiwon.

Στο χρονικό αυτό διάστημα, οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν μαζί του και το μελέτησαν σαν μια δυνατή πολεμική τέχνη, είτε αποσύρθηκαν, λόγω ηλικίας, είτε το “γύρισαν” στο αθλητικό, αφού για να εργαστούν, απαιτούσε να είναι καλοί προπονητές και να μαζεύουν μετάλλια. Έτσι η τεχνογνωσία αυτή χάθηκε.

Η στροφή προς το άθλημα, αλλοίωσε επίσης και τις τεχνικές και τον τρόπο που εκτελούνται. Διαφορετικά υποστηρίζει το σώμα ένα χτύπημα που θέλει να χτυπήσει και διαφορετικά ένα πόδι που θέλει να αγγίξει. Από την στιγμή που η συγκέντρωση πόντων, άρα και η νίκη, απαιτεί πολλές ελαφριές και γρήγορες επαφές του ποδιού στον ηλεκτρονικό θώρακα και ο τρόπος που εκπαιδεύεται ο αθλητής είναι ανάλογος. Τα λακτίσματα και οι γροθιές στον θώρακα δεν θα δώσουν παραπάνω πόντους αν είναι πολύ δυνατές, πλην εξαιρέσεων. Επομένως ο αθλητής δεν έχει κανένα κίνητρο να εκπαιδευτεί πιάνω σ’ αυτό. Το να έχεις ευκαμψία, το μπροστά πόδι συνέχεια στον αέρα και να προσπαθείς να αγγίξεις τον απέναντί σου δεν το λες και καταστροφικό χτύπημα. 

Όμως στον πραγματικό κόσμο, το να βρεθείς με τα πόδια ανοιχτά και να μην μπορείς να φορτώσεις με ισχύ τις τεχνικές σου, αν τελικά καταφέρεις να βρεις το άνοιγμα, να μην χρησιμοποιείς τα χέρια σου, να μην έχεις εμπειρία στην μάχη μικρής απόστασης, να μην ξέρεις πως να πέφτεις με ασφάλεια και να ρίχνεις τον αντίπαλό σου γρήγορα και δυνατά, είσαι απλώς η χαρά του αντιπάλου σου. Το να έχεις και τις σχετικές αυταπάτες, ε τότε αυτό λέγεται αυτοκτονικός ιδεασμός.

Αρκεί να δει κανείς τα πρώτα εκατό βίντεο που θα βρει στο διαδίκτυο, στα οποία έχουν καταγραφεί πραγματικές καταστάσεις αυτοάμυνας και να παρατηρήσει σε πόσες από αυτές ο ένας από τους δύο κινήθηκε με τον τρόπο που κινείται ένας αθλητής του Taekwondo και επιβίωσε, για να καταλάβει την αλήθεια. 

Το πως είναι δυνατόν από μια κινητική συμπεριφορά Α να προκύψει μια κινητική συμπεριφορά Β, το ξέρει μόνο το Kukkiwon.

Το γιατί το Kukkiwon κάνει αυτή την κίνηση τώρα, είναι ένα καλό ερώτημα.

 

Κατά τα άλλα το βίντεο (που κυκλοφόρησε 22 Φεβρουαρίου 2022) είναι ωραίο, κάτι σαν βίντεο κλιπ, οι πρωταγωνιστές κάνουν το καλύτερο, είναι γρήγοροι και οι αντίπαλοι συνεργάσιμοι.  

 

 

Kyeok Sul Do: η πολεμική τέχνη του στρατού της Βόρειας Κορέας

Τι είναι το Kyeok Sul Do

Το Kyeok Sul Do είναι μια πολεμική τέχνη που δημιουργήθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας (στη Βόρεια Κορέα) και ασκείται κυρίως στον Κορεατικό Λαϊκό Στρατό και τις υπηρεσίες πληροφοριών του. 

Το Kyeok Sul Do διδάχθηκε επίσης στους στρατούς των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης, που ήταν μέλη του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Ετυμολογικά το Kyeok Sul Do είναι συνδυασμός των ριζών “Kyeok” (χτύπημα), “sul” (τέχνη) και “do” (τρόπος).

Η πολεμική τέχνη Kyeok sul do προέρχεται από το Taekkyon και το παλαιότερο πολεμικό σύστημα Subak. Αναπτύχθηκε γύρω στο 1926, μέσα στην αντιστασιακή ομάδα που υπό την καθοδήγηση του Βορειοκορεάτη ηγέτη Kim Il-Sung, πολέμησε εναντίον των Ιαπώνων. 

Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας, το Kyeok Sul Do διδάχθηκε σε κομμουνιστές παρτιζάνους για να αντιμετωπίσουν τους πιο μυώδεις, μεγαλόσωμους Καυκάσιους, Αμερικανούς και Ευρωπαίους στρατιώτες. Η περαιτέρω ανάπτυξη του Kyeok Sul Do πραγματοποιήθηκε με την έναρξη της σύγκρουσης με τη Νότια Κορέα. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Βόρεια Κορέα στρατολόγησε ξένους εκπαιδευτές για να εκπαιδεύσουν τα στρατεύματά τους. Ο στρατηγός της Νότιας Κορέας Choi Hong Hi, και ένας από τους ιδρυτές του Taekwondo, ήταν ένας από αυτούς τους ανθρώπους, όταν έφερε το Taekwondo στη Βόρεια Κορέα το 1979. 

Σύμφωνα με τον Βορειοκορεάτη αποστάτη An Myeong-jin, οι εκπαιδευόμενοι χτυπούσαν ο ένας το σώμα του άλλου με χοντρά σχοινιά και ασκούνταν χτυπώντας τα χέρια και τα πόδια πάνω σε σκυρόδεμα και σε θημωνιές από άχυρο. Σύμφωνα με πληροφορίες, κάποιοι ασκούμενοι πέθαναν κατά τη διάρκεια αυτής της εκπαίδευσης. 

Οι εκπαιδευμένοι στο στυλ πράκτορες, που  αποκαλούνταν “οδηγοί”, συνόδευαν ομάδες κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων προσγείωσης. Αυτού του είδους οι πράκτορες πιστεύεται ότι εμπλέκονταν σε υποθέσεις fushin-sen στην Ιαπωνία.

Στη δεκαετία του 1980, υπήρξε μια Βορειοκορεάτικη ταινία με το όνομα “Order-027”, που οδήγησε πολλούς νεαρούς Βορειοκορεάτες να αρχίσουν να ενδιαφέρονται για το Kyeok Sul Do. 

Δείτε σκηνές της ταινίας:

 

 

 

Η κρατική τηλεόραση της Νότιας Κορέας μεταδίδει συχνά Βορειοκορεάτες στρατιώτες που εκτελούν τεχνικές Kyeok Sul Do. Επιπλέον, οι ιστοσελίδες της Βόρειας Κορέας διανέμουν επίσης βίντεο στο YouTube και σε άλλα μέσα ενημέρωσης, με σχετικές εκδηλώσεις, ως μέρος των προσπαθειών προπαγάνδας.

Υπήρξαν επίσης περιπτώσεις που, στρατιωτικοί των χωρών του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας, εκπαιδεύτηκαν και δίδαξαν το Kyeok Sul Do. Το σύστημα υιοθετήθηκε από τον Εθνικό Λαϊκό Στρατό της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία) το 1988, με εκπαιδευτές από τον Λαϊκό Στρατό της Κορέας που έφεραν στη χώρα. Αυτό ξεκίνησε όταν ο Στρατηγός Horst Stechbarth έκανε μαθήματα τριών εβδομάδων στην Μάχη Μικρής Απόστασης στη Βόρεια Κορέα. Μετά από αυτό, αναπτύχθηκαν στενοί δεσμοί με τον Στρατό της Βόρειας Κορέας με αποτέλεσμα εκπαιδευτές μάχης του Εθνικού Λαϊκού Στρατού (ή NVA) εκπαιδεύτηκαν στο Kyeok Sul Do.

Νωρίτερα, η πολεμική τέχνη είχε ήδη εισαχθεί με επιτυχία στη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας. Την ίδια εποχή, οι εκπαιδευτές του NVA οργάνωσαν το Kyeok Sul Do και εισήγαγαν το σύστημα ως σύνολο, κυρίως για τις αερομεταφερόμενες δυνάμεις όπως το Luftsturmregiment 40. 

 

 

 

Η Τεχνική του Kyeok Sul Do

Η βασική τεχνική είναι τα χτυπήματα με τα άκρα, και λέγεται ότι είναι μια πολεμική τέχνη παρόμοια με το Karate και το Taekwondo. Το Kyeok Sul Do χρησιμοποιεί την οριζόντια ευθεία γροθιά χωρίς περιστροφή. Δεν έχει αποκλειστικά πυγμαχικές κινήσεις όπως uppercut ή hook. Το στυλ χρησιμοποιεί επίσης όπλα μάχης σώμα με σώμα, όπως μαχαίρια και αμβλεία όπλα.

 

 

 

Δεν έχουν αποκαλυφθεί πολλές λεπτομέρειες για την προέλευση και την δομή του στυλ, αλλά λέγεται ότι βασίζεται στις ακόλουθες πολεμικές τέχνες και συστήματα μάχης:

• Subak: το Kyeok Sul Do προήλθε αρχικά από την κορεατική πολεμική τέχνη Subak. Εξελισσόμενο οι τεχνικές Kyeok sul, μοιάζουν επίσης και με το Gwonbeop. Υπάρχουν παρόμοιες κινήσεις στο Κορεάτικο Muye Dobo Tongji εικόνες Gwonbeop 300 ετών, εκτός από μικρές διαφορές στην εκτέλεση της οριζόντιας γροθιάς. 
• Kwon Bop Kong Soo Do (YMCA Kwon Bop Bu): Ο Yoon Byung-in μεταφέρθηκε αναγκαστικά στη Βόρεια Κορέα τον Αύγουστο του 1950 από τον μεγαλύτερο αδερφό του, Yoon Byung-du, Λοχαγό του Βορειοκορεατικού Στρατού. Το 1966 και το 1967, δίδαξε πολεμικές τέχνες στις Βορειοκορεάτικες ειδικές δυνάμεις του Moranbong. Στα τέλη του 1967, ο Δάσκαλος Yoon ολοκλήρωσε την αποστολή του και επέστρεψε στη θέση του επόπτη σε ένα εργοστάσιο σκυροδέματος στο Chongjin, όπου εργάστηκε μέχρι το θάνατό του από καρκίνο του πνεύμονα τον Απρίλιο του 1983. 
• Bōgutsuki Karate (Kanbukan): Μαθητής του Kanbukan dojo έμαθε την τέχνη και πήγε στη Βόρεια Κορέα για να τη διδάξει. Το Kyeok Sul Do sparring χρησιμοποιεί παρόμοιο προστατευτικό εξοπλισμό που χρησιμοποιούσε το πρώτο Bogu Karate. 
• Kendokan Karate: Ο ιδρυτής του στυλ είναι ο Hideo Nakamura, με όνομα Kang Chang-Soo και γεννημένος στην Pyongyang. Είχε διδάξει Karate στο Chongryon και μπορεί να το μετέφερε στη Βόρεια Κορέα.
• Taekwondo (ITF): Ο Choi Hong Hi, ο Νοτιοκορεάτης στρατηγός που πρωτοστάτησε στην ενοποίηση των Kwans, δημιουργώντας το Taekwondo, εξορίστηκε σε σύγκρουση με τον Πρόεδρο Park Chung-hee όταν προσπάθησε να φέρει την τέχνη στη Βόρεια Κορέα το 1972. Τελικά, Ο Choi κατάφερε να φέρει το Taekwondo στη Βόρεια Κορέα το 1979.  

 

 

Οργάνωση 

Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Kyeok sul do αποτελείται από δύο πολιτικές (μη παραστρατιωτικές) σχολές στη Νότια Κορέα. Το ένα είναι στο Incheon, το άλλο είναι στο Cheonan. Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες εμπορευματοποιημένες σχολές Kyeok Sul Do, η έμφαση σε αυτές τις σχολές δίνεται στην αύξηση της σωματικής δύναμης και της αντοχής του σώματος. Οι σύγχρονες στολές είναι στολές παραλλαγής με σήματα Kyeok sul do ή μαύρες στολές.