Το Judo Βuyο ήχορός Judo,έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία του γυναικείου Judo.Το Nihon Buyo– μια ιαπωνική παράσταση χορού, ήταν μια δημοφιλής διασκέδαση για τους σαμουράι την παλιά εποχή, που άκμασε από το 1660 έως το 1900.
Εκτός από το θέατροKabukiή το θέατρο Noh σήμερα, το Nihon Buyo αποτελεί μια ανεξάρτητη, εξαιρετικά μιμητική παράσταση. Ο χορός συνδυάζει τρεις παραδοσιακές κατηγορίες κίνησης του σώματος, την πλάγια κίνηση, την κατακόρυφη και την μιμητική κίνηση. Αυτές οι ταξινομήσεις κίνησης προέρχονται από τις ιαπωνικές πολεμικές τέχνες, συμπεριλαμβανομένου του Jujitsu και αργότερα του Judo.
Μετά την εποχή των σαμουράι και για λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πολεμικές τέχνες απαγορεύτηκαν από τους Αμερικάνους κατακτητές.
Έτσι, για να διατηρήσουν τη γνώση, οι άνθρωποι των πολεμικών τεχνών, μεταμφίεσαν τις τέχνες τους σε Odori, σε δημοτικούς χορούς. Αυτό τους επέτρεψε να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους χωρίς παρεμβάσεις από τις δυνάμεις κατοχής.
Καθώς ο Kano ανέπτυξε και συνέχισε να προωθεί το Judo στον κόσμο, παρουσίασε το άθλημα ως μια μορφή πολιτισμού που είχε και μια συγκεκριμένη εθνικότητα -γιαπωνέζικη- ενώ ήταν επίσης αρκετά εντυπωσιακό και χρήσιμο ώστε να γίνει αποδεκτό ως άθλημα, ειδικά στη Δύση. Στόχος του Kano, ήταν να καλλιεργήσει την ανάπτυξη του ηθικού στους πατριώτες, που θα αφοσιώνονταν στην εθνική ανάπτυξη.
Κατά τη διάρκεια μιας διάλεξης το 1889, επέμεινε ότι το Judo ήταν ένα μέσο για την ενίσχυση του πατριωτισμού και ότι το Judo θα βοηθούσε να κερδίσει η Ιαπωνία τον θαυμασμό του υπόλοιπου κόσμου.
Το Nihon Buyo έπαιξε επίσης το ρόλο του στην προσπάθεια να αναπτυχθεί μια ευρωπαϊκή και δυτική πολιτιστική ηγεμονία. Ο χορός λειτούργησε ως συνδυασμός ιαπωνικής αισθητικής, πρακτικής, συντηρητισμού και ανδρικών προνομίων.
Καθώς οι γυναίκες άρχισαν να ασκούν το Judo, πολλές είχαν ήδη μάθει μερικές από τις κινήσεις του σώματος μέσω του χορού, καθώς οι γονείς χρησιμοποιούσαν συχνά τις φόρμες χορού για να εκπαιδεύσουν την κανονιστική θηλυκότητα, να ενσταλάξουν την πειθαρχία και την ομορφιά μαζί με την ισορροπία και την ομαλή κίνηση του σώματος. Η έννοια της κομψότητας, της χάρης και της φινέτσας είχαν μεγάλη σημασία στο να παίξουν τους ρόλους των γυναικών της ανώτερης τάξης.
Στην πρακτική του Judo, ο Kano τονίζει ότι “η σωστή στάση πρέπει να διατηρείται πάντα για να μην υπάρχει ανισορροπία στον χρόνο της κίνησης”. Οι γυναίκες του Judo ενσωμάτωσαν τις τεχνικές και τις κινήσεις που μάθαιναν στο Judo kata και την αυτοάμυνα σε έναν χορό Nihon Buyo Judo.
Η αείμνηστηKeiko Fukuda Sensei,η μοναδική γυναίκα με 10 Dan Judo έλεγε συχνά, ” Υπάρχουν δύο τύποι Judo που μπορεί κανείς να μάθει. Ο πρώτος είναι στενός και δίνει έμφαση στις τεχνικές Judo. Αυτό γίνεται με τον ανταγωνισμό, όπως κάνουν συνήθως οι άνδρες Judoka. Η δεύτερη προσέγγιση είναι πολύ ευρύτερη και ασχολείται με την ανάπτυξη του ανθρώπου”. Αυτή είναι η προσέγγιση που η Miss Fukuda πιστεύει ότι είναι ο πραγματικός στόχος του Judo. Με αυτόν τον στόχο στο μυαλό και την επιθυμία να δείξουν στις γυναίκες του κόσμου πώς θα τους ωφελούσε το Judo, το Judo buyo βρήκε μια θέση στις γυναικείες κατηγορίες dojo και ως μέρος των τελετών έναρξης στα τουρνουά ανδρών δίπλα στο Kata.
Μόλις οι γυναίκες άρχισαν να αγωνίζονται και το γυναικείο Judo άρχισε να επικεντρώνεται στην τεχνική και τις νίκες, το Judo buyo άρχισε να σβήνει με το πέρασμα του χρόνου.
Έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες για να αναβιώσει αυτή η κρυμμένη κληρονομιά του γυναικείου Judo. Η Keiko Nagasaki από το Kodokan δίδαξε πολλές γυναίκες για κάποιο χρονικό διάστημα. Το 2017 το Sawtelle Judo Dojo έδωσε μια παράσταση της εκδοχής του Judo buyo, ενσωματώνοντάς το στο GoshinJutsu no kata κατά τη διάρκεια ενός τουρνουά.
Ο Ivan Gene Lebell γεννήθηκε στο Los Angeles της Καλιφόρνια στις 9 Οκτωβρίου 1932. Άρχισε να εκπαιδεύεται στην πάλη και την πυγμαχία από πολύ μικρός. Επηρεάστηκε για αυτό από τη μητέρα του, την «Red Head» Aileen Eaton. Η Aileen ήταν από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές και διοργανωτές αγώνων και των δύο αθλημάτων. Ήταν επίσης ιδιοκτήτρια του Olympic Auditorium στο Los Angeles. Η εταιρεία της είχε διοργανώσει περισσότερους από 10.000 αγώνες πυγμαχίας και άλλους τόσους αγώνες πάλης. Πυγμάχοι όπως οι Floyd Patterson, Danny Lopez, Carlos Palomino, Joe Frazier και George Foreman είχαν παίξει σε διοργανώσεις της.
Ο Gene ξεκίνησε την πάλη με τον Ed "Strangler" Lewis σε ηλικία 7 ετών, και αργότερα μετακόμισε για να εκπαιδευτεί και στο Judo. Αφού πήρε τη μαύρη ζώνη, πήγε στην Ιαπωνία για να προπονηθεί στο Kodokan.
Αφού επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Gene αγωνίστηκε στην κατηγορία των βαρέων βαρών. Το 1954 και το 1955, ενώ ήταν μόλις 22 ετών, κατέκτησε τόσο το Εθνικό Πρωτάθλημα Judo Ερασιτεχνικής Αθλητικής Ένωσης στα βαρέα βάρη όσο και την Open κατηγορία.
Εκτός από το Judo στο οποίο ήδη η καριέρα του προχωρούσε, αποφάσισε να ασχοληθεί και με την επαγγελματική πάλη, προσδοκώντας περισσότερα χρήματα και θέλοντας να δώσει συνέχεια στην οικογενειακή κληρονομιά.
Σαν παλαιστής αγωνιζόταν με το "καλλιτεχνικό" όνομα The Hangman.
Το 1963, ο LeBell ανταποκρίθηκε σε μια πρόκληση του μποξέρ και συγγραφέα Jim Beck προς τους ασκούμενους των ιαπωνικών πολεμικών τεχνών. Ο Beck ισχυρίστηκε ότι ένας πυγμάχος θα μπορούσε να νικήσει οποιονδήποτε αθλητή πολεμικής τέχνης σε μια ευθεία μάχη και πρόσφερε 1000 $ σε όποιον μπορούσε να αποδείξει το αντίθετο. Ο Beck συμμετείχε σε άφθονες trash-talk, αλλά αποκάλυψε μια πολύ περιορισμένη γνώση των πολεμικών τεχνών, φαινομενικά συγχέοντας το Judo με το Karate.
Ο αγώνας έγινε στις 2 Δεκεμβρίου 1963. Αντίπαλος ο Milo Savage. Ο Savage ήταν πολύ καλός πυγμάχος και με κάποια εμπειρία στην πάλη. Σαν πυγμάχος είχε 106 αγώνες στο ενεργητικό του, με 50 νίκες, οι 25 με νοκάουτ, 46 ήττες, οι 3 με νοκάουτ και 10 ισοπαλίες.
Την ημέρα του αγώνα ο Savage ήταν 39 ετών ενώ ο LeBell ήταν 31. Τελικά ο Gene νίκησε αυτό τον ιστορικό αγώνα με πνιγμό, αφήνοντας αναίσθητο τον Savage. Ακολούθησαν επεισόδια, μπουκάλια, καρέκλες και άλλες εκδηλώσεις ... θαυμασμού προς τον νικητή που δεν χαίρονταν από το αποτέλεσμα και ίσως και τα στοιχήματα που έχαναν. Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, κατά την έξοδό του από το γήπεδο, ένας άνδρας προσπάθησε να τον μαχαιρώσει και έπρεπε να προστατευτεί από τους Judoka και τους επαγγελματίες παλαιστές που τον συνόδευαν.
Ο αγώνας αυτός θεωρείται πολύ σημαντικός, αφού θεωρείται ως ο πρώτος αγώνας ΜΜΑ στην Αμερική που μεταδόθηκε στην τηλεόραση.
Ο Gene συνέχισε να αγωνίζεται σε αγώνες πάλης για πολλά χρόνια και το παρατσούκλι του ήταν "Ο νονός του Grappling", αφού έκανε δημοφιλές το grappling στους κύκλους της επαγγελματικής μάχης, χρησιμεύοντας ως πρόδρομος των σύγχρονων μικτών πολεμικών τεχνών.
Το 2000, η Ομοσπονδία Jujitsu των Ηνωμένων Πολιτειών (USJJF) προώθησε τον LeBell στο 9ο Dan στο Jujitsu και το Taihojutsu.
Στις 7 Αυγούστου 2004, η World Martial Arts Masters Association τον προήγαγε στο 10ο Dan.
Τον Φεβρουάριο του 2005, το USJJF τον προήγαγε στο 9ο Dan στο Judo.
Μετά το τέλος των αγωνιστικών χρόνων, ο Gene συνέχισε ακάθεκτος.
Μαζί με τον αδελφό του Mike, διοικούσαν από το 1968 έως το 1982 την National Wrestling Alliance στο Los Angeles, την NWA Hollywood Wrestling.
Τον Ιούνιο του 1976, ο LeBell διαιτήτευσε τον περίφημο αγώνα πυγμαχίας εναντίον πάλης μεταξύ του Muhammad Ali και του Antonio Inoki στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Ο LeBell επιλέχθηκε από περισσότερους από 200 άλλους υποψήφιους για να διαιτητεύσει τον αγώνα.
Συνέχισε επίσης να εργάζεται στην επαγγελματική πάλη κατά διαστήματα, παλεύοντας τον τελευταίο του αγώνα στις 29 Αυγούστου 1981, ενάντια στον Peter Maivia για το NWA Hollywood Wrestling.
Το ροζ χρωματιστό judogi ήταν σήμα κατατεθέν του LeBell. Ενώ προετοιμαζόταν για έναν αγώνα στην Ιαπωνία έπλυνε μαζί την άσπρη φόρμα του με ένα κόκκινο σορτσάκι. Το κόκκινο ξέβαψε και η φόρμα έγινε ροζ. Την επόμενη μέρα έπρεπε να αγωνιστεί και ήταν Σάββατο απόγευμα όταν είδε τη χρωματιστή πλέον στολή, δεν μπορούσε να βρει άλλη και τελικά έπρεπε να αγωνιστεί ντυμένος στα ροζ. Αυτό έκανε το πλήθος των Ιαπώνων να αναστατωθεί, καθώς θεωρήθηκε πολύ προσβλητικό. Κάπως ηρέμησαν αφού ο LeBell κέρδισε τον αγώνα του. Δεν θέλει πολύ να γίνει παρεξήγηση.
Ο LeBell έχει ανοίξει δύο σχολές πολεμικών τεχνών σε συνεργασία με άλλους.
Σύμφωνα με τον Royce Gracie του Brazilian JuJitsu, ο LeBell προσκλήθηκε να αγωνιστεί στο UFC στις αρχές του 1995, αφού ο Gracie σταμάτησε να συμμετέχει στα συγκεκριμένα τουρνουά. Όντας 63 ετών, ο LeBell αρνήθηκε να αγωνιστεί ή να στείλει εκπρόσωπο, αντίθετα πρότεινε έναν αγώνα ενάντια στον 82χρονο πατέρα του Royce, τον διάσημο Hélio Gracie. Ο τελευταίος δέχτηκε, αλλά μόνο αν ο LeBell μπορούσε να ρίξει 45 κιλά για να φτάσει το βάρος του, διαφορετικά θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τα αδέρφια του Royce, που ήταν 20 χρόνια νεότεροι από τον LeBell, αν και ακόμα ελαφρύτεροι από αυτόν. Τελικά, τίποτα δεν έγινε από όλο αυτό.
Ο LeBell και το σινεμά
Ο LeBell είχε δουλέψει σε περισσότερες από 1.000 ταινίες, τηλεοπτικές εκπομπές και διαφημίσεις ως κασκαντέρ ή ως ηθοποιός. Σε πολλές από αυτές τις εμφανίσεις έπαιζε τον εαυτό του. Ο Gene εμφανίστηκε σε τρεις ταινίες του Elvis ως δεύτερος ρόλος που ξεκινούσε μια μάχη με τον χαρακτήρα που υποδυόταν ο Elvis.
Εργάστηκε επίσης στο σετ της τηλεοπτικής εκπομπής Green Hornet, στην οποία ανέπτυξε μια φιλία με τον Bruce Lee.
Στις 23 Μαρτίου 1991, ο LeBell τιμήθηκε με το Honorary "Reel" Membership από το Ring of Friendship of the Cauliflower Alley Club. Αυτό το βραβείο απονέμεται μόνο στους λίγους εκλεκτούς σταρ του κινηματογράφου, που ασχολήθηκαν επίσης με την πυγμαχία και την πάλη. Άλλοι που βραβεύτηκαν ήταν οι James Cagney, ο Kirk Douglas, ο Karl Malden, ο Cesar Romero, ο Mickey Rooney και ο Sylvester Stallone.
Ο τσαμπουκάς με τον Steven Seagal
Ενώ υπηρετούσε ως συντονιστής κασκαντέρ για την ταινία Out for Justice, με πρωταγωνιστή τον Steven Seagal, ο Seagal δήλωσε ότι λόγω της εκπαίδευσής του στο Aikido είχε "ανοσία" σε πνιγμό και ότι δεν υπήρχε περίπτωση να έχανε τις αισθήσεις του. Ο LeBell άκουσε για τον ισχυρισμό και έδωσε τη Seagal την ευκαιρία να το αποδείξει. Λέγεται ότι ο LeBell έβαλε τα χέρια του γύρω από το λαιμό του Seagal και μόλις ο Seagal είπε "go", τον έριξε αναίσθητο, με τον Seagal να χάνει τον έλεγχο των εντέρων του (λέρωσε το παντελόνι του).
Όταν ο Seagal ρωτήθηκε για το περιστατικό, αρνήθηκε ότι το περιστατικό συνέβη, αποκαλώντας τον LeBell έναν "άρρωστο, παθολογικό αλαζονικό ψεύτη". Η εκπαιδευόμενη του LeBell, Ronda Rousey, διαβεβαίωσε ότι ο Seagal ήταν αυτός που έλεγε ψέματα και είπε: "Αν ο Seagal πει κάτι κακό για τον Gene μπροστά μου, θα τον κάνω να λερώσει το παντελόνι του για δεύτερη φορά."
Ο εκπαιδευτής Gene Lebell
Ο LeBell έχει χαρακτηριστεί ως "Judo" Gene LeBell", "the Godfather of Grappling" και επίσης "ο πιο σκληρός άνθρωπος εν ζωή" για τη συμμετοχή του στα μαχητικά αθλήματα. Εκτός από το υπόβαθρό του στο Judo, ο LeBell είχε μεγάλη εμπειρία στο submission grappling και στο catch wrestling, έχοντας προπονηθεί υπό τους Lou Thesz, Karl Gotch και Ed "Strangler" Lewis. Έχει εκπαιδεύσει ή διδάξει τεχνικές αγώνα σε πολύ "καλό κόσμο", όπως τον Benny "The Jet" Urquidez, τον Bob Wall, τον Chuck Norris, τον Ed Parker, τον Gokor Chivichyan, τον Karo Parisyan, τον "Rowdy" Roddy Piper, τον Mando Guerrero, τον Manny Gamburyan, την Ronda Rousey.
Ο πληθωρικός κύριος LeBell
Έκανε συνεντεύξεις για περιοδικά, εφημερίδες και ραδιόφωνο. Ο LeBell σχολίαζε αγώνες για αρκετές δεκαετίες. Αποσύρθηκε από όλο αυτό το 2018.
Ήταν φίλος με την παγκόσμια πρωταθλήτρια Judo AnnMaria De Mars και γνώριζε την κόρη της, Ολυμπιονίκη του Judo, πρωταθλήτρια του ΜΜΑ και επαγγελματία παλαιστή Ronda Rousey από τη γέννησή της. Ήταν στη γωνία της Rousey κατά τη διάρκεια των αγώνων και γιόρτασε τις νίκες της μαζί της.
Έγραψε και βιβλία.
The Handbook of Judo: An Illustrated Step-by-Step Guide to Winning Sport Judo by Gene LeBell and Lauri C. Coughran. 1962, 1963, 1969, 1971, 1975, 1996.
Your Personal Handbook of Self-defense by Gene LeBell. 1964, 1976.
Judo and Self-defense for the Young Adult by Gene LeBell. 1971.
Pro-Wrestling Finishing Holds by "Judo" Gene LeBell. 1985, 1990.
Grappling Master: Combat for Street Defense and Competition by Gene LeBell. 1992.
Gene LeBell's Handbook of Self-Defense by Gene LeBell. 1996.
Gene LeBell – The Grappling Club Master by Gene LeBell, Ben Springer, and Steve Kim. 1999.
Grappling and Self-Defense for the Young Adult by Gene LeBell and Bob Ryder. 2002.
How to Break Into Pro Wrestling: "Judo" Gene LeBell's Insider Guide to the Biz by Gene Lebell and Mark Jacobs. 2003.
Gene LeBell's Grappling World: The Encyclopedia of Finishing Holds by Gene LeBell. 1998, 2000(2nd expanded edition), 2005(3rd edition).
The Godfather of Grappling (authorised biography of LeBell) by "Judo" Gene LeBell, Bob Calhoun, George Foon, and Noelle Kim. 2005
Οι τίτλοι του:
Στο Judo
Amateur Athletic Union AAU National Judo Championship (1954) AAU National Judo Championship (1955)
Στην Professional wrestling
50th State Big Time Wrestling NWA Hawaii Heavyweight Championship (1 φορά) Cauliflower Alley Club Iron Mike Mazurki Award (1995) Central States Wrestling NWA Central States Heavyweight Championship (1 φορά) George Tragos/Lou Thesz Professional Wrestling Hall of Fame Frank Gotch Award (2005) National Wrestling Alliance NWA Hall of Fame (Class of 2011) NWA Hollywood Wrestling NWA Americas Tag Team Championship (1 φορά) – με τον Chino Chou NWA "Beat the Champ" Television Championship (1 φορά) Western States Sports NWA North American Heavyweight Championship (Amarillo version) (1 φορά) Wrestling Observer Newsletter Most Obnoxious (1981)
Προβλήματα με τον νόμο
Ο LeBell συνελήφθη, κατηγορήθηκε και δικάστηκε για τη δολοφονία του ιδιωτικού ερευνητή Robert Duke Hall τον Ιούλιο του 1976. Αθωώθηκε από την κατηγορία της δολοφονίας, αλλά καταδικάστηκε ως συνεργός επειδή οδήγησε τον καταδικασθέντα δολοφόνο, τον πορνογράφο Jack Ginsburgs προς και από τον τόπο της δολοφονίας. Αθωώθηκε αργότερα από τα Εφετεία της Καλιφόρνιας.
Ο LeBell και ο Ginsburgs ήταν πρώην φίλοι και επιχειρηματικοί συνεργάτες του Hall. Μέσα στην κατοικία του Hall, η αστυνομία ανακάλυψε ηχογραφήσεις διάρκειας αρκετών ωρών. Κάποιες από αυτές οδήγησαν στην παραίτηση του αρχηγού της αστυνομίας του Beverly Hills. Άλλες ηχογραφήσεις που ανακαλύφθηκαν είχαν σχέση με την προεδρική εκστρατεία του Ρίτσαρντ Νίξον.
Ο LeBell πέθανε έχοντας ζήσει μια πλούσια ζωή, πλήρης ημερών, στον ύπνο του, στις 9 Αυγούστου 2022, σε ηλικία 89 ετών.
Judo Atemi Shinken Shobu Waza σημαίνειτεχνικές χτυπημάτων του Judoγια πραγματική μάχη.Αν το Judo είναι μία φορά συναρπαστικό σαν άθλημα, είναι πολύ περισσότερες σε πιοελεύθερημορφήσαν μέθοδοςstreet fight.
Στα βίντεο που επιλέξαμε βλέπουμε τους Ιταλούς εκπαιδευτές του JudoGeremia Zilio και F. Cattaneo να παρουσιάζουν ένα ευρύ ρεπερτόριο του Shinken Shobu Waza.
Πρόκειται για το μέρος του Judo που αναφέρεται στην αυτοάμυνα, στην πραγματική μάχη. Οι τεχνικές αυτές διατηρούν στενή σχέση με τις αρχαίες τεχνικές του Jujutsu από το οποίο άλλωστε προέρχεται το Judo και περιλαμβάνει όλων των ειδών τεχνικές, ανατροπές, χτυπήματα με τα χέρια, λακτίσματα, λαβές, στραγγαλισμούς και πνιγμούς.
Πρόκειται για επιλογές που είναι χρήσιμες σε μάχη χωρίς κανόνες. Τα περισσότερα από αυτά απαγορεύονται τόσο σε randori (προπονητικό αγώνα), όσο και σε αθλητικούς αγώνες.
Στο βίντεο που επιλέξαμε παρακολουθούμε μία μέρα από την ζωή της εθνικής ομάδας Judo της Νότιας Κορέας. Πρόκειται για προπόνηση στο Αθλητικό χωριό της Jincheon.
Το πρωί φυσική κατάσταση, βάρη και το απόγευμα δουλειά στο tatami.
Από μια ομάδα που στοχεύει στην παγκόσμια υπεροχή.
Το περιβάλλον είναι ο “παράδεισος” για τον αθλητή, έχει τα πάντα.
Το Judo είναι από τα πιο διαδεδομένα στυλ παγκόσμια και κυριαρχεί με τις λύσεις που προτείνει στην μικρή απόσταση. Εκτός από την αυτόνομη διάδοσή του, έχει παρουσία και σε όλα σχεδόν τα υβριδικά στυλ, που έχουν χτυπήματα, μάχη σώμα με σώμα και αγώνα εδάφους. Παράδειγμα το ΜΜΑ.
Εδώ βλέπουμε να συμβαίνει το αντίθετο. Το Judo να χρησιμοποιεί τεχνικές από άλλα στυλ, τεχνικές χτυπημάτων και να απαντά σε αυτά. Αν θέλουμε να είμαστε πιο σωστοί θα λέγαμε ότι πρόκειται για τεχνικές από το ρεπερτόριο των atemi, των χτυπημάτων που περιλαμβάνει η ύλη του στυλ σε πιο υψηλό επίπεδο.
Η ανατροπή Tai Otoshi, είναι μία από τις αρχικές 40 τεχνικές ρίψεων του Judo όπως αναπτύχθηκε από τον Jigoro Kano.
Ανήκει στη δεύτερη ομάδα, Dai Nikyo, της παραδοσιακής λίστας ρίψεων, Gokyo (no waza), του Kodokan Judo.
Είναι επίσης μέρος των σημερινών 67 τεχνικών ρίψεων του Kodokan Judo. Κατατάσσεται ως τεχνική χεριών, Te-waza.
Πως εκτελείται η Tai Otoshi
Για να εκτελεστεί η τεχνική αυτή, πρέπει να αποσταθεροποιήσουμε τον αντίπαλο προς την εμπρός δεξιά γωνία (αν έχουμε το κανονικό πιάσιμο, δεξιά Kumi Kata) και στη συνέχεια να τον ρίξουμε κάτω με διαγώνια πορεία πάνω από την πλευρά μας.
Η χρήση του Tsurite (ανυψωτικό χέρι) έχει ιδιαίτερη σημασία σε αυτό το Waza. Ο Tori (ο αθλητής που εκτελεί την τεχνική) πιάνει το πέτο του Uke (ο αθλητής που δέχεται την επίθεση) και στη συνέχεια σηκώνει τον Uke με τον αγκώνα τεντωμένο προς τα έξω. Καθώς εφαρμόζεται η άρση, οι φτέρνες του Uke σηκώνονται από το πάτωμα, διευκολύνοντας το τράβηγμα.
Εδώ βλέπουμε την βασική μορφή της τεχνικής (με αριστερή Kumi Kata)
Korean Tai Otoshi
Όμως υπάρχει και η Κορεάτικη παραλλαγή της τεχνικής. Την δημιούργησε και την εφάρμοσε στο υψηλότατο επίπεδο ο Lee Won Hee (γεννημένος στις 19 Ιουλίου 1981).
Λίγα λόγια για τον δημιουργό της “Korean Tai Otoshi”:
Ο Lee είναι Νοτιοκορεάτης πρωταθλητής του Judo. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία ελαφρών βαρών των ανδρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής το 2003 στην Οσάκα, κέρδισε επίσης το χρυσό μετάλλιο στους Ασιατικούς Αγώνες του 2006 στην Ντόχα και στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Τζούντο το 2003 στην Jeju. Όλα αυτά στα 73 κιλά.
Ψηφίστηκε κορυφαίος Judoka στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Ο Lee ήταν γνωστός για την αγαπημένη του τεχνική Tai Otoshi.
Δίδαξε Judo στο φημισμένο πανεπιστήμιο Yong In. Το 2015, προσλήφθηκε σαν πρώτος προπονητής της Εθνικής Ομάδας Judo Γυναικών της Νότιας Κορέας.
Κατά τη διάρκεια της ενεργού καριέρας του, είχε το προσωνύμιο “Mr. Ippon” και “Grand Slammer” για το σερί των 48 νικών του, εκ των οποίων οι 43 κέρδισαν με ippon. Πιστεύεται ότι έχει IQ 148.
Ο Lee επινόησε την δική του παραλλαγή, προσθέτοντας το λύγισμα του γόνατος του πίσω ποδιού. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί την παρουσίαση της και στο εξαιρετικό δεύτερο την πλήρη ανάλυσή της.
Το Unifight (ή Universal Fight) είναι ένα ανταγωνιστικό εκπαιδευτικό σύστημα με στρατιωτικές εφαρμογές.
Ο διαγωνισμός αποτελείται από δύο διαδοχικά στάδια: το πρώτο στάδιο είναι μια πορεία εμποδίων που προσομοιάζει με στίβο μάχης και δοκιμασίες στρατιωτικού χαρακτήρα, όπου οποιοδήποτε χαμένο εμπόδιο αποκλείει τον διαγωνιζόμενο. Το δεύτερο στάδιο είναι κάποιοι γύροι μονομαχίας πλήρους επαφής, που όμως πραγματοποιείται αμέσως μετά την δοκιμασία του πρώτου σταδίου.
Ας το δούμε πιο αναλυτικά.
Τα τελευταία 10-20 χρόνια στην ανάπτυξη των πολεμικών τεχνών υπήρξε μια τάση ανανέωσης. Εμφανίστηκαν νέες μορφές που βασίζονται στην ολοκλήρωση της έννοιας της μάχης με την συγκέντρωση δεξιοτήτων από άλλα αθλήματα. Ένα από αυτά είναι το Unifight, που όμως ξεπερνά το στάδιο αυτό. Εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1990 στη Ρωσία, σαν μια περιεκτική μορφή που περιλαμβάνει την εφαρμογή ασκήσεων σε μια σειρά εμποδίων, σκόπευση με αεροβόλα, ρίψη αθλητικών μαχαιριών και μάχη πλήρους επαφής στο ρινγκ.
Αυτό το άθλημα, που αρχικά εμφανίστηκε ως στρατιωτική εφαρμογή, έχει γίνει αρκετά δημοφιλές όχι μόνο στις στρατιωτικές δυνάμεις διαφόρων χωρών, αλλά και μεταξύ των πολιτών. Τα μέλη της Διεθνούς Ερασιτεχνικής Ομοσπονδίας Unifight φθάνουν τις 32 χώρες. Έχουν μέχρι τώρα πραγματοποιηθεί 13 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, στα οποία συμμετείχαν αθλητές από 35 χώρες.
Πάρτε μια πρώτη ιδέα:
Πως γίνεται το Unifight
Το Unifight δεν είναι στυλ μάχης. Είναι μια μέθοδος εκπαίδευσης, όπου το μόνο που έχει σημασία είναι η εφαρμογή των δεξιοτήτων σε ένα σύστημα πλήρους επαφής, υπό συνθήκες άγχους και πίεσης.
Το Unifight αποτελείται από δύο διαδοχικά στάδια φυσικής πρόκλησης:
Στάδιο Ι) ολοκλήρωση μιας πορείας εμποδίων συμπεριλαμβανομένης της σκόπευσης με τουφέκι και της ρίψης μαχαιριού.
Στάδιο II) αγώνας πλήρους επαφής στο ρινγκ, ξεκινώντας ένα λεπτό μετά την ολοκλήρωση του πρώτου σταδίου.
Στο πρώτο στάδιο, οι ανταγωνιστές ολοκληρώνουν την πορεία εμποδίων σε παράλληλες διαδρομές. Ο πρώτος διαγωνιζόμενος που ολοκλήρωσε την προσπάθεια είναι ο νικητής του πρώτου σταδίου και του απονέμεται 1 βαθμός. Εάν ένας διαγωνιζόμενος δεν περάσει κάποιο από τα εμπόδια στην τρίτη προσπάθεια, τότε αποκλείεται.
Ένα λεπτό μετά την ολοκλήρωση του πρώτου σταδίου, ο νικητής καλείται στο ρινγκ για τη μονομαχία στο δεύτερο στάδιο. Ο αριθμός των γύρων στο δεύτερο στάδιο καθορίζεται σύμφωνα με τις ηλικιακές κατηγορίες (παιδιά, νέους, ενήλικους, αγόρια, κορίτσια) και τις δεξιότητες των διαγωνιζομένων. Η διάρκεια των γύρων καθορίζεται σύμφωνα με το επίπεδο του διαγωνισμού και το επίπεδο εκπαίδευσης που έχουν επιτύχει οι διαγωνιζόμενοι, όπως ορίζεται στους κανόνες και τους κανονισμούς.
Τι περιλαμβάνει το Unifight
Στάδιο Ι.
Η πορεία εμποδίων πρέπει να περιλαμβάνει 10 σταθμούς. Αυτά οι σταθμοί περιλαμβάνουν δοκιμασίες δύναμης και αντίστασης, υποχρεωτικά επίσημές διαδρομές και προκλήσεις χειρισμού όπλων. Οι σταθμοί καθορίζονται από τους κανονισμούς του διαγωνισμού.
Η διαδρομή εμποδίων έχει μήκος 60 μέτρα και περιλαμβάνει τους ακόλουθους σταθμούς:
1 – ένα μέρος της διαδρομής με άνισα τμήματα (ελαστικά ή λαβύρινθο),
2 – εμπόδιο 4m,
3 – φράχτη 2m,
4 – οριζόντια σκάλα 3,5m,
5 – φράγμα 1,1m,
6 – βολή σε στόχο σε απόσταση 15m,
7 – ρίψη μαχαιριού σε στόχο στα 7m,
8 – οριζόντιος κύλινδρος 3m,
9 – ανάβαση σε δίχτυ ψαρέματος 8-10m,
10 – αναρρίχηση σε σχοινί γυμναστικής 8-10μ.
Η γραμμή τερματισμού βρίσκεται δίπλα στο ρινγκ που χρησιμοποιείται στο δεύτερο στάδιο.
Στάδιο II.
Μονομαχία στο ρινγκ
Ο αγώνας στο ρινγκ αποτελείται από άοπλη μάχη μεταξύ δύο μαχητών που χρησιμοποιούν τεχνικές και στοιχεία από άλλα αθλήματα επαφής, εντός των ορίων που καθορίζονται από τους κανονισμούς.
Στο τέλος της μάχης, νικητής είναι ο διαγωνιζόμενος που έχει επικρατήσει στους περισσότερους γύρους, είτε νικώντας με νοκάουτ, είτε με εγκατάλειψη του αντιπάλου.
Οι ασκούμενοι οποιουδήποτε αθλητικού αγώνα πλήρους επαφής, (Judo, Sambo, πυγμαχία, kickboxing, savate, jujutsu, πάλη, BJJ, Muay Thai, MMA), ανεξάρτητα από το στυλ, μπορούν να συμμετάσχουν στο Universal Fight.
Και στα χιόνια η προσπάθεια συνεχίζεται:
Από το 2008, κάθε χρόνο διοργανώνονται εθνικοί και διεθνείς διαγωνισμοί “Unifight” μεταξύ παιδιών ηλικίας 10-11 και 12-13 ετών (Light – Unifight). Ο στόχος αυτών είναι η βελτίωση της φυσικής κατάστασης των παιδιών, των εφήβων και των νέων, αλλά και η ψυχαγωγία.
Επίσης γίνονται κάθε χρόνο, τα πρωταθλήματα Ρωσίας, Ευρώπης και Κόσμου μεταξύ αγοριών και κοριτσιών 14-15, 16-17 ετών, Πρωτάθλημα Ρωσίας, Ευρώπης και Παγκόσμιο Juniors και Juniors 18-20 ετών ( σύμφωνα με τους κανόνες Light – Unifight και Classic Unifight), Ευρωπαϊκό, Ασιατικό και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ανδρών και γυναικών (Light και Classic Unifight).
Το Unifight ξεκίνησε σαν μια ιδέα που αφορούσε τους στρατιωτικούς. Ο στόχος του ήταν να προάγει την φυσική κατάσταση και την μαχητική ικανότητα με ευχάριστο και περιεκτικό τρόπο. Όμως η βάση της δημιουργίας του, ήταν το ότι σε μια εμπλοκή δύο αντιπάλων σε στρατιωτικό πεδίο, δεν υπάρχει η αθλητική διαδικασία με χρόνο για ζέσταμα, ψυχολογική προετοιμασία, ρύθμιση της αναπνοής για μέγιστη απόδοση κ.λ.π. Ήθελαν να φέρουν τον αγωνιζόμενο στα όρια της φυσικής του κατάστασης, με μια προσομοίωση προσπαθειών που μοιάζουν στο φυσικό περιβάλλον και στην κατάσταση αυτή να του ζητήσουν να δώσει μάχη πλήρους επαφής για μερικούς γύρους, με αντίπαλο που δεν ακολουθεί απαραίτητα το ίδιο στυλ μάχης. Και ενοποιώντας όλες αυτές τις ανόμοιες δεξιότητες να αναδείξουν τον νικητή.
Το Unifight είναι μια έξυπνη ιδέα, πολύ πρακτική και άμεσα εφαρμόσιμη, χαρακτηριστικά που ταιριάζουν στην στρατιωτική πρακτική. Όμως η ιδέα έχει εφαρμογή και μπορεί να λειτουργήσει σαν ψυχαγωγία σε ενήλικους πολίτες και σαν παιχνίδι σε παιδιά.
Θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε σαν το “Δέκαθλο στρατιωτικού τύπου”.
