“Sons of Legends”: Η τέχνη είναι κληρονομική;

Στην Ελλάδα η απάντηση είναι ναι. Παιδιά γνωστών ηθοποιών του παρελθόντος, που φέρουν το “βαρύ” όνομα κάνουν καριέρα από την πρώτη μέρα της παρουσίας τους στο σανίδι ή την οθόνη. Το ίδιο και με τα παιδιά των τραγουδιστών. Στους μεν πρώτους θα σπεύσουν οι καλύτεροι συντελεστές να τους πλαισιώσουν, για να τους βοηθήσουν να αναδείξουν το κληρονομικό χάρισμα, στους δεύτερους οι καλύτεροι μουσικοί και στιχουργοί για να επιτρέψουν στην κληρονομιά να συνεχιστεί. Το πρόβλημα δεν το έχουν αυτοί που διαχειρίζονται το “μαγαζί γωνία”. Το πρόβλημα το έχουν οι θεατές που το πιστεύουν. Οι γόνοι απλά προτιμούν να κάνουν αυτό, να στηρίζονται στα πόδια κάποιων άλλων, από το να κερδίσουν τα εύσημα βασιζόμενοι στην αξία τους. 

Όμως και στην επαγγελματική πυγμαχία υπάρχει μια παρόμοια κατάσταση. Παιδιά γνωστών θρύλων του αθλήματος, έχουν την σχετική εύνοια και την καλή ευκαιρία για να αναδειχθούν. Όμως σε αντίθεση με αυτό που αναφέραμε στην αρχή, υπάρχει μια διαφορά. Ότι οι πυγμάχοι πρέπει να μπορούν να σταθούν στις απαιτήσεις του ρινγκ. Πρέπει να μπορούν να αποδείξουν την αξία τους. Άλλωστε όπως λένε “ο καθαρός χρυσός δεν φοβάται το τεστ της φωτιάς”. 

Μια τέτοια περίπτωση ήταν και η βραδιά της 29ης Απριλίου, πριν τρεις μέρες, στο Theater του Virgin Hotel στο Las Vegas. 

Εκεί οργανώθηκε μια σειρά αγώνων΄, της οποίας το κύριο χαρακτηριστικό ήταν ότι οι μαχητές, ήταν παιδιά γνωστών πυγμάχων του παρελθόντος.

 

 

Ο μεγάλος αγώνας της βραδιάς ήταν μεταξύ του Kenzie “TCB” Morrison 19-0-2 (17 KOs), γιού του θρύλου της πυγμαχίας και πρώην δύο φορές πρωταθλητής βαρέων βαρών Tommy “The Duke” Morrison και του Hasim “Gold Blooded” Rahman, 12-0. (6 KOs), γιού του άλλου θρύλου των βαρέων βαρών και δύο φορές Παγκόσμιου Πρωταθλητή Hashim Rahman για το πρωτάθλημα βαρέων βαρών WBC USNBC.

 

 

 

Δείτε τους γονείς τους

 

 

 

Στην ίδια εκδήλωση συμμετείχε και ο Keith Hunter, 14-1 (9 KOs), γιος του θρύλου Mike “the Bounty” Hunter, βαρέων βαρών και Cruiserweight, καθώς έκανε ένα ακόμη βήμα προς την παγκόσμια κατάταξη. Ο αγώνας του θα είναι με τον νεοεισερχόμενο στο Las Vegas Robert Duran Jr., 9-1 (7 KOs), γιο ενός από τους μεγαλύτερους μαχητές όλων των εποχών και παγκόσμιου πρωταθλητή “Manos De Piedra” Roberto Duran.

Στην εκδήλωση αγωνίστηκαν επίσης οι:

Robert Daniels Jr., 6-0 (5 KOs), γιος του πρώην Παγκόσμιου Πρωταθλητή Cruiserweight Robert “Preacherman” Daniels,

Sharif Rahman, 5-0 (3 KOs), γιος του Hasim Rahman,

Gerald McClellan Jr., 1-0 (1 KO), γιος του πρώην παγκόσμιου πρωταθλητή Middleweight, Gerald “The G-Man” McClellan,

Ο ερασιτέχνης Steve Cunningham Jr., γιος του πρώην Παγκόσμιου Πρωταθλητή Cruiserweight Steve “USS” Cunningham, έκανε επίσης το ντεμπούτο του.

Όπως βλέπετε το όνομα μετράει και αλλιώς είναι να σε προπονεί ο πατέρας σου, που ήταν ο καλύτερος του κόσμου. Όμως οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ήδη ξεκινήσει μια καριέρα και έχουν τις νίκες τους. Το βέβαιο είναι ότι αν δεν μπορούν να “σταθούν” στον άγριο κόσμο του ρινγκ, ότι όνομα και να έχουν δεν υπάρχει περίπτωση να προχωρήσουν.

Τελικά το Taekwondo βρήκε αυτό που δεν έψαχνε

Άργησε κάτι δεκαετίες αλλά τελικά το βρήκε αυτό που δεν έψαχνε. Την χρήση της τεχνικής του στην αυτοάμυνα.

Το Taekwondo τις τελευταίες δεκαετίες, φρόντισε συνειδητά να απομακρυνθεί από την πολεμική τέχνη και να “επενδύσει” στην αθλητική μορφή του στυλ. Στην προσπάθεια αυτή απέκλεισε τις τεχνικές χεριών πλην μίας, της ευθείας γροθιάς στο μέσο ύψος, στον θώρακα, την μελέτη της μικρής απόστασης, τις ανατροπές, άρα και την μελέτη των ρίψεων και των πτώσεων και φυσικά τις λαβές. Όλα αυτά δηλαδή που μας δείχνουν τα θεαματικά βίντεο που προβάλει τώρα το Kukkiwon.

Στο χρονικό αυτό διάστημα, οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν μαζί του και το μελέτησαν σαν μια δυνατή πολεμική τέχνη, είτε αποσύρθηκαν, λόγω ηλικίας, είτε το “γύρισαν” στο αθλητικό, αφού για να εργαστούν, απαιτούσε να είναι καλοί προπονητές και να μαζεύουν μετάλλια. Έτσι η τεχνογνωσία αυτή χάθηκε.

Η στροφή προς το άθλημα, αλλοίωσε επίσης και τις τεχνικές και τον τρόπο που εκτελούνται. Διαφορετικά υποστηρίζει το σώμα ένα χτύπημα που θέλει να χτυπήσει και διαφορετικά ένα πόδι που θέλει να αγγίξει. Από την στιγμή που η συγκέντρωση πόντων, άρα και η νίκη, απαιτεί πολλές ελαφριές και γρήγορες επαφές του ποδιού στον ηλεκτρονικό θώρακα και ο τρόπος που εκπαιδεύεται ο αθλητής είναι ανάλογος. Τα λακτίσματα και οι γροθιές στον θώρακα δεν θα δώσουν παραπάνω πόντους αν είναι πολύ δυνατές, πλην εξαιρέσεων. Επομένως ο αθλητής δεν έχει κανένα κίνητρο να εκπαιδευτεί πιάνω σ’ αυτό. Το να έχεις ευκαμψία, το μπροστά πόδι συνέχεια στον αέρα και να προσπαθείς να αγγίξεις τον απέναντί σου δεν το λες και καταστροφικό χτύπημα. 

Όμως στον πραγματικό κόσμο, το να βρεθείς με τα πόδια ανοιχτά και να μην μπορείς να φορτώσεις με ισχύ τις τεχνικές σου, αν τελικά καταφέρεις να βρεις το άνοιγμα, να μην χρησιμοποιείς τα χέρια σου, να μην έχεις εμπειρία στην μάχη μικρής απόστασης, να μην ξέρεις πως να πέφτεις με ασφάλεια και να ρίχνεις τον αντίπαλό σου γρήγορα και δυνατά, είσαι απλώς η χαρά του αντιπάλου σου. Το να έχεις και τις σχετικές αυταπάτες, ε τότε αυτό λέγεται αυτοκτονικός ιδεασμός.

Αρκεί να δει κανείς τα πρώτα εκατό βίντεο που θα βρει στο διαδίκτυο, στα οποία έχουν καταγραφεί πραγματικές καταστάσεις αυτοάμυνας και να παρατηρήσει σε πόσες από αυτές ο ένας από τους δύο κινήθηκε με τον τρόπο που κινείται ένας αθλητής του Taekwondo και επιβίωσε, για να καταλάβει την αλήθεια. 

Το πως είναι δυνατόν από μια κινητική συμπεριφορά Α να προκύψει μια κινητική συμπεριφορά Β, το ξέρει μόνο το Kukkiwon.

Το γιατί το Kukkiwon κάνει αυτή την κίνηση τώρα, είναι ένα καλό ερώτημα.

 

Κατά τα άλλα το βίντεο (που κυκλοφόρησε 22 Φεβρουαρίου 2022) είναι ωραίο, κάτι σαν βίντεο κλιπ, οι πρωταγωνιστές κάνουν το καλύτερο, είναι γρήγοροι και οι αντίπαλοι συνεργάσιμοι.  

 

 

Από που “έκλεψε” το Karate τις τεχνικές λακτισμάτων;

Μια ενδιαφέρουσα άποψη εκφράζει ο γνωστός Jesse Enkamp. Ο γνωστός εκπαιδευτής και vlogger, έχει “ανεβάσει” ένα βίντεο που παρουσιάζει τα επιχειρήματά του, για το ότι το Karate “έκλεψε” τις τεχνικές λακτισμάτων του από το Γαλλικό Savate.

Δείτε και αυτή την άποψη.

Θα μπορούσαν οι σημερινοί Μεγάλοι να νικήσουν τους Μεγάλους του παρελθόντος;

Δεν υπάρχει εποχή που οι άνθρωποι να μην αναρωτιόντουσαν αυτό που λέει ο τίτλος. Θα μπορούσαν οι παλιοί Μεγάλοι, για παράδειγμα της πυγμαχίας, να νικήσουν τους σημερινούς Μεγάλους; Γιατί της πυγμαχίας; Γιατί είναι παλιό άθλημα, υπάρχει σε όλο τον κόσμο και έχει καταγραφεί σε εκατομμύρια βίντεο. Το Kick boxing δεν έχει μεγάλη ιστορία, το Muay Thai δεν έχει πολύ υλικό, το Brazilian Jujitsu είναι σχετικά πρόσφατο και το ΜΜΑ χθεσινό. 

Οι παραδοσιακές πολεμικές τέχνες έχουν αναλογικά λίγο υλικό και φυσικά, δεν θα μπορούσε να υπάρξει ιδιαίτερη καταγραφή των αγώνων τους, αφού δεν μπορούν να καταγραφούν μάχες δρόμου.

Όμως το ερώτημα ισχύει για όλα τα στυλ.

Θα μπορούσε ο Mike Tyson να νικήσει τον Muhamed Ali;

ή τον Anthony Joshua;

ο Sugar Ray Leonard τον Floyd Mayweather jnr;

Από την στιγμή που δεν αναμετρήθηκαν στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε να πούμε κάτι με σιγουριά. Όμως οι συνθήκες είναι διαφορετικές, οι γύροι ήταν παλιά 15 αντί για 12, η συχνότητα των αγώνων μεγαλύτερη, η προπονητική επιστήμη λιγότερο εξελιγμένη, η επιστήμη της διατροφής πιο απλή.

Αλλά και το εμπορικό μέρος των αγώνων ήταν διαφορετικό. Παλιότερα οι πυγμάχοι αγωνίζονταν προσπαθώντας να κερδίσουν την μεγαλύτερη δυνατή αμοιβή, ενώ τώρα οι μεγάλοι πυγμάχοι είναι σαν επιχειρηματίες που διαχειρίζονται την “μηχανή παραγωγής”, τον εαυτό τους. Η πλέον προχωρημένη μορφή αυτού είναι η εταιρεία που διαχειρίζεται τα δικαιώματα του ονόματος του Floyd Mayweather jnr, από την οποία ο πυγμάχος κέρδιζε περισσότερα εκατομμύρια από ότι σαν αμοιβή από τους αγώνες. 

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην ουσία. Η μεγάλη διαφορά είναι η προπονητική επιστήμη που υποστηρίζει όλο αυτό. Ο εξοπλισμός είναι καλύτερος, ασφαλέστερος, η διατροφή πιο προσεγμένη.

Αλλά και η τεχνική έχει αναπτυχθεί και λόγω του χρόνου εξέλιξης αλλά και λόγω της τεχνολογίας. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα ένας πυγμάχος μπορεί στον τελευταίο γύρο να ξεκινά την τελική επίθεση και σχεδόν να παίζει σαν να βρίσκεται στον 5ο γύρο. Όπως δεν είναι τυχαίο ότι μπορούν και βελτιώνουν σε απίστευτο βαθμό την ταχύτητα των χεριών, την ισχύ κρούσης, την ισορροπία, την ευλυγισία, την αντοχή και όλα τα αθλητικά στοιχεία του μαχητή. Πλέον ένας κορυφαίος μαχητής δεν ετοιμάζεται για αγώνα χωρίς τον εξεικευμένο προπονητή φυσικής κατάστασης, που δουλειά του είναι να τον έχει έτοιμο με συγκεκριμένες προδιαγραφές την ώρα που πρέπει.

Όσον αφορά την τεχνική και την στρατηγική, σήμερα ένας μαχητής μπορεί να δει άπειρες ώρες βίντεο με τον εαυτό του να αγωνίζεται αλλά και να προπονείται, όπως και άλλων μεγάλων της κατηγορίας του και να τους μελετήσει με κάθε λεπτομέρεια. Όσα δεν υπάρχουν σε βίντεο υπάρχουν σε βιβλία, που πλέον η πρόσβαση σε αυτά είναι πολύ εύκολη, μπορώντας έτσι να μάθει για άλλους πυγμάχους, για άλλες μεθόδους, για διαφορετικές αναλύσεις, να μελετήσει άλλες απόψεις αλλά και μέσω διαδικτύου να επικοινωνήσει με όλο τον κόσμο και να αντλήσει την πληροφορία που του λείπει. 

Ας δούμε και μια ιστορία σχετική και άσχετη μαζί.

Σε μια ομιλία στο Ted υπήρξε μια ενδιαφέρουσα ανάλυση. Το ερώτημα ήταν αν σαν άνθρωποι εξελισσόμαστε, αν γινόμαστε καλύτεροι.

Χρησιμοποιήθηκε ένα πολύ διαφωτιστικό παράδειγμα. 

Το 1936 ο Jesse Owens είχε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα με εκπληκτικό χρόνο 10,02 δευτερολέπτων. Αν είχε αγωνιστεί με τον Usain Bolt το 2013, θα ήταν 14 μέτρα πίσω από τον Bolt όταν ο Bolt θα περνούσε τη γραμμή του τερματισμού στα 9,77 δευτερόλεπτα.

Όμως πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη ότι τότε το τερέν ήταν καρβουνόσκονη ενώ τώρα είναι ταρτάν, ότι τα παπούτσια του ήταν περίπου πρωτόγονα και δεν τον βοηθούσαν ιδιαίτερα να αναπτύξει ταχύτητα. Αντίθετα στην περίπτωση του Bolt όλα, από τα παπούτσια μέχρι το φανελάκι είχαν σχεδιαστεί με χρήση υψηλής τεχνολογίας για να του κάνουν τη ζωή πιο εύκολη.

Όμως μια βιομηχανική ανάλυση της ταχύτητας των αρθρώσεων του Owens έδειξε ότι αν έτρεχε στην ίδια συνθετική επιφάνεια με τον Bolt, πιθανότατα θα ήταν μόλις ένα βήμα πίσω.

Τελικά είμαστε καλύτεροι ή μένουμε ίδιοι; Έχουμε την ανάγκη να βλέπουμε τον εαυτό μας καλύτερο, μπορούμε εμείς σήμερα να λέμε ότι θα νικούσαμε τους παλιούς;

Είμαστε καλύτεροι από τους προγόνους μας επειδή εμείς ψηλώσαμε ή είμαστε πιο ψηλά επειδή στεκόμαστε απλώς στους ώμους τους;