Οι καλύτεροι αγώνες πολεμικών τεχνών από την Κορεάτικη τηλεόραση μέρος 2o season 2

Το τηλεοπτικό σόου “Οι καλύτεροι αγώνες πολεμικών τεχνών” συνέχισαν και ολοκληρώθηκαν με τον μεγάλο τελικό.

Οι μαχητές είναι πραγματικά πολύ καλοί τεχνίτες, έμπειροι και πολύ γυμνασμένοι.

Εδώ βλέπουμε τους υπόλοιπους αγώνες.

 

Kudo vs Jujitsu και Boxing vs Kickboxing

 

 

Wushu vs Combat Taekwondo και Sambo vs Jujitsu

 

 

Sambo vs Jeet Kune Do Wushu vs Kickboxing και

 

ο Τελικός μεταξύ Sambo vs Kickboxing

 

 

Οι καλύτεροι αγώνες πολεμικών τεχνών από την Κορεάτικη τηλεόραση μέρος 1o season 2

Όλοι είναι καλοί στο άθλημά τους, έχουν επιτυχίες, παίρνουν πρωταθλήματα, γίνονται γνωστοί. Αλλά τι συμβαίνει όταν αντιμετωπίζουν κάποιον άλλο, επίσης επιτυχημένο, από διαφορετικό στυλ; 

Θέλοντας μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα, η Κορεάτικη τηλεόραση διοργάνωσε στο στούντιό του ένα Πρωτάθλημα, ίδιας λογικής με αυτό που έγινε και πριν ένα χρόνο με μεγάλη επιτυχία.

Η διαφορά τώρα είναι το ντεκόρ, πιο θεατρικό, είναι σε στούντιο, έχει εικόνα πιο νυχτερινή, αλλά κυρίως έχει πραγματικά κορυφαίους μαχητές. 

Οι 12 τεχνίτες είναι σχεδόν όλοι μέλη είτε μέλη εθνικών ομάδων για χρόνια, πρωταθλητές και εκπαιδευτές, είτε επαγγελματίες με 50 αγώνες και ένας είναι μαθητής του Khabib Nurmagomedov.

Η οργάνωση είναι υποδειγματική, από ανθρώπους που γνωρίζουν τέλεια τον χώρο.

Τα στυλ που συμμετέχουν:

1. Kyokushin 
2. Wushu
3. Shin Kyokushin
4. Muay Thai
5. Combat Taekwondo
6. Pro Wrestling 
7. Kickboxing
8. Sambo
9. Jeet kune do
10. Boxing 
11. Kudo
12. Jiu-Jitsu

 

 

 

Kyokushin vs Jiu-Jitsu και Shin Kyokushin vs Boxing 

Kudo vs Pro Wrestling και Jeet Kun Do vs Muay Thai

 

Car-jitsu: το αυτοκίνητο δεν είναι μόνο για βόλτα

Το γήπεδο ίσως να είναι πολύ μεγάλο και ξεπερασμένο μέρος για να αγωνιστεί κάποιος στο grappling. Πολύς, αχρησιμοποίητος και εκτός πραγματικότητας χώρος.

 

Πόσο ρεαλιστικό είναι μία μάχη πολεμικής τέχνης, η οποία επινοήθηκε για αληθινές συμπλοκές που υπάρχουν μέσα στην καθημερινή ζωή, σε συνθήκες που περιέχουν όλων των ειδών τα εμπόδια, να πραγματοποιείται σε ένα τεράστιο τερέν, με tatami, αποδυτήρια, αίθουσες με βάρη, πισίνες, κερκίδες, να έχει σχέση με την μαχητική τέχνη. Αν δύο άνθρωποι αποφασίσουν να εμπλακούν, θα ψάχνουν το πλησιέστερο γήπεδο για να το κάνουν;

 

Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε ο Vikendi Mikheev, επαγγελματίας μαχητής ΜΜΑ, με μαύρη ζώνη στο ju-jitsu και το Judo και δημιούργησε το Car-jitsu.

 

Η λύση βρισκόταν μπροστά του και μπροστά μας, μπαίνουμε μέσα της και ταξιδεύουμε. Ναι ήταν το αυτοκίνητο.

 

Εντάξει δεν το λες και άνετο, αλλά είναι ένα “γήπεδο” που το έχουμε όλοι μας και είναι το minimal του αγωνιστικού τερέν.

Πάρτε μια ιδέα:

 

 

Το Car-jitsu είναι απλό. Οι μαχητές πρέπει να κερδίσουν τους αντίπαλούς τους στα μικρά όρια ενός αυτοκινήτου. Ό,τι υπάρχει μέσα στο αυτοκίνητο, ζώνες ασφαλείας, τιμόνι, καθρέπτες, καθίσματα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να κερδίσει κάποιος τον αγώνα.

 

Οι κανόνες του Car-jitsu είναι αρκετά ξεκάθαροι. Οι δύο μαχητές ξεκινούν από τα μπροστινά καθίσματα με τις ζώνες ασφαλείας φορεμένες και ο στόχος τους είναι να νικήσουν είτε με περισσότερους πόντους, είτε με εγκατάλειψη του αντιπάλου.

Ο αγώνας αποτελείται από 2 γύρους των 3 λεπτών. Εάν είναι ισόπαλοι, οι μαχητές μετακινούνται στο πίσω κάθισμα για έναν τρίτο γύρο 4 λεπτών.

 

Αν και ακόμη το car-jitsu δεν έχει ξεπεράσει τα ρωσικά σύνορα, μπορούμε να το ξανασκεφτούμε, αφού τα “γήπεδα” υπάρχουν κατά εκατομμύρια.

“Προπονητικοί χώροι” θα μπορούσαν να είναι αυτοκίνητα που ετοιμάζονται για απόσυρση και δεν θα στενοχωριόταν κανείς αν ταλαιπωρούνταν λίγο.

Θα μπορούσε μάλιστα, σε επίσημους αγώνες, να δημιουργηθούν και κατηγορίες, οικογενειακού αυτοκινήτου, SUV, σπορ, VAN, αγροτικού και καμπριολέ για να παίζουν και σε ανοικτό. Χορηγοί θα μπορούσαν να είναι οι κατασκευαστές των αυτοκινήτων.

Τον χειμώνα θα μπορούσαν να αγωνίζονται και με αναμμένο το καλοριφέρ.

Mini πρωταθλήματα θα διοργανώνονταν ακριβώς έξω από το σπίτι μας, στο παρκαρισμένο αυτοκίνητο, ενώ ομάδες θα μπορούσαν να πηγαίνουν στις μεγαλύτερες αθλητικές συναντήσεις μαζί με το “γήπεδό” τους για να αγωνίζονται εντός έδρας.

Japanese Jiu Jitsu Tournament από το 1995: ΜΜΑ πριν το ΜΜΑ

‘Όταν σκεφτόμαστε αγώνες που επιτρέπονται χτυπήματα με τα χέρια, λακτίσματα, ανατροπές, λαβές, ουσιαστικά τα πάντα, τρία γράμματα έρχονται στο μυαλό μας: ΜΜΑ.   

Όμως ο κόσμος δεν περίμενε το ΜΜΑ και οργανώσεις σαν το UFC για να σκεφτεί έναν αγώνα όπου θα επιτρέπονται τα πάντα. 

Το 1995 έγινε στην Ιαπωνία το “Japanese Jiu Jitsu Tournament “. Σε αυτό συμμετείχαν 48 μαχητές όλων των στυλ, Jiu Jitsu, Karate, Kyokushin, Seidokan, Muay Thai, Sambo, Judo, Shootboxing, Shooto, Kickboxing, Pancrase Japanese, κ.α. Μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τις τεχνικές του στυλ τους ελεύθερα. Αγωνίστηκαν με κοινά αποδεκτούς κανόνες που επέτρεπαν τις τεχνικές όλων των στυλ.  

Παρατηρείστε ότι τα χτυπήματα με τα χέρια στο πρόσωπο αλλά και στον κορμό γίνονται με την παλάμη, όπως στο Pancrase Japanese, χωρίς γάντια.

Ένας από αυτούς που έλαβαν μέρος ήταν και ο σπουδαίος Akihiro Gono (γεννημένος στις 7 Οκτωβρίου 1974) ο οποίος τότε ήταν στην αρχή της καριέρας του. Ο Gono έκανε μεγάλη πορεία σαν μαχητής του ΜΜΑ αργότερα, αγωνιζόμενος στο UFC, το PRIDE, το Pancrase , το World Series of Fighting, το DEEP, το World Victory Road, το Shooto, το Bellator και το 2009 στο Dynamite!! Δηλαδή παντού. το ρεκόρ του στο ΜΜΑ: 68 αγώνες, 36 νίκες, 24 ήττες, 8 ισοπαλίες, ενώ στο kickboxing: 12 αγώνες, 5 νίκες, 7 ήττες.

Ουσιαστικά πρόκειται για αγώνες ΜΜΑ πριν το ΜΜΑ. Βλέπουμε πολύ διαφορετικά στυλ αλλά με σπουδαίους τεχνίτες που “τελειώνουν” τον αγώνα με κάθε τρόπο.

Βλέπουμε όμως και κάτι άλλο. Όταν κάποιος πέσει κάτω ο αγώνας σταματά σχεδόν αμέσως και γενικά η μάχη εδάφους δεν διαρκεί πολύ. Η εικόνα που βγαίνει εστιάζει περισσότερο στην τεχνική και λιγότερο στην υπερβολική βία του σημερινού ΜΜΑ. 

Αλλά θα μου πείτε άλλη εποχή, άλλα ήθη.