Το Korakuen Hall είναι μια φημισμένη αρένα στο Bunkyo, στο Tokyo. Εκτός από εξαιρετικός χώρος είναι πολύ σημαντικός γιατί έχει φιλοξενήσει πολλές κορυφαίες διοργανώσεις επαγγελματικής πυγμαχίας, επαγγελματικής πάλης, Kickboxing, MMA καιLethwei.
Επίσημα άνοιξε στις 16 Απριλίου 1962 με χωρητικότητα περίπου 2.000 ατόμων. Βρίσκεται μέσα στο Tokyo Dome City, ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα του Τόκιο.
Ο χώρος φιλοξένησε τους αγώνες πυγμαχίας για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964. Στον τομέα της επαγγελματικής πάλης, θεωρείται το Madison Square Garden τουPuroresu, (του Ιαπωνικού WWE) καθώς όλες οι μεγάλες εταιρείες αγώνων πάλης της Ιαπωνίας, έχουν πραγματοποιήσει μερικές από τις μεγαλύτερες παραστάσεις τους εντός της αίθουσας.
Τον Μάρτιο του 2011, η αίθουσα υπέστη δομικές ζημιές υπό την επίδραση του σεισμού Tōhoku. Οι προγραμματισμένες εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός αγώνα παγκόσμιου τίτλου γυναικών της WBC, αναβλήθηκαν ή ακυρώθηκαν. Οι εργασίες επισκευής ολοκληρώθηκαν στις 18 Μαρτίου. Η αίθουσα ήταν κλειστή μέχρι την επόμενη μέρα και στη συνέχεια άρχισαν σταδιακά να επιστρέφουν οι εκδηλώσεις.
Στις 27 Οκτωβρίου 2016, η αίθουσα έγινε ο επιλεγμένος χώρος για τη Διεθνή Ομοσπονδία Lethwei της Ιαπωνίας. Το Lethwei Grand Prix Japan 2016 ήταν η πρώτη μεγάλη εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στον χώρο.
Το Tokyo JCB Hall γνωστό και ως Tokyo Dome City Hall, είναι μια εγκατάσταση για αθλήματα, επιδείξεις μόδας και ζωντανές συναυλίες μέσα στο συγκρότημα Tokyo Dome City. Λίγα λεπτά με τα πόδια από το Korakuen Hall.
Ανακοινώθηκε ότι μια νέα έκδοση του Korakuen Hall θα χτιζόταν στο Tokyo Dome City που θα λειτουργούσε ως το Korakuen Hall 2 και θα χωρούσε 2.500–3.000 άτομα.
Τα δικαιώματα ονομασίας της αίθουσας αγοράστηκαν από το Japan Credit Bureau (JCB) και έτσι άνοιξε ως JCB Hall. Μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής, η Tokyo Dome Corporation, στην οποία ανήκει το αρχικό Korakuen Hall καθώς και το Tokyo Dome, θα συνεχίσει να νοικιάζει το αρχικό Korakuen Hall, μειώνοντας τις τιμές ενοικίασης – επί του παρόντος κοστίζει 1.500.000 yen (10,245 ευρώ) – για να επιτρέψει σε διοργανώσεις μικρότερου budget να χρησιμοποιούν το κτίριο σε τακτική βάση.
Αν και τα περισσότερα αθλητικά γεγονότα γίνονται στο Tokyo Dome, το JCB Hall θεωρείται ένα από τα κύρια σημεία στο Tokyo Dome City για μικρότερης κλίμακας αθλητικά γεγονότα, όπως πυγμαχία, πάλη, Lethwei και ΜΜΕ. Η αίθουσα JCB φιλοξένησε τη Miss International Japan.
Από την ολοκλήρωσή του, το JCB Hall φιλοξένησε το Lethwei in Japan 4: Frontier στις 16 Ιουνίου 2017 με τη συμμετοχή και του σπουδαίουDave Leducκαι έχει χρησιμοποιηθεί πιο σπάνια για αγώνες επαγγελματικής πάλης μετά το σόου Pro Wrestling Zero1 στις αρχές του 2008. Κατά τη διάρκεια του 2009, το JCB Hall χρησιμοποιήθηκε δύο φορές για επαγγελματική πάλη, και τις δύο φορές για μια περιοδεία που τελείωσε το σόου του Pro Wrestling Noah.
Εδώ ο αγώνας Manny Pacquiao vs Shin Terao στις 18 Μαίου 1998
Αγώνες επαγγελματικής πάλης “Road to Wrestling Dontaku” στις 13 Απριλίου 2018
Ο αγώνας Dave Leduc vs Adem Yilmaz στις 18 Απριλίου 2017
ΤοLethwei, το μαχητικό στυλ από την Βιρμανία, είναι ίσως η πιο σκληρή μορφή των αθλημάτων επαφής που χρησιμοποιούν αποκλειστικά χτυπήματα.
Τα κύρια χαρακτηριστικά του είναι ότι οι μαχητές του δεν φορούν γάντια, ότι επιτρέπονται οι κεφαλιές και ότι η νίκη δίδεται μόνο με νοκάουτ ή εγκατάλειψη.
Ο “βασιλιάς” του Lethwei είναι ο Καναδός Dave Leduc.
Όμως ξέρατε ότι αγωνίζονται και γυναίκες; Με τους ίδιους κανόνες; Όχι δεν είναι μόνο από την Ασία.
Για δείτε:
Εδώ η 39χρονη Ιταλίδα Miriam Sabot (48 Muay Thai και K1 fights, 30 νίκες, 6 Knock Outs και με 14 χρόνια αγωνιστική εμπειρία σε Muay Thai, Δυτική πυγμαχία και K1) “ισοπεδώνει” την 18χρονη Ταιλανδέζα αντίπαλό της.
Το γυριστό κυκλικό λάκτισμα είναι από τα χαρακτηριστικά του Taekwondo. Δεν έχει την αποκλειστικότητα της τεχνικής, υπάρχει και στο Karate, στο Kyokushin και σε πολλά άλλα στυλ. Αλλά στο Taekwondo έχει γίνει τεχνική – βιτρίνα, λόγω μεγάλης χρήσης των λακτισμάτων.
Το λάκτισμα αυτό το έχουν “πάρει” και τα μαχητικά στυλ, το Kickboxing, το ΜΜΑ και λιγότερο το Muay Thai και το Lethwei.
Η τεχνική αυτή είναι πολύ δυνατή, απαιτεί τέλεια ισορροπία, χαλαρό σώμα, μεγάλη ευκαμψία και έχει την μεγαλύτερη διαδρομή από το σημείο εκκίνησης έως τον στόχο. Για να την τολμήσει ένας μαχητής, εκτός από την απαραίτητη γνώση πρέπει και να έχει και αποφασιστικότητα γιατί περιστρέφεται, οπότε χάνει για λίγο την εικόνα του αντιπάλου και χρειάζεται χρόνο για να φτάσει το πόδι στον στόχο. Για να ξεπεραστούν όλα αυτά χρειάζεται τέλειο timing, η στιγμή που θα ξεκινήσει το πόδι να είναι η ιδανική, γιατί αφότου ξεκινήσει δεν υπάρχει επιστροφή.
Υπάρχει όμως μια διαφορά. Στις ερασιτεχνικές μορφές των πολεμικών τεχνών, περισσότερο δείχνεις την τεχνική παρά κτυπάς πραγματικά με αυτή. Οι κανονισμοί σε οδηγούν σε αυτό. Με τον τρόπο αυτό και οι συνέπειες για την περίπτωση της αποτυχίας είναι λίγες. Το πολύ πολύ να χάσεις μερικούς πόντους ή τον αγώνα. Στο ρινγκ όμως οι συνέπειες είναι πολύ περισσότερες.
Έτσι ερχόμαστε στο ερώτημα: το λάκτισμα αυτό “πιάνει” στα ρινγκ, σε πραγματικές συνθήκες; Και για να συμπληρώσουμε την ερώτηση: “πιάνει” στα ρινγκ, σε πραγματικές συνθήκες, που ο αντίπαλος έχει πολλά εργαλεία να αξιοποιήσει, χέρια, αγκώνες, να μπει “μέσα”, να κλείσει την απόσταση και να αρπάξει; Ενώ έχει την δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τόσες “κοντές” και γρήγορες τεχνικές μπορεί να χρησιμοποιηθεί με επιτυχία αυτή με την μεγαλύτερη διαδρομή;
Δείτε την απάντηση:
Στο Kickboxing Badr Hari vs Stefan Leko
Ο Peter Graham “εκτελεί” τον Badr Hari (κατέληξε στο νοσοκομείο)
Ο Dave Leduc γεννήθηκε το 1991 στο Quebec του Καναδά. Το πρώτο άθλημα που ασχολήθηκε ήταν το μπέιζμπολ. Ήταν καλός και μάλιστα έπαιξε και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αυτό μέχρι τα 17 του. Τότε ήταν που στράφηκε στις πολεμικές τέχνες. Το πρώτο στυλ που γνώρισε ήταν το Kung Fu. Άρχισε να μαθαίνει Sanshou και αγωνίστηκε σε ερασιτεχνικούς αγώνες.
Ψάχνοντας ασχολήθηκε και με το Jeet Kune Do.
Είχε συγκεντρώσει ήδη ένα καλό κεφάλαιο τεχνικής και κάποια αγωνιστική εμπειρία.
Το 2011 μπήκε … στην νύχτα. Σε ηλικία 19 χρονών διαχειριζόταν ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης και είχε δική του εταιρεία με λιμουζίνες.
Την ίδια χρονιά όμως είναι που δίνει τον πρώτο του αγώνα Muay Thai και νικά τον Νοτιοκορεάτη αντίπαλό του με νοκάουτ.
Το 2013 αρχίζει να αγωνίζεται ερασιτεχνικά στο ΜΜΑ. Δίνει 3 αγώνες και τους κερδίζει όλους. Είναι η χρονιά που ταξιδεύει για πρώτη φορά στην Ταϊλάνδη. Σκοπός του ταξιδιού αυτού ήταν να ξεκινήσει την επαγγελματική του καριέρα σαν μαχητής.
Το 2014 αγωνίζεται στο ΜΜΑ με τον μετέπειτα μαχητή του UFC Jonathan Meunier και χάνει.
Η αναγνώριση έρχεται
Την ίδια χρονιά γίνεται γνωστός όταν συμμετέχει και νικά στο Prison Fight. Το Prison Fight είναι ένα πρωτάθλημα Muay Thai που γίνεται στη φυλακή Klong Pai, δύο ώρες βόρεια της Μπανγκόκ και συμμετέχουν φυλακισμένοι και θαρραλέοι εξωτερικοί μαχητές. Η αμοιβή των φυλακισμένων που νικούν είναι η ελευθερία τους.
Το 2015 αγωνίζεται πάλι στο ΜΜΑ με τον μετέπειτα μαχητή του ONE Koyomi Matsushima και χάνει από την κακή διαχείριση που είχε κάνει στην προσπάθειά του να μειώσει του βάρους του για να μπει στην κατηγορία κιλών.
Το 2016 αποφάσισε να πουλήσει όλα όσα είχε στον Καναδά και να μετακομίσει μόνιμα στην Ασία. Η έλλειψη όμως εκπαιδευτικών εγκαταστάσεων στην Μυανμάρ, όπου πήγε αρχικά, τον οδήγησε να μετακομίσει στο Πουκέτ της Ταϊλάνδης προκειμένου να προπονηθεί στο Tiger Muay Thai, την μεγαλύτερη σχολή της Ασίας. Τον δοκίμασαν, τα πήγε καλά και κέρδισε μια θέση στην επαγγελματική ομάδα του Tiger Muay Thai.
Η καθιέρωση
Στις 21 Αυγούστου 2016, ο Leduc προσκλήθηκε να κάνει το ντεμπούτο του στο Lethweiστο 1ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Lethwei που έγινε στην Μυανμάρ. Το Lethwei είναι μακράν πιο σκληρό από το Muay Thai. Πρόκειται για αγώνες χωρίς γάντια και χωρίς πόντους, όπου ο νικητής αναδεικνύεται μόνο με νοκ άουτ. Ο Dave αντιμετώπισε τον αήττητο πρωταθλητή Tun Tun Min (34 αγώνες, 34 νίκες) σε έναν θυελλώδη αγώνα που τελικά έληξε ισόπαλος. Δεν κέρδισε τον αγώνα αλλά κέρδισε την καρδιά των Βιρμανών για το θάρρος του.
Στις 11 Δεκεμβρίου 2016, οι δύο αντίπαλοι έπαιξαν την ρεβάνς στην Yangon της Μυανμάρ στο Air KBZ Aung Lan Golden Belt Championship. Αυτή τη φορά έπαθλο θα ήταν η Lethwei Golden Belt.Ο Leduc αυτή τη φορά νίκησε και κατέκτησε τη Χρυσή Ζώνη. Ήταν ο πρώτος μη Βιρμανός μαχητής που κατέκτησε τον παγκόσμιο τίτλο στο Lethwei.
Στις 16 Φεβρουαρίου 2017, στη δεύτερη εκδήλωση που διοργανώθηκε από τη Διεθνή Ομοσπονδία Lethwei Japan, ο Leduc υπερασπίστηκε τον τίτλο του για πρώτη φορά εναντίον του βετεράνου μαχητή Phoe Kay, στο Korakuen Hall στο Tokyo της Ιαπωνίας.
Στις 18 Απριλίου 2017, για τη δεύτερη υπεράσπιση του τίτλου, oLeduc αντιμετώπισε τον Τούρκο – Αυστραλό μαχητή Adem Yilmaz.
Αυτός ήταν ο πρώτος αγώνας παγκόσμιου τίτλου Lethwei στην ιστορία του αθλήματος, στον οποίο δεν συμμετείχαν Βιρμανοί. Για την περίσταση, ο πρέσβης της Μυανμάρ στην Ιαπωνία ήταν παρών στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Korakuen. Μετά από πέντε γύρους, ο αγώνας κηρύχθηκε ισοπαλία. Τον αγώνα παρακολούθησε το ιαπωνικό κοινό και σχεδόν 13 εκατομμύρια θεατές από την τηλεόραση.
Για την τρίτη συνεχόμενη υπεράσπιση του τίτλου, ο Leduc ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει τον Αμερικανό Βετεράνο Cyrus Washington στο Lethwei στην Ιαπωνία 4 στο Τόκιο της Ιαπωνίας.
Ο Washington όμως ανακοίνωσε ότι αποσύρθηκε από τον αγώνα λόγω τραυματισμού στο χέρι του κατά τη διάρκεια της προπόνησης. Μετά από αυτό, ο αντίπαλος του Leduc άλλαξε με τον πρωταθλητή του Muaythai για το 2016 και το 2017, τον Ταϊλανδό Nilmungkorn Sudsakorngym.
Δείτε τον αγώνα:
Κατά τη διάρκεια της ανόδου του Leduc στο Lethwei, οι οπαδοί συχνά διασκεδάζουν με την ιδέα ενός αγώνα με τον Cyrus Washington και πίεσαν για έναν αγώνα μεταξύ των δύο. Έχοντας γίνει ο μόνος άλλος μαχητής που σημείωσε νίκη επί του Tun Tun Min, ο Leduc συμφώνησε τελικά στην αναμέτρηση με τον βετεράνο του Lethwei .
Στις 20 Αυγούστου 2017, στο Εθνικό Εσωτερικό Στάδιο Thuwunna στην Yangon της Μυανμάρ, ο Leduc υπερασπίστηκε τον παγκόσμιο τίτλο στα ανοιχτά κιλά του Lethwei, εναντίον του αμερικανικού μαχητή Cyrus Washington, κάνοντας την τέταρτη υπεράσπιση του τίτλου.
Με περισσότερους από 100 αγώνες στο ενεργητικό του, ο Washington δεν ήταν τυχαίος. Αυτή ήταν η τέταρτη υπεράσπιση του τίτλου του Leduc σε οκτώ μήνες. Το δεύτερο ετήσιο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Myanmar Lethwei μεταδόθηκε ζωντανά στο κορυφαίο αθλητικό κανάλι Sky Myanmar.
Σημαντικός ήταν ο αγώνας του εναντίον του πρωταθλητή του Muay Thai Diesellek Seepongseat. Ήταν αγώνας μεταξύ των καλύτερων από το Lethwei και το Muay Thai.
Αφού κέρδισε τον παγκόσμιο τίτλο, ο Leduc αποφάσισε να αφιερώσει την καριέρα του αποκλειστικά στην διάδοση του Lethwei και ήταν στην πρώτη γραμμή για την άνοδο του αθλήματος στη διεθνή δημοσιότητα.
Το 2017, ο Leduc βοήθησε στο άνοιγμα γυμναστηρίων σε ολόκληρη τη χώρα και την προώθηση του Lethwei εκτός της Μυανμάρ .
Στις 8 Οκτωβρίου 2017, ο Myint Htwe , Υπουργός Υγείας και Αθλητισμού της Μυανμάρ , απένειμε στον Leduc ένα πιστοποιητικό τιμής σε αναγνώριση των προσπάθειών του ως υποστηρικτή του εθνικού αθλητισμού της Μυανμάρ, που βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της διάδοσης του Lethwei διεθνώς.
Το Leduc έχει ένα ανορθόδοξο και επιθετικό στυλ. Είναι ψηλός, 1,88m και έχει μακρά άκρα. Έτσι μπορεί να κτυπά από μακριά με ασφάλεια. Μπορεί να έχει την ευκαιρία για το πρώτο κτύπημα κατά την προσέγγιση. Το στυλ δεν έχει γάντια επομένως το πρώτο καλό κτύπημα μπορεί να τελειώσει τον αγώνα. Αρκεί να έχει δυνατά και ακριβή κτυπήματα, με ασφαλισμένους τους καρπούς.
Δείτε τι εννοούμε:
Για την μικρότερη απόσταση έχει πολύ καλά γόνατα με τα οποία μπορεί να κτυπά ψηλά, στο κεφάλι, λόγω ύψους. Όμως το οπλοστάσιο συμπληρώνουν οι αγκώνες του η ακρίβεια των οποίων είναι φημισμένη. Για πολύ κοντά έχει τα κτυπήματα με το κεφάλι που είναι μαζί με τους αγκώνες η σπέσιαλ τεχνική του.
Ο Leduc είναι γνωστό ότι χλευάζει και προκαλεί τους αντιπάλους του κατά τη διάρκεια του αγώνα και αναφέρεται συχνά ως ο Βασιλιάς του Lethwei.
Όπως αναφέρεται στη South China Morning Post, μετά το παγκόσμιο του Lethwei, ίδρυσε την Leduc Lethwei. Ήταν η πρώτη διεθνής ομάδα μαχητών από τη Βραζιλία και την Κόστα Ρίκα που έφερε ο Leduc στη Μυανμάρ, με την ευκαιρία του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Μυανμάρ Lethwei το 2017.
Αφού διεκδίκησε τη ζώνη ανοιχτού βάρους Myanmar Lethwei, η Leduc δέχθηκε προσφορές από το ONE Championship και άλλους μικτούς οργανισμούς πολεμικών τεχνών στην Ασία. Τις απέρριψε, δηλώνοντας, “Θέλω να παραμείνω εστιασμένος στο άθλημά μου. Μου αρέσει να αγωνίζομαι χωρίς γάντια και με κεφαλές: αυτό είναι το πάθος μου.”
Το 2016, η Leduc συνάντησε τη Μολδαβικής και Καναδικής καταγωγής συγγραφέα στο MTL Blog και μοντέλο Irina Terehova, όταν αυτή ταξίδεψε στην Ταϊλάνδη. Η Irina επρόκειτο να γράψει ένα άρθρο για τον Leduc και για τον λόγο αυτό ταξίδεψε από τον Καναδά στο Πουκέτ. Το ταξίδι επρόκειτο να διαρκέσει δύο εβδομάδες, αλλά όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, κράτησε λίγο παραπάνω. Αποφάσισε να μείνει και να ζήσει μαζί του.
Στις 12 Οκτωβρίου 2016, ο Leduc αρραβωνιάστηκε με την Terehova στην παγόδα Shwesandaw στο Bagan της Μυανμάρ. Στις 13 Δεκεμβρίου 2016, παντρεύτηκαν την ημέρα των γενεθλίων του Dave, σε μια παραδοσιακή γαμήλια τελετή στο Yangon. Η τελετή μεταδόθηκε σε εθνικό επίπεδο σε MRTV με περίπου 30 εκατομμύρια τηλεθεατές, μόλις δύο ημέρες μετά τον αγώνα τίτλου του παγκόσμιου πρωταθλήματος.
Σύμφωνα με το περιοδικό Burmese The Yangon Times, το ζευγάρι είναι κάτι σαν εθνικό έμβλημα της Μυανμάρ.
Η σχέση και ο γάμος της Leduc με την Terehova, που ήταν από μόνη της διάσημη ως συγγραφέας στο MTL Blog, συνέβαλαν στη διασημότητα του πέρα από τον Lethwei. Το 2017, ο Leduc και η Irina άρχισαν να ασχολούνται με παιδιά στο κέντρο NLD AIDS στο Yangon, τα οποία έχουν μολυνθεί από τον ιό HIV / AIDS , φέρνοντάς τους σοκολάτες, φάρμακα και χρήματα.
Ο τελευταίος αγώνας του Dave έγινε στις 7/11/2020, πριν μερικές μέρες. Ο αγώνας έγινε στο Cheyenne του Wyomming. Αντίπαλός του ήταν πάλι ο Cyrus Washington. Τι έγινε;
Δείτε:
Ο Dave Leduc αν και Καναδός έκρυβε μέσα του έναν Ασιάτη και μάλιστα Βιρμανό. Το ανακάλυψε και ο ίδιος όταν ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το Lethwei και την Βιρμανία. Ήταν το στυλ και η κουλτούρα που το συνόδευε, στην οποία όταν εντάχθηκε αισθάνθηκε ότι ήταν στον σωστό δρόμο. Τα αποτελέσματα άλλωστε το αποδεικνύουν. Σίγουρα πρόκειται για έναν μεγάλο μαχητή, έναν πρεσβευτή του Lethwei και της Βιρμανίας σε όλο τον κόσμο.
Η ιστοσελίδατου είναι επαγγελματική, έχει όλες τις πληροφορίες που μπορεί να χρειαστείτε.
Συνήθως όταν αναζητούμε ένα σκληρό στυλ επαφής, σκεφτόμαστε το Ταιλανδέζικο MuayThai, την «τέχνη των οκτώ άκρων», το οποίο χρησιμοποιεί όλα τα «όπλα», γροθιές, αγκώνες, γόνατα και άκρα των ποδιών και έχει πλήρη επαφή σχεδόν σε όλο το σώμα.
Αν σκέφτεστε έτσι, τότε ήρθε η ώρα να προχωρήσετε ένα βήμα πιο πέρα. Ήρθε η ώρανα μάθετε για το Lethwei, την «τέχνη των εννέα άκρων». Το ένατο άκρο είναι το κεφάλι. Τι το κάνει διαφορετικό; Πρώτον το ότι δεν φορούν γάντια και δεύτερον οι κεφαλιές.
Το Lethwei είναι ένα στυλ πλήρους επαφής της Myanmar. Είναι η άλλη μεγάλη τέχνη της χώρας η οποία μαζί με το Bando έχουν σε πρωταρχική μορφή καταγραφεί από την περίοδο της Αυτοκρατορίας Pyu (200 π.Χ. – 1050 μ.Χ.).
Το στυλ ήταν από παλιά ανοικτό σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και είχε ψυχαγωγικό χαρακτήρα. Οποιοσδήποτε μπορούσε να λάβει μέρος, είτε ήταν βασιλιάς είτε πολίτης. Τότε η οριοθέτηση του αγωνιστικού χώρου γινόταν με μπάλες από άμμο. Οι μαχητές δεν είχαν προστατευτικό εξοπλισμό και τα χέρια τους τα έδεναν με γάζες. Δεν υπήρχαν ισοπαλίες, ο αγώνας έληγε όταν ο ένας αντίπαλος δεν μπορούσε να αγωνιστεί ή αν είχε τραυματιστεί.
Το 1952 ο KyarBaNyein, Βιρμανέζος πυγμάχος με συμμετοχές σε Ολυμπιακούς αγώνες, πρωτοστάτησε ώστε να εκσυγχρονιστεί το στυλ. Βρήκε στην επαρχία αγρότες ενεργούς μαχητές με τους παραδοσιακούς κανόνες, τους έφερε στην Yangon, τους εκπαίδευσε στους νέους κανονισμούς και τους ενθάρρυνε να αγωνίζονται με αυτούς. Στην προσπάθεια αυτή τον βοηθούσε και η κυβέρνηση της χώρας που ήθελε να κάνει το Lethwei πιο οργανωμένο, πιο «εξαγώγιμο».
Εδώ ένα καλό ντοκιμαντέρ για το στυλ:
Από το 2001 άρχισαν να οργανώνονται αγώνες με συμμετοχή και ξένων μαχητών, το 2003 μια μεγάλη εκδήλωση ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή από τους υποστηρικτές και τους στρατιωτικούς. Η πρώτη καλά οργανωμένη διεθνής εκδήλωση έγινε το 2016, το WorldLethweiChampionship. Σε αυτήν, σε αντίθεση με το παραδοσιακό Lethwei, οι κριτές ανέδειξαν νικητές χωρίς απαραίτητα ο αγώνας να τελειώσει με νοκ άουτ. Σε αυτό επίσης δεν κρατούνταν καθυστερήσεις σε περιπτώσεις τραυματισμού.
Όμως θα καταλάβετε καλύτερα το τι είναι ακριβώς το Lethwei αν δείτε τους κανονισμούς του:
·5 γύροι των 3 λεπτών
·2 λεπτά διάλειμμα μεταξύ των γύρων
·Επιτρέπονται:
oΌλων των ειδών οι Κεφαλιές
oΌλων των ειδών οι γροθιές
oΌλων των ειδών οι αγκωνιές
oΌλων των ειδών οι γονατιές
oΌλων των ειδών τα λακτίσματα
oΑπεριόριστο πάλεμα
oΣαρώματα και ρίψεις
Απαγορεύονται τα γάντια
·Επιβάλλεται η περίδεση χεριών και ποδιών με γάζα
·Επιβάλλεται προστατευτικό για τα γεννητικά όργανα
·Δεν υπάρχουν πόντοι. Ο μόνος τρόπος για νίκη είναι το νοκ άουτ ή ο τραυματισμός ή η αδυναμία του αντιπάλου να συνεχίσει
·Αν στο τέλος του αγώνα και οι δύο αντίπαλοι είναι ακόμη όρθιοι και δεν υπάρχει νοκ άουτ ή τεχνικό νοκ άουτ, τότε είναι ισοπαλία
·Το νοκ άουτ είναι:
oόταν ο αντίπαλος χάσει τις αισθήσεις του
oαν δεν είναι σε θέση να συνεχίσει σε 20 δευτερόλεπτα (κάθε 2 δευτερόλεπτα μετριέται 1)
oΣτα 3 μετρήματα στον ίδιο γύρο, θεωρείται νοκ άουτ και ο αγώνας λήγει
oΣτα 4 μετρήματα συνολικά στον αγώνα, θεωρείται νοκ άουτ και ο αγώνας λήγει
oΑν ο γιατρός σταματήσει τον αγώνα λόγω σοβαρού τραυματισμού
·Το μέτρημα φθάνει υποχρεωτικά μέχρι το 8
·Αν ο αντίπαλος δεχθεί νοκ άουτ, μπορεί να πάρει επιπλέον χρόνο 2 λεπτών για να ανακάμψει και να αποφασίσει αν θα συνεχίσει. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μια φορά στον αγώνα. Η χρήση του χρόνου αυτού θεωρείται σαν ένα μέτρημα
Με όλα αυτά βλέπουμε ότι στο Lethwei παθητική άμυνα δεν υπάρχει, δεν υπάρχουν γάντια να σχηματίσουν μια ασπίδα προστασίας. Το παιχνίδι γίνεται αναγκαστικά πιο επιθετικό, με μεγάλη κινητικότητα, είναι όμως και τεχνικά πιο δύσκολο. Δεν υπάρχουν πόντοι που όταν ο μαχητής τους εξασφαλίσει μπορεί να χαλαρώσει και να περιμένει την λήξη. Εδώ πρέπει μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο να κυνηγά το νοκ άουτ. Ενώ σε άλλα στυλ σκέφτονται ότι «πρέπει να βγάλουν 5 γύρους», εδώ σκέφτονται ότι «έχουν 5 γύρους για να βγάλουν νοκ άουτ» τον αντίπαλο. Μοιάζει περισσότερο με μονομαχίες παρά με αγώνες.
Οι τραυματισμοί φυσικά είναι πιο πιθανοί, η φθορά των μαχητών πιο βέβαιη. (Ρίξτε μια ματιά στο 3:51 και 44:45 του πρώτου βίντεο).
Πάντως από πλευράς στησίματος των κανονισμών, είναι όντως ένα διακριτά διαφορετικό στυλ από τα άλλα.
Από θέμα εθιμοτυπίας υπάρχει το lekkhamoun, μια χειρονομία που εκτελούν οι μαχητές για να αμφισβητήσουν και να προκαλέσουν τον αντίπαλο με θάρρος και σεβασμό.
Υπάρχει τέλος και το Lethweiyay, ο χορός του αγώνα. Εκτελείται πριν τον αγώνα και ως χορός νίκης μετά.
Δείτε και τα δύο:
Το Lethwei είναι ένα πραγματικό bare knuckleστυλ μάχης, πολύ σκληρό, πολύ απαιτητικό σε φυσική κατάσταση αλλά και σε κινητικότητα και τεχνική, τόσο σε άμυνα για αποφυγή τραυματισμών και νοκ άουτ, όσο και σε αναγκαία αποτελεσματικότητα στην επίθεση.
