Αθλητές της Ελληνορωμαικής, της Ελευθέρας, του Brazilian Jujitsu και του ΜΜΑ μας δείχνουν σε τι προσαρμογές οδηγούνται, όταν ο αντίπαλός τους κρατά μαχαίρι.
Δηλαδή όταν καλούνται να μεταφέρουν την γνώση τους σε συνθήκες δρόμου, σε συνθήκες αυτοάμυνας.
Είναι σημαντικό γιατί πρόκειται περισσότερο για μια συζήτηση, παρά για μια ακόμη θεωρητική επίδειξη.
Ο πολύ καλός εκπαιδευτής, βάζει τα πράγματα στη σωστή τους βάση.
Το Korakuen Hall είναι μια φημισμένη αρένα στο Bunkyo, στο Tokyo. Εκτός από εξαιρετικός χώρος είναι πολύ σημαντικός γιατί έχει φιλοξενήσει πολλές κορυφαίες διοργανώσεις επαγγελματικής πυγμαχίας, επαγγελματικής πάλης, Kickboxing, MMA και Lethwei.
Επίσημα άνοιξε στις 16 Απριλίου 1962 με χωρητικότητα περίπου 2.000 ατόμων. Βρίσκεται μέσα στο Tokyo Dome City, ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα του Τόκιο.
Ο χώρος φιλοξένησε τους αγώνες πυγμαχίας για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964. Στον τομέα της επαγγελματικής πάλης, θεωρείται το Madison Square Garden του Puroresu, (του Ιαπωνικού WWE) καθώς όλες οι μεγάλες εταιρείες αγώνων πάλης της Ιαπωνίας, έχουν πραγματοποιήσει μερικές από τις μεγαλύτερες παραστάσεις τους εντός της αίθουσας.
Τον Μάρτιο του 2011, η αίθουσα υπέστη δομικές ζημιές υπό την επίδραση του σεισμού Tōhoku. Οι προγραμματισμένες εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός αγώνα παγκόσμιου τίτλου γυναικών της WBC, αναβλήθηκαν ή ακυρώθηκαν. Οι εργασίες επισκευής ολοκληρώθηκαν στις 18 Μαρτίου. Η αίθουσα ήταν κλειστή μέχρι την επόμενη μέρα και στη συνέχεια άρχισαν σταδιακά να επιστρέφουν οι εκδηλώσεις.
Στις 27 Οκτωβρίου 2016, η αίθουσα έγινε ο επιλεγμένος χώρος για τη Διεθνή Ομοσπονδία Lethwei της Ιαπωνίας. Το Lethwei Grand Prix Japan 2016 ήταν η πρώτη μεγάλη εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στον χώρο.
Το Tokyo JCB Hall γνωστό και ως Tokyo Dome City Hall, είναι μια εγκατάσταση για αθλήματα, επιδείξεις μόδας και ζωντανές συναυλίες μέσα στο συγκρότημα Tokyo Dome City. Λίγα λεπτά με τα πόδια από το Korakuen Hall.
Ανακοινώθηκε ότι μια νέα έκδοση του Korakuen Hall θα χτιζόταν στο Tokyo Dome City που θα λειτουργούσε ως το Korakuen Hall 2 και θα χωρούσε 2.500–3.000 άτομα.
Τα δικαιώματα ονομασίας της αίθουσας αγοράστηκαν από το Japan Credit Bureau (JCB) και έτσι άνοιξε ως JCB Hall. Μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής, η Tokyo Dome Corporation, στην οποία ανήκει το αρχικό Korakuen Hall καθώς και το Tokyo Dome, θα συνεχίσει να νοικιάζει το αρχικό Korakuen Hall, μειώνοντας τις τιμές ενοικίασης – επί του παρόντος κοστίζει 1.500.000 yen (10,245 ευρώ) – για να επιτρέψει σε διοργανώσεις μικρότερου budget να χρησιμοποιούν το κτίριο σε τακτική βάση.
Αν και τα περισσότερα αθλητικά γεγονότα γίνονται στο Tokyo Dome, το JCB Hall θεωρείται ένα από τα κύρια σημεία στο Tokyo Dome City για μικρότερης κλίμακας αθλητικά γεγονότα, όπως πυγμαχία, πάλη, Lethwei και ΜΜΕ. Η αίθουσα JCB φιλοξένησε τη Miss International Japan.
Από την ολοκλήρωσή του, το JCB Hall φιλοξένησε το Lethwei in Japan 4: Frontier στις 16 Ιουνίου 2017 με τη συμμετοχή και του σπουδαίου Dave Leduc και έχει χρησιμοποιηθεί πιο σπάνια για αγώνες επαγγελματικής πάλης μετά το σόου Pro Wrestling Zero1 στις αρχές του 2008. Κατά τη διάρκεια του 2009, το JCB Hall χρησιμοποιήθηκε δύο φορές για επαγγελματική πάλη, και τις δύο φορές για μια περιοδεία που τελείωσε το σόου του Pro Wrestling Noah.
Εδώ ο αγώνας Manny Pacquiao vs Shin Terao στις 18 Μαίου 1998
Αγώνες επαγγελματικής πάλης “Road to Wrestling Dontaku” στις 13 Απριλίου 2018
Ο αγώνας Dave Leduc vs Adem Yilmaz στις 18 Απριλίου 2017
Ο Antonio Inoki, ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια της επαγγελματικής πάλης στην ιστορία της Ιαπωνίας, πέθανε το πρωί του Σαββάτου, σε ηλικία 79 ετών.
Αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και τα τελευταία χρόνια ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι.
Η ιστορία από την αρχή.
Ο Inoki γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1943 στη Yokohama σε μια εύπορη οικογένεια. Ήταν ο έκτος γιος και ο δεύτερος μικρότερος από τα επτά αγόρια και τα τέσσερα κορίτσια. Ο πατέρας του, Sajiro Inoki, επιχειρηματίας και πολιτικός, πέθανε όταν ο Antonio ήταν πέντε ετών.
Η εμπλοκή του με τις πολεμικές τέχνες άρχισε με το Karate, που το μάθαινε από έναν μεγαλύτερο αδερφό του, ενώ ήταν στην 6η τάξη. Ασχολήθηκε με το basket, τον στίβο και την σφαιροβολία, στα οποία διακρίθηκε.
Η οικογένεια πέρασε δύσκολα στα μεταπολεμικά χρόνια και το 1957, ο 14χρονος Antonio μετανάστευσε στη Βραζιλία με τον παππού, τη μητέρα και τα αδέρφια του. Ο παππούς του πέθανε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στη Βραζιλία.
Στη Βραζιλία ο Antonio γνώρισε τον Rikidōzan σε ηλικία 17 ετών και επέστρεψε στην Ιαπωνία για την Japan Pro Wrestling Alliance (JWA) ως μαθητής του. Εκπαιδεύτηκε στο JWA dojo υπό τον διάσημο Karl Gotch, συμπληρώνοντας περαιτέρω την εκπαίδευσή του με τον ερασιτέχνη παλαιστή Isao Yoshiwara και τον judoka του kosen Judo Kiyotaka Otsubo.
Έκανε το αγωνιστικό του ντεμπούτο στις 30 Σεπτεμβρίου 1960. Τα αγωνιστικά του προσωνύμια ήταν αρκετά: The Kamikaze, Kanji Inoki, Kazimoto, Killer Inoki, Kinji Onoki, Little Tokyo, Moeru Toukon, Tokyo Tom.
Ένας από τους συμμαθητές του στο dojo ήταν ο Giant Baba. Μετά τη δολοφονία του Rikidozan, ο Inoki εργάστηκε στη σκιά του Baba, μέχρι την εποχή που έφυγε για μια παλαιστική περιοδεία στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1964.
Μετά από αυτό, ο Antonio μεταπήδησε στην Tokyo Pro Wrestling το 1966. Εκεί ο Inoki έγινε το μεγαλύτερο αστέρι τους. Δυστυχώς, η εταιρεία κατέρρευσε το 1967.
Επιστρέφοντας στο JWA στα τέλη του 1967, ο Inoki έγινε συνεργάτης του Baba και οι δυο τους κυριάρχησαν κερδίζοντας τις ζώνες NWA International Tag Team Championship τέσσερις φορές.
Απολύθηκε από την JWA στα τέλη του 1971, επειδή σχεδίαζε να αναλάβει την προώθηση.
Τότε ο δραστήριος Antonio ίδρυσε το 1972 τη New Japan Pro-Wrestling (NJPW). Ο πρώτος του αγώνας ως παλαιστής της New Japan ήταν εναντίον του Δασκάλου του Karl Gotch. Το 1975 αντιμετώπισε τον Lou Thesz, μαθητή του σπουδαίου Έλληνα παλαιστή George Tragos τον οποίο νίκησε.
Ο Giant Baba θα σχημάτιζε αργότερα το All Japan Pro Wrestling το 1972, και έγινε άμεσος ανταγωνιστής της NJPW του Inoki.
Ένας από τους πιο διάσημους αγώνες του Inoki κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν ένας αγώνας μικτών πολεμικών τεχνών το 1976, με αντίπαλο τον Muhammad Ali, όπου ο αγώνας έληξε ισόπαλος.
Ο Inoki ήταν επίσης πρωτοσέλιδος σε ένα από τα σόου με τις περισσότερες επισκέψεις στην ιστορία της επαγγελματικής πάλης στην Pyongyang της Βόρειας Κορέας. Εκεί αντιμετώπισε και νίκησε τον Ric Flair τη δεύτερη νύχτα μιας διήμερης διοργάνωσης. Τα ανακοινωθέντα πλήθη για αυτές τις παραστάσεις ήταν 165.000 και 190.000 αντίστοιχα.
Εδώ με τον Minoru Suzuki στις 15 Μαρτίου 1989.
Ο Inoki αποσύρθηκε από την επαγγελματική πάλη στις 4 Απριλίου1998, με τον τελευταίο του αγώνα να είναι μια νίκη επί του Don Frye.
Συνέχισε να διευθύνει το NJPW μέχρι το 2005, όταν η Yukes εξαγόρασε τις μετοχές της Inoki μαζί με την εταιρεία.
Αργότερα ίδρυσε μια νέα εταιρεία διοργάνωσης αγώνων, την Inoki Genome Federation.
Στην καριέρα του έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις. Οι πιο σημαντική ήταν όταν μπήκε στο Hall of Fame του WWE το 2010 και ίσως η πιο μεγάλη τιμή, η καθαρά παλαιστική, όταν του απονεμήθηκε το βραβείο George Tragos/Lou Thesz Professional Wrestling Hall of Fame το 2005.
Λόγω της φήμης και της αναγνωρισιμότητας από την πάλη, ο Inoki έκανε καριέρα στην πολιτική. Κέρδισε μια θέση στη Βουλή των Συμβούλων το 1989. Έφυγε από την πολιτική το 1994 μετά από σκάνδαλα, αλλά αργότερα εξελέγη στην Άνω Βουλή της Ιαπωνίας ως βουλευτής από το 2013 έως το 2019.
Ο Inoki υπήρξε μεγάλος παλαιστής, ίσως ο διασημότερος στην Ιαπωνία. Ο αγώνας του με τον Ali τον έκανε γνωστό και στις ΗΠΑ και την Δύση γενικότερα. Του άξιζαν όλες οι τιμές που κέρδισε στην παλαιστική καριέρα του. Το ότι δραστηριοποιήθηκε και στα οργανωτικά και τα επιχειρηματικά της πάλης με μεγάλη επιτυχία, έδειξε ότι είχε και καλό μυαλό.
Η πάλη έχει ιστορία αιώνων. Υπήρχε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σαν μέθοδος μάχης, στους περισσότερους αρχαίους λαούς. Όμως στην Αρχαία Ελλάδα έγινε επιστήμη από κάθε άποψη, τόσο τεχνική όσο και προπονητική.
Στην σύγχρονη εποχή έχουν εμφανιστεί διάφορα παλαιστικά “προϊόντα”, που έχουν να προτείνουν κάποιες αξιόλογες ιδέες. Είναι προφανές ότι στην προώθησή τους έπαιξε μεγάλο ρόλο και το marketing όπως και τα μέσα ενημέρωσης.
Από τεχνική άποψη, η πάλη είναι ο κυρίαρχος της μικρής απόστασης. Οι παλαιστές είναι οι πιο επικίνδυνοι αντίπαλοι και τα φαβορί σε μια πολύ κοντινή εμπλοκή, ανεξάρτητα σε ποιό στυλ έχει εκπαιδευτεί ο αντίπαλός τους.
Στο εξαιρετικό βίντεο που ακολουθεί, βλέπουμε τις τεχνικές τους.
Ο George Tragos υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους παλαιστές του 20ου αιώνα. Απλώς είναι άγνωστος. Δεν είναι η μοναδική περίπτωση Έλληνα που ήταν κορυφαίος στον τομέα του και δεν τον ξέρει κανείς. Στην Αμερική όμως τον τιμούν μέχρι σήμερα και αναγνωρίζουν την αξία και την προσφορά του.
Ο George γεννήθηκε στο χωριό Κατσαρός της Μεσσηνίας, στις 14 Μαρτίου 1901 (άλλοι υποστηρίζουν ότι γεννήθηκε το 1897).
Κατά μία εκδοχή, τον Μάρτιο του 1910 μετακόμισε στο Σικάγο μαζί με την οικογένειά του. Εκπαιδεύτηκε στην πάλη από τον Διευθυντή Φυσικής Αγωγής της YMCA, τον George Pinneo, στο Gary της Ιντιάνα.
Κατά μία άλλη εκδοχή μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και ξεκίνησε ως προπονητής πάλης στο κολέγιο πριν γίνει επαγγελματίας παλαιστής. Διέθετε άλλωστε ένα άψογο βιογραφικό στην ερασιτεχνική πάλη.
Μεταξύ αυτών των δυο εκδοχών, υπάρχει ένα αναμφισβήτητο γεγονός. Το 1920 ο George ήταν μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής ομάδας πάλης και αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς που έγιναν στην Antwerp του Βελγίου.
Ο Tragos τελικά εγκαταστάθηκε στο Σεντ Λούις, όπου ο συμπατριώτης του Tom Packs (Αθανάσιος Πακιώτης), που ήταν ατζέντης παλαιστών, τον προώθησε στην επαγγελματική πάλη.
Εργαζόταν σε χαλυβουργείο ως μηχανουργός και παράλληλα αγωνιζόταν. Κέρδισε το Πρωτάθλημα AAU & YMCA τον Μάρτιο του 1919 στα 71,67 κιλά. Να σημειώσουμε ότι είχε ύψος 1,96m. Στους επαγγελματικούς του αγώνες χρησιμοποιούσε και το ψευδώνυμο George Kondylis.
Ποτέ όμως δεν έγινε το αστέρι της πάλης. Δεν ήταν ο μεγάλος παλαιστής που θα κέρδιζε τα παγκόσμια πρωταθλήματα.
Ήταν όμως βαθύς γνώστης του στυλ και θεωρούταν ένας από τους πιο επικίνδυνους παλαιστές υποταγής της εποχής του.
Σε αυτό που ήταν πραγματικά σπουδαίος, ήταν σαν προπονητής. Ήταν από τους πιο φημισμένους. Ο καλύτερος μαθητής του ήταν ο Lou Thesz, ο οποίος εξελίχθηκε σε Παγκόσμιο Πρωταθλητή Βαρέων Βαρών της National Wrestling Alliance της δεκαετίας του 1950 και των αρχών της δεκαετίας του 1960. Θεωρείται ο μεγαλύτερος επαγγελματίας παλαιστής που υπήρξε ποτέ.
Ο Tragos ήταν προπονητής της ομάδας πάλης του Πανεπιστημίου του Μιζούρι, από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1930. Εκπαίδευσε επίσης παλαιστές στο Harry Cook's Business Men's Gym στο Downtown St.
Ήταν προπονητής στο Business Men's Gym όταν γνώρισε τον νεαρό Lou Thesz, γύρω στο 1933. Ο Tom Packs πρότεινε στον Thesz να ζητήσει από τον Tragos να τον εκπαιδεύσει. Οι παλαιστές που προπονούνταν στο γυμναστήριο, συχνά προπονούνταν στη ερασιτεχνική πάλη, παρόλο που έκαναν τους αγώνες στο ρινγκ.
Ο Tragos δέχτηκε τον Thesz ως μαθητή του και τον εκπαίδευσε για τα επόμενα δύο χρόνια. Οι συναθλητές του Thesz, ήθελαν να τον αποτρέψουν από το να προπονηθεί με τον Tragos. Ήταν πεπεισμένοι ότι ο George θα έχανε την ψυχραιμία του και θα πλήγωνε τον Thesz επίτηδες.
Αυτό το έλεγαν γιατί ο Tragos ήταν εξαιρετικός παλαιστής υποταγής και πλήγωνε, θα λέγαμε τσάκιζε, άλλους παλαιστές στην προπόνηση. Αν οι άλλοι παλαιστές δεν ήταν σοβαροί, ήθελαν να το παίξουν σκληροί ή ήταν καυχησιάρηδες, ο Tragos συχνά τους έσπαζε χέρια, πόδια ή πλευρά. Όταν ο Thesz τον ρώτησε γιατί, ο Tragos είπε, "Δεν έχουν κανένα σεβασμό για το άθλημά μας".
Ο Packs χρησιμοποιούσε τον Tragos για να ξεσκαρτάρουν πιθανούς παλαιστές. Ο Packs έστελνε υποψήφιους επαγγελματίες παλαιστές στο γυμναστήριο του Cook, για να προπονηθούν με τον Tragos. Ο Τράγος τους τέντωνε, τους πονούσε συχνά και τους έκανε να το βάζουν στα πόδια. Εάν επέστρεφαν μετά την αποθεραπεία, είχαν περάσει το τεστ και ο Packs μπορεί να τους έδινε μια ευκαιρία.
Παρά τους φόβους των άλλων παλαιστών, ο Tragos δεν έβλαψε ποτέ τον Thesz. Τον παρακολουθούσε με περηφάνια, καθώς ο Thesz γινόταν το μεγαλύτερο όνομα στην επαγγελματική πάλη στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Ο Tragos πέθανε στο Σεντ Λούις σε ηλικία 54 ετών στις 5 Σεπτεμβρίου 1955. Υπέστη καρδιακή προσβολή και πέθανε καθ οδόν για το νοσοκομείο. Έμεινε η σύζυγός του Μαρία και οι δύο γιοί του.
Λίγοι άνθρωποι της πάλης ήσαν τόσο επιδραστικοί μέσα και έξω από το ρινγκ όσο ο Tragos. Ένας από τους μεγαλύτερους νόμιμους παλαιστές του 20ου αιώνα έδειξε τις ικανότητές του μέσα στην αίθουσα προπόνησης. Στην καλή του εποχή, λίγοι παλαιστές τόλμησαν να τον αμφισβητήσουν.
Πάλεψε με πολλά από τα κορυφαία αστέρια της εποχής, συμπεριλαμβανομένου του πατέρα του Nick Bockwinkel.
Η μεγαλύτερη συνεισφορά του στην πάλη ήταν η εισαγωγή του νεαρού Lou Thesz στο άθλημα και η εκπαίδευση του ως μελλοντικού Παγκόσμιου Πρωταθλητή.
Αν και η Ελλάδα δεν θέλει να τιμά τα σπουδαία παιδιά της και να δημιουργεί πρότυπα, το κάνουν οι άλλες χώρες, εκεί όπου αυτά διέπρεψαν. Στην περίπτωσή μας οι ΗΠΑ, όπου προς τιμήν του George Tragos και του μαθητή του Lou Thesz, υπάρχει ένα πολύ σημαντικό βραβείο το Tragos/Thesz Hall of Fame το οποίο απονέμεται μόνο σε πολύ μεγάλους παλαιστές, που έχουν προσθέσει αξία στο άθλημα. Για να καταλάβετε πόσο σημαντικό θεωρείται, αρκεί να παρατηρήσετε ότι περιλαμβάνεται στις τιμητικές διακρίσεις του "πατέρα του grappling" Gene Lebell, την οποία αυτός θεωρούσε μεγάλη τιμή.
Ο Ivan Gene Lebell γεννήθηκε στο Los Angeles της Καλιφόρνια στις 9 Οκτωβρίου 1932. Άρχισε να εκπαιδεύεται στην πάλη και την πυγμαχία από πολύ μικρός. Επηρεάστηκε για αυτό από τη μητέρα του, την «Red Head» Aileen Eaton. Η Aileen ήταν από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές και διοργανωτές αγώνων και των δύο αθλημάτων. Ήταν επίσης ιδιοκτήτρια του Olympic Auditorium στο Los Angeles. Η εταιρεία της είχε διοργανώσει περισσότερους από 10.000 αγώνες πυγμαχίας και άλλους τόσους αγώνες πάλης. Πυγμάχοι όπως οι Floyd Patterson, Danny Lopez, Carlos Palomino, Joe Frazier και George Foreman είχαν παίξει σε διοργανώσεις της.
Ο Gene ξεκίνησε την πάλη με τον Ed "Strangler" Lewis σε ηλικία 7 ετών, και αργότερα μετακόμισε για να εκπαιδευτεί και στο Judo. Αφού πήρε τη μαύρη ζώνη, πήγε στην Ιαπωνία για να προπονηθεί στο Kodokan.
Αφού επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Gene αγωνίστηκε στην κατηγορία των βαρέων βαρών. Το 1954 και το 1955, ενώ ήταν μόλις 22 ετών, κατέκτησε τόσο το Εθνικό Πρωτάθλημα Judo Ερασιτεχνικής Αθλητικής Ένωσης στα βαρέα βάρη όσο και την Open κατηγορία.
Εκτός από το Judo στο οποίο ήδη η καριέρα του προχωρούσε, αποφάσισε να ασχοληθεί και με την επαγγελματική πάλη, προσδοκώντας περισσότερα χρήματα και θέλοντας να δώσει συνέχεια στην οικογενειακή κληρονομιά.
Σαν παλαιστής αγωνιζόταν με το "καλλιτεχνικό" όνομα The Hangman.
Το 1963, ο LeBell ανταποκρίθηκε σε μια πρόκληση του μποξέρ και συγγραφέα Jim Beck προς τους ασκούμενους των ιαπωνικών πολεμικών τεχνών. Ο Beck ισχυρίστηκε ότι ένας πυγμάχος θα μπορούσε να νικήσει οποιονδήποτε αθλητή πολεμικής τέχνης σε μια ευθεία μάχη και πρόσφερε 1000 $ σε όποιον μπορούσε να αποδείξει το αντίθετο. Ο Beck συμμετείχε σε άφθονες trash-talk, αλλά αποκάλυψε μια πολύ περιορισμένη γνώση των πολεμικών τεχνών, φαινομενικά συγχέοντας το Judo με το Karate.
Ο αγώνας έγινε στις 2 Δεκεμβρίου 1963. Αντίπαλος ο Milo Savage. Ο Savage ήταν πολύ καλός πυγμάχος και με κάποια εμπειρία στην πάλη. Σαν πυγμάχος είχε 106 αγώνες στο ενεργητικό του, με 50 νίκες, οι 25 με νοκάουτ, 46 ήττες, οι 3 με νοκάουτ και 10 ισοπαλίες.
Την ημέρα του αγώνα ο Savage ήταν 39 ετών ενώ ο LeBell ήταν 31. Τελικά ο Gene νίκησε αυτό τον ιστορικό αγώνα με πνιγμό, αφήνοντας αναίσθητο τον Savage. Ακολούθησαν επεισόδια, μπουκάλια, καρέκλες και άλλες εκδηλώσεις ... θαυμασμού προς τον νικητή που δεν χαίρονταν από το αποτέλεσμα και ίσως και τα στοιχήματα που έχαναν. Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, κατά την έξοδό του από το γήπεδο, ένας άνδρας προσπάθησε να τον μαχαιρώσει και έπρεπε να προστατευτεί από τους Judoka και τους επαγγελματίες παλαιστές που τον συνόδευαν.
Ο αγώνας αυτός θεωρείται πολύ σημαντικός, αφού θεωρείται ως ο πρώτος αγώνας ΜΜΑ στην Αμερική που μεταδόθηκε στην τηλεόραση.
Ο Gene συνέχισε να αγωνίζεται σε αγώνες πάλης για πολλά χρόνια και το παρατσούκλι του ήταν "Ο νονός του Grappling", αφού έκανε δημοφιλές το grappling στους κύκλους της επαγγελματικής μάχης, χρησιμεύοντας ως πρόδρομος των σύγχρονων μικτών πολεμικών τεχνών.
Το 2000, η Ομοσπονδία Jujitsu των Ηνωμένων Πολιτειών (USJJF) προώθησε τον LeBell στο 9ο Dan στο Jujitsu και το Taihojutsu.
Στις 7 Αυγούστου 2004, η World Martial Arts Masters Association τον προήγαγε στο 10ο Dan.
Τον Φεβρουάριο του 2005, το USJJF τον προήγαγε στο 9ο Dan στο Judo.
Μετά το τέλος των αγωνιστικών χρόνων, ο Gene συνέχισε ακάθεκτος.
Μαζί με τον αδελφό του Mike, διοικούσαν από το 1968 έως το 1982 την National Wrestling Alliance στο Los Angeles, την NWA Hollywood Wrestling.
Τον Ιούνιο του 1976, ο LeBell διαιτήτευσε τον περίφημο αγώνα πυγμαχίας εναντίον πάλης μεταξύ του Muhammad Ali και του Antonio Inoki στο Τόκιο της Ιαπωνίας. Ο LeBell επιλέχθηκε από περισσότερους από 200 άλλους υποψήφιους για να διαιτητεύσει τον αγώνα.
Συνέχισε επίσης να εργάζεται στην επαγγελματική πάλη κατά διαστήματα, παλεύοντας τον τελευταίο του αγώνα στις 29 Αυγούστου 1981, ενάντια στον Peter Maivia για το NWA Hollywood Wrestling.
Το ροζ χρωματιστό judogi ήταν σήμα κατατεθέν του LeBell. Ενώ προετοιμαζόταν για έναν αγώνα στην Ιαπωνία έπλυνε μαζί την άσπρη φόρμα του με ένα κόκκινο σορτσάκι. Το κόκκινο ξέβαψε και η φόρμα έγινε ροζ. Την επόμενη μέρα έπρεπε να αγωνιστεί και ήταν Σάββατο απόγευμα όταν είδε τη χρωματιστή πλέον στολή, δεν μπορούσε να βρει άλλη και τελικά έπρεπε να αγωνιστεί ντυμένος στα ροζ. Αυτό έκανε το πλήθος των Ιαπώνων να αναστατωθεί, καθώς θεωρήθηκε πολύ προσβλητικό. Κάπως ηρέμησαν αφού ο LeBell κέρδισε τον αγώνα του. Δεν θέλει πολύ να γίνει παρεξήγηση.
Ο LeBell έχει ανοίξει δύο σχολές πολεμικών τεχνών σε συνεργασία με άλλους.
Σύμφωνα με τον Royce Gracie του Brazilian JuJitsu, ο LeBell προσκλήθηκε να αγωνιστεί στο UFC στις αρχές του 1995, αφού ο Gracie σταμάτησε να συμμετέχει στα συγκεκριμένα τουρνουά. Όντας 63 ετών, ο LeBell αρνήθηκε να αγωνιστεί ή να στείλει εκπρόσωπο, αντίθετα πρότεινε έναν αγώνα ενάντια στον 82χρονο πατέρα του Royce, τον διάσημο Hélio Gracie. Ο τελευταίος δέχτηκε, αλλά μόνο αν ο LeBell μπορούσε να ρίξει 45 κιλά για να φτάσει το βάρος του, διαφορετικά θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τα αδέρφια του Royce, που ήταν 20 χρόνια νεότεροι από τον LeBell, αν και ακόμα ελαφρύτεροι από αυτόν. Τελικά, τίποτα δεν έγινε από όλο αυτό.
Ο LeBell είχε δουλέψει σε περισσότερες από 1.000 ταινίες, τηλεοπτικές εκπομπές και διαφημίσεις ως κασκαντέρ ή ως ηθοποιός. Σε πολλές από αυτές τις εμφανίσεις έπαιζε τον εαυτό του. Ο Gene εμφανίστηκε σε τρεις ταινίες του Elvis ως δεύτερος ρόλος που ξεκινούσε μια μάχη με τον χαρακτήρα που υποδυόταν ο Elvis.
Εργάστηκε επίσης στο σετ της τηλεοπτικής εκπομπής Green Hornet, στην οποία ανέπτυξε μια φιλία με τον Bruce Lee.
Στις 23 Μαρτίου 1991, ο LeBell τιμήθηκε με το Honorary "Reel" Membership από το Ring of Friendship of the Cauliflower Alley Club. Αυτό το βραβείο απονέμεται μόνο στους λίγους εκλεκτούς σταρ του κινηματογράφου, που ασχολήθηκαν επίσης με την πυγμαχία και την πάλη. Άλλοι που βραβεύτηκαν ήταν οι James Cagney, ο Kirk Douglas, ο Karl Malden, ο Cesar Romero, ο Mickey Rooney και ο Sylvester Stallone.
Ενώ υπηρετούσε ως συντονιστής κασκαντέρ για την ταινία Out for Justice, με πρωταγωνιστή τον Steven Seagal, ο Seagal δήλωσε ότι λόγω της εκπαίδευσής του στο Aikido είχε "ανοσία" σε πνιγμό και ότι δεν υπήρχε περίπτωση να έχανε τις αισθήσεις του. Ο LeBell άκουσε για τον ισχυρισμό και έδωσε τη Seagal την ευκαιρία να το αποδείξει. Λέγεται ότι ο LeBell έβαλε τα χέρια του γύρω από το λαιμό του Seagal και μόλις ο Seagal είπε "go", τον έριξε αναίσθητο, με τον Seagal να χάνει τον έλεγχο των εντέρων του (λέρωσε το παντελόνι του).
Όταν ο Seagal ρωτήθηκε για το περιστατικό, αρνήθηκε ότι το περιστατικό συνέβη, αποκαλώντας τον LeBell έναν "άρρωστο, παθολογικό αλαζονικό ψεύτη". Η εκπαιδευόμενη του LeBell, Ronda Rousey, διαβεβαίωσε ότι ο Seagal ήταν αυτός που έλεγε ψέματα και είπε: "Αν ο Seagal πει κάτι κακό για τον Gene μπροστά μου, θα τον κάνω να λερώσει το παντελόνι του για δεύτερη φορά."
Ο LeBell έχει χαρακτηριστεί ως "Judo" Gene LeBell", "the Godfather of Grappling" και επίσης "ο πιο σκληρός άνθρωπος εν ζωή" για τη συμμετοχή του στα μαχητικά αθλήματα. Εκτός από το υπόβαθρό του στο Judo, ο LeBell είχε μεγάλη εμπειρία στο submission grappling και στο catch wrestling, έχοντας προπονηθεί υπό τους Lou Thesz, Karl Gotch και Ed "Strangler" Lewis. Έχει εκπαιδεύσει ή διδάξει τεχνικές αγώνα σε πολύ "καλό κόσμο", όπως τον Benny "The Jet" Urquidez, τον Bob Wall, τον Chuck Norris, τον Ed Parker, τον Gokor Chivichyan, τον Karo Parisyan, τον "Rowdy" Roddy Piper, τον Mando Guerrero, τον Manny Gamburyan, την Ronda Rousey.
Έκανε συνεντεύξεις για περιοδικά, εφημερίδες και ραδιόφωνο. Ο LeBell σχολίαζε αγώνες για αρκετές δεκαετίες. Αποσύρθηκε από όλο αυτό το 2018.
Ήταν φίλος με την παγκόσμια πρωταθλήτρια Judo AnnMaria De Mars και γνώριζε την κόρη της, Ολυμπιονίκη του Judo, πρωταθλήτρια του ΜΜΑ και επαγγελματία παλαιστή Ronda Rousey από τη γέννησή της. Ήταν στη γωνία της Rousey κατά τη διάρκεια των αγώνων και γιόρτασε τις νίκες της μαζί της.
Έγραψε και βιβλία.
Οι τίτλοι του:
Στο Judo
Amateur Athletic Union
AAU National Judo Championship (1954)
AAU National Judo Championship (1955)
Στην Professional wrestling
50th State Big Time Wrestling
NWA Hawaii Heavyweight Championship (1 φορά)
Cauliflower Alley Club
Iron Mike Mazurki Award (1995)
Central States Wrestling
NWA Central States Heavyweight Championship (1 φορά)
George Tragos/Lou Thesz Professional Wrestling Hall of Fame
Frank Gotch Award (2005)
National Wrestling Alliance
NWA Hall of Fame (Class of 2011)
NWA Hollywood Wrestling
NWA Americas Tag Team Championship (1 φορά) – με τον Chino Chou
NWA "Beat the Champ" Television Championship (1 φορά)
Western States Sports
NWA North American Heavyweight Championship (Amarillo version) (1 φορά)
Wrestling Observer Newsletter
Most Obnoxious (1981)
Ο LeBell συνελήφθη, κατηγορήθηκε και δικάστηκε για τη δολοφονία του ιδιωτικού ερευνητή Robert Duke Hall τον Ιούλιο του 1976. Αθωώθηκε από την κατηγορία της δολοφονίας, αλλά καταδικάστηκε ως συνεργός επειδή οδήγησε τον καταδικασθέντα δολοφόνο, τον πορνογράφο Jack Ginsburgs προς και από τον τόπο της δολοφονίας. Αθωώθηκε αργότερα από τα Εφετεία της Καλιφόρνιας.
Ο LeBell και ο Ginsburgs ήταν πρώην φίλοι και επιχειρηματικοί συνεργάτες του Hall. Μέσα στην κατοικία του Hall, η αστυνομία ανακάλυψε ηχογραφήσεις διάρκειας αρκετών ωρών. Κάποιες από αυτές οδήγησαν στην παραίτηση του αρχηγού της αστυνομίας του Beverly Hills. Άλλες ηχογραφήσεις που ανακαλύφθηκαν είχαν σχέση με την προεδρική εκστρατεία του Ρίτσαρντ Νίξον.
Ο LeBell πέθανε έχοντας ζήσει μια πλούσια ζωή, πλήρης ημερών, στον ύπνο του, στις 9 Αυγούστου 2022, σε ηλικία 89 ετών.
