“Η Τέχνη του Πολεμιστή” σε μια πολύ καλή Κινέζικη εκδοχή

Το ντοκιμαντέρ είναι γαλλικό και το συγκεκριμένο βίντεο ανέβηκε τον Δεκέμβριο του 2006, πριν 16 χρόνια.

Είναι μια πολύ καλή παρουσίαση Κινέζικων στυλ. Δεν αναφέρονται τα στυλ ούτε τα ονόματα των Masters, αλλά δεν θέλει προσπάθεια για να καταλάβουμε ότι είναι εξαιρετικοί.

Χαρακτηριστικό είναι το πόσο μέσα στην καθημερινότητά τους είναι οι δραστηριότητες αυτές. Οι περισσότεροι φορούν καθημερινά ρούχα, ασκούνται σε φυσικό περιβάλλον και όλοι αξιοποιούν την αναπνοή και την εσωτερική ενέργεια.

Για τους παρατηρητικούς, θα πρόσεξαν ότι όλες οι κινήσεις, όλων των στυλ, δεν είναι υπερβολικές και δεν φθάνουν το σώμα και τα μέλη σε ακραίες θέσεις. Με τον τρόπο αυτό διατηρούν τις κινήσεις ισχυρές και αποφεύγουν τις μελλοντικές φθορές.

 

 

 

 

24 ώρες με Sifu Shi Heng Yi αρχηγό του Shaolin Temple Europe

Ο Jesse Enkamp είναι Karateka, αθλητής, εκπαιδευτής, youtuber, επιχειρηματίας, όλα σε σχέση με το Karate.

Στο βίντεο που ανέβασε πριν μερικές μέρες, μας δείχνει πως πέρασε 24 ώρες με τον Sifu Shi Heng Yi αρχηγό - εκπαιδευτή του Shaolin Temple Europe.

Απλώς να πούμε ότι ο Sifu είναι πραγματικά καλός με φοβερή κίνηση.

Δείτε πως ήταν:

 

 

Shuai Jiao και παραδοσιακή προπόνηση δύναμης

Το Shuai Jiao είναι η Κινέζικη πάλη, ένα πολύ ενδιαφέρον στυλ για την μικρή απόσταση χωρίς χτυπήματα.

Σε παλιότερη ανάρτησή μας για το στυλ αυτό αναφέραμε:

"Με ιστορία μεγαλύτερη των 6000 ετών, πρόκειται για την πρώτη πολεμική τέχνη της Κίνας. 

Ο όρος Shuai jiao σχετίζεται με την αρχαία πάλη με σακάκι. Έχει επηρεαστεί ως προς αυτό από την Μογγολική πάλη. Αναπτύχθηκε πρώτα στην επαρχία Hebei της Βόρειας Κίνας και κωδικοποιήθηκε από τον Shan Pu Ying του Nei Wu Fu. Η σύγχρονη χρήση του όρου, αναφέρεται σε οποιαδήποτε μορφή πάλης, τόσο εντός όσο και εκτός Κίνας. Ως γενικό όνομα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει διάφορες μορφές πάλης που ασκούνται στην Κίνα, είτε πρόκειται για ένα σύστημα πολεμικής τέχνης, είτε ενός αθλήματος.

Η κύρια στρατηγική του είναι να ρίξει κάτω τον αντίπαλο, χρησιμοποιώντας τις αρχαίες Κινέζικες τεχνικές λαβών και ρίψεων.

Το Shuai Jiao συγχωνεύει τη συντριπτική πλειοψηφία των τεχνικών ρίψεων των Κινέζικων πολεμικών τεχνών."

 

 

Στο βίντεο που επιλέξαμε, βλέπουμε ασκήσεις ενδυνάμωσης του Shuai Jiao. Αυτός που τις παρουσιάζει είναι ο Grand Master Li Baoru.

Είναι ασκήσεις με καθαρά τα στοιχεία της παράδοσης, που με απλά εργαλεία δουλεύουν την δύναμη των βασικών μοτίβων κίνησης του στυλ. Είναι εντυπωσιακό πως οι παλιοί μαχητές επινοούσαν απλά εργαλεία για να βελτιώνουν την επίδοσή τους. Εργαλεία, που όμως ήσαν τέλεια ενταγμένα στις ανάγκες του συστήματός τους και που ακόμη και με τις σημερινές συνθήκες προπόνησης, έχουν λόγο ύπαρξης και παράγουν σημαντικό αποτέλεσμα.

Σήμερα τις ασκήσεις αυτές θα τις εντάσσαμε στην κατηγορία του Stren

Στο βίντεο που επιλέξαμε, βλέπουμε ασκήσεις ενδυνάμωσης του Shuai Jiao. Αυτός που τις παρουσιάζει είναι ο Grand Master Li Baoru.

Είναι ασκήσεις με καθαρά τα στοιχεία της παράδοσης, που με απλά εργαλεία δουλεύουν την δύναμη των βασικών μοτίβων κίνησης του στυλ. Είναι εντυπωσιακό πως οι παλιοί μαχητές επινοούσαν απλά εργαλεία για να βελτιώνουν την επίδοσή τους. Εργαλεία, που όμως ήσαν τέλεια ενταγμένα στις ανάγκες του συστήματός τους και που ακόμη και με τις σημερινές συνθήκες προπόνησης, έχουν λόγο ύπαρξης και παράγουν σημαντικό αποτέλεσμα.

Σήμερα τις ασκήσεις αυτές θα τις εντάσσαμε στην κατηγορία του Strength & Conditioning.

 

Οι καλύτεροι αγώνες πολεμικών τεχνών από την Κορεάτικη τηλεόραση μέρος 2o season 2

Το τηλεοπτικό σόου “Οι καλύτεροι αγώνες πολεμικών τεχνών” συνέχισαν και ολοκληρώθηκαν με τον μεγάλο τελικό.

Οι μαχητές είναι πραγματικά πολύ καλοί τεχνίτες, έμπειροι και πολύ γυμνασμένοι.

Εδώ βλέπουμε τους υπόλοιπους αγώνες.

 

Kudo vs Jujitsu και Boxing vs Kickboxing

 

 

Wushu vs Combat Taekwondo και Sambo vs Jujitsu

 

 

Sambo vs Jeet Kune Do Wushu vs Kickboxing και

 

ο Τελικός μεταξύ Sambo vs Kickboxing

 

 

Οι καλύτεροι αγώνες πολεμικών τεχνών από την Κορεάτικη τηλεόραση μέρος 1o season 2

Όλοι είναι καλοί στο άθλημά τους, έχουν επιτυχίες, παίρνουν πρωταθλήματα, γίνονται γνωστοί. Αλλά τι συμβαίνει όταν αντιμετωπίζουν κάποιον άλλο, επίσης επιτυχημένο, από διαφορετικό στυλ; 

Θέλοντας μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα, η Κορεάτικη τηλεόραση διοργάνωσε στο στούντιό του ένα Πρωτάθλημα, ίδιας λογικής με αυτό που έγινε και πριν ένα χρόνο με μεγάλη επιτυχία.

Η διαφορά τώρα είναι το ντεκόρ, πιο θεατρικό, είναι σε στούντιο, έχει εικόνα πιο νυχτερινή, αλλά κυρίως έχει πραγματικά κορυφαίους μαχητές. 

Οι 12 τεχνίτες είναι σχεδόν όλοι μέλη είτε μέλη εθνικών ομάδων για χρόνια, πρωταθλητές και εκπαιδευτές, είτε επαγγελματίες με 50 αγώνες και ένας είναι μαθητής του Khabib Nurmagomedov.

Η οργάνωση είναι υποδειγματική, από ανθρώπους που γνωρίζουν τέλεια τον χώρο.

Τα στυλ που συμμετέχουν:

1. Kyokushin 
2. Wushu
3. Shin Kyokushin
4. Muay Thai
5. Combat Taekwondo
6. Pro Wrestling 
7. Kickboxing
8. Sambo
9. Jeet kune do
10. Boxing 
11. Kudo
12. Jiu-Jitsu

 

 

 

Kyokushin vs Jiu-Jitsu και Shin Kyokushin vs Boxing 

Kudo vs Pro Wrestling και Jeet Kun Do vs Muay Thai

 

Shou Bo: το Κινέζικο στυλ με 2300 χρόνια ιστορίας

Η ιστορία του Shou Bo

Τα πρώτα ίχνη αυτής της τέχνης χρονολογούνται στον 3ο αιώνα π.Χ., επί δυναστείας Qin (221-206 π.Χ.). Αυτή η μορφή μάχης πρότεινε τη συνδυασμένη χρήση διαφορετικών τεχνικών: γροθιές και λακτίσματα σε μεγάλη απόσταση, αρπαγές και ρίψεις σε κοντινή απόσταση. Αυτή η πρακτική παρέμεινε ευρέως διαδεδομένη μέχρι το τέλος της δυναστείας των Song (960-1279).

 

 

Κατά τη δυναστεία Yuan (1279-1368), η ανάπτυξη του Shou Bo διακόπηκε λόγω της κυριαρχίας των Μογγόλων στην Κίνα. Οι Μογγόλοι, φοβούμενοι τις Κινεζικές εξεγέρσεις, απαγορεύουν μορφές μάχης που χαρακτηρίζονται από τη συνδυασμένη χρήση χτυπημάτων και λαβών. Επιτρέπεται μόνο η πάλη στην παραδοσιακή εκδοχή των ανδρών των στεπών, που χαρακτηρίζεται μόνο από τη χρήση τεχνικών λαβών και προβολών και την οποία οι Μογγόλοι εξασκούσαν για γενιές. Τεχνικές γροθιών και λακτισμάτων γίνονται ανεκτές μόνο σε Κινεζικές καλλιτεχνικές παραστάσεις – όπερα – και σε περιστασιακές λαϊκές  εκδηλώσεις – στα χωριά. 

Με τη Δυναστεία των Ming (1368-1644) οι τεχνικές χτυπημάτων αποκαθίστανται αλλά η έκφραση Shou bo θα πέσει σε αχρηστία. Τα επόμενα χρόνια θα υπάρξει σαφής διαχωρισμός μεταξύ των πρακτικών της μάχης σώμα με σώμα (Shuai jiao) και αυτών που περιλάμβαναν τεχνικές χτυπημάτων (wu shu).

 

 

Ωστόσο, μέχρι τη δυναστεία των Ming (1368-1644) οι τεχνικές χτυπημάτων Da και Ti καθώς και οι διάφορες σχετικές μορφές πυγμαχίας αποκαταστάθηκαν επίσημα και αναγνωρίστηκαν με το όνομα Quan Shu. Αμέσως μετά, φαίνεται ότι η έκφραση Shou Bo έπεσε σε αχρηστία. Δεν υπάρχει κανένα ίχνος της σε μεταγενέστερα έγγραφα. Είναι επίσης κατά την περίοδο των Ming που εμφανίζονται οι πρώτοι τρόποι αυτού που θα είναι, κατά την σύγχρονη περίοδο το Shuai jiao. Δηλαδή, η εμφάνιση μιας Κινεζικής δυναμικής μάχης σώμα με σώμα βασισμένη ουσιαστικά στην τέχνη των αρπαγών (ná) και των ρίψεων (shuāi).

Στη συνέχεια, κατά την ιστορική περίοδο της δυναστείας των Qing (1644-1911), όλοι οι αυτοκράτορες, κυρίως ο Kangxi (1662-1722) και ο Qianlong (1735-1796), ασκήθηκαν και ήταν ένθερμοι θαυμαστές της μάχης σώμα με σώμα που ονομαζόταν Xiang Pu ή Pu και η οποία γινόταν σε μια εξαιρετικά δομημένη μορφή. Δημιουργώντας ένα πραγματικό τάγμα ειδικών στην πάλη – τους Shanpuying – αυτοί οι αυτοκράτορες ευνόησαν, ακόμη περισσότερο, την ανάπτυξη ενός σαφούς διαχωρισμού μεταξύ των τεχνικών μάχης τύπου Na και Shuai και των τεχνικών μάχης τύπου Da και Shuai. Ο αγώνας τότε εξελίσσεται σε μια εξαιρετικά εκλεπτυσμένη μέθοδο. Εμπλουτίζεται με διαφορετικές περιφερειακές τεχνοτροπίες – Κινέζικες, Μογγολικές, των Ουιγούρων, Θιβετανικές, προκειμένου να ενσωματώσει τις αντίστοιχες ιδιαιτερότητές τους.

 

 

 

Με την έλευση της Δημοκρατίας της Κίνας (1912-1949), η πάλη προσδιορίστηκε επίσημα ως Shuai jiao. Από την πλευρά του, από τη δυναστεία των Ming μέχρι την κατάληψη της εξουσίας στην Κίνα από το Κομμουνιστικό Κόμμα, το Quan Shu συνέχισε να αναπτύσσει και να βελτιώνει, τις τεχνικές του αγώνα. Οι οπαδοί του αναπτύσσουν μια αξιοσημείωτη εξειδίκευση στις τεχνικές των χτυπημάτων.

Κατά την ίδρυση από τον Mao Zedong της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (1949), ο όρος Quan Shu αντικαταστάθηκε από την έκφραση Wu Shu.

Σήμερα, στους ομοσπονδιακούς κύκλους των Κινεζικών πολεμικών τεχνών, το Wu Shu και το Shuai Jiao είναι όροι που χρησιμοποιούνται συνήθως σε ανατολικές και δυτικές χώρες.

 

 

Η τεχνική του Shou Bo 

Σήμερα ο στόχος του σύγχρονου Shou Bo είναι τριπλός: άσκηση για ευεξία, άσκηση για συμμετοχή σε αγώνες και άσκηση για πολεμική χρήση.

Ο πρώτος είναι να προσφέρει την τακτική άσκηση για καλή υγεία, ευεξία και μια εκπαιδευτική δραστηριότητα που έχει τις ρίζες της στην κινεζική κουλτούρα και είναι ειδικά προσαρμοσμένη στο προφίλ κάθε ασκούμενου.

Ο δεύτερος είναι να προσφέρει μια αγωνιστική δραστηριότητα με τεχνικές χτυπημάτων και λαβών. Στο Shou Bo, η εστίαση είναι στην αποφυγή επιβλαβών εφαρμογών: προάγεται η αποφυγή αντί για την αντιπαράθεση, ο σταθερός επαναπροσανατολισμός του αντιπάλου και η αποφυγή προσπάθειας για πρόκληση τραυματισμού. Είναι παρούσα η ταοϊστική οπτική, η δυναμική αλληλεπίδραση των εννοιών Yin και Yang, των συμπληρωματικά αντίθετων, που αλληλεπιδρούν συνεχώς.

Ακολουθείται η κομφουκιανή έννοια του Wu De που σημαίνει "αρετή στη μάχη” και, κατ’ επέκταση, “ηθική στην τέχνη του αγώνα”. Η καλλιέργεια του Wu De σημαίνει την ανάπτυξη των πέντε παραδοσιακών αρετών:

• Ren: ανθρωπιά, καλοσύνη
• Zhe: χρήσιμη νοημοσύνη, σοφία
• Li: ευγένεια, καλοί τρόποι
• Yi: πίστη, καθήκον, υποχρέωση
• Xin: εμπιστοσύνη, ειλικρίνεια

Ο τρίτος προσφέρει πρακτικές λύσεις στο πεδίο.

Ο αγώνας του Shou Bo

Οι αγωνιζόμενοι, φορούν παντελόνι, ένα σακάκι ίδιο με αυτό που χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή κινεζική πάλη Shuai jiao, ένα ζευγάρι γάντια που επιτρέπουν αποτελεσματικό κράτημα (δάχτυλα χωρίς γάντια με ελεύθερα μεσοδακτύλια κενά), επαρκή προστασία (κάλυμμα δακτύλων, προστατευτικά κνήμης, προστατευτικά στήθους για γυναίκες, κ.λ.π.), κινούνται όρθια και μπορούν να συνδυάσουν τα κρατήματα και τα χτυπήματα.

Η μορφή του αγώνα είναι πού διαφορετική από αυτή των άλλων στυλ. Υπάρχουν χτυπήματα που όμως οι αμυνόμενοι “υποδέχονται” με σπάσιμο της απόστασης, αρπαγή, ρίψη, σπρώξιμο, τράβηγμα, παρέμβαση, τίναγμα, ανατροπή, ακινητοποίηση κ.λ.π. Η αποσταθεροποίηση και ο αποπροσανατολισμός του αντιπάλου επιτυγχάνεται με την ελάχιστη δύναμη και με τον πλέον ασφαλή γι’ αυτόν τρόπο.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η ανταγωνιστική πλευρά του Shou Bo δεν επιθυμεί να αντικαταστήσει τον Sanshou (Sanda), επειδή ο προσανατολισμός του σύγχρονου Shou Bo είναι θεμελιωδώς διαφορετικός από πολλές απόψεις. Οι κανόνες της αθλητικής πλευράς αυτού του στυλ, προωθούν το ασφαλές αθλητικό παιχνίδι, διατηρώντας σκόπιμα την πολεμική διάσταση σε απόσταση. Οι ειδικοί των πολεμικών τεχνών που επιθυμούν, για προσωπικούς λόγους, να έρθουν αντιμέτωποι με άλλους και κατ’ επέκταση τους εαυτούς τους, σε ένα πλαίσιο τύπου Sanda ή άλλο, είναι ελεύθεροι να πειραματιστούν με την έρευνά τους. Άλλωστε “ένα βουνό, χίλια μονοπάτια”. 

Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσονται διαγωνισμοί Shou Bo. Μετά τον ενθουσιασμό που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια των Γαλλικών και Ευρωπαϊκών αγώνων, αρκετά Κινεζικά πανεπιστήμια στις αθλητικές επιστήμες έχουν δείξει σοβαρό ενδιαφέρον για τα σύγχρονα αθλητικά χαρακτηριστικά αυτού του κλάδου, που ιστορικά ανιχνεύονται σε παλιά κινεζικά κείμενα.

Το Shou Bo είναι ένα εξαιρετικό στυλ. Ενσωματώνει στο πλούσιο ρεπερτόριό του τις αρχές που αναφέραμε πιο πάνω, του Yin και Yang και κυρίως του Wu De, της “αρετής στη μάχη”, με τον πιο εμφαντικό τρόπο, προσφέροντας παράλληλα ένα πολύ ποιοτικό αθλητικό θέαμα.

 

 

Bajiquan: το στυλ των σωματοφυλάκων του Τελευταίου Αυτοκράτορα και του Μάο

Το Bajiquan είναι μια κινέζικη πολεμική τέχνη που πιστεύεται ότι προέρχεται από την επαρχία Mengcun, στην πόλη Cangzhou της επαρχίας Heibei, στην Βόρεια Κίνα. Υπάρχει όμως και η άποψη ότι προέρχεται από τον ναό Yueshan της επαρχίας Henan. Ερευνάται επίσης και το ενδεχόμενο να προέρχεται από το Shaolin ή το Wudang.

Ο όρος Baji, που μεταφραζόμενος θα μπορούσε να είναι "επέκταση προς όλες τις κατευθύνσεις" προέρχεται από το φιλοσοφικό βιβλίο του Yijing.

Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει από τα άλλα Κινέζικα μαχητικά στυλ, είναι ο δυναμικός του χαρακτήρας, η σαφής προτίμησή του σε απότομες, εκρηκτικές κινήσεις. Αυτό σε αντίθεση των ρευστών, απαλών κινήσεων που έχουμε δεί στα άλλα Κινέζικα συστήματα. Ταξινομείται λοιπόν στα «εξωτερικά» στυλ. Σαν εικόνα τα χαρακτηριστικά του είναι η εκρηκτική ισχύς σε μικρή απόσταση και τα χτυπήματα με τους αγκώνες και τους ώμους.

 

Ο πρώτος Δάσκαλος του συστήματος ήταν ο Wu Zhong (1712-1802). Ένας από τους επόμενους Μεγάλους Δασκάλους ήταν ο Li Shuwen (1864-1934). Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Huo Dian Ge (σωματοφύλακας του Τελευταίου Αυτοκράτορα της Κίνας Pu Yi), ο Li Chenwu (σωματοφύλακας του Μάο) και ο Liu Yun Qiao (μυστικός πράκτορας της Kuomintang και εκπαιδευτής των σωματοφυλάκων του Chiang Kai Shek). Από όλα αυτά είχε πάρει αρχικά τον χαρακτηρισμό της "τέχνης των σωματοφυλάκων".

 

Πάρτε μια ιδέα (όχι ειδικά ρούχα, όχι ζώνες, όχι ειδικός χώρος):

 

 

 

Όσον αφορά την τακτική που χρησιμοποιεί, είναι η μάχη μικρής απόστασης και με γρήγορες και δυνατές τεχνικές των χεριών με τις οποίες προσπαθεί να διασπάσει την άμυνα του αντιπάλου και να επιτεθεί στα ευαίσθητα σημεία του λαιμού, του κορμού και των ποδιών. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιείται ένας ειδικός τρόπος βηματισμού, το zhen jiao, για την φόρτιση της κίνησης,  κάτι που αναπτύσσεται με χρόνια εξάσκησης.

 

Τα κτυπήματα που χρησιμοποιεί είναι λακτίσματα και χτυπήματα με τα χέρια. Τα λακτίσματα είναι χαμηλά, ενώ οι τεχνικές των χεριών περιλαμβάνουν γροθιές όλων των ειδών. Οι πιο αναγνωρίσιμες τεχνικές του είναι τα χτυπήματα με τον αγκώνα και οι γροθιές με την χρήση βαθιάς παράλληλης στάσης κατά μήκος της επίθεσης. Υπάρχουν όμως και χτυπήματα με ανοιχτή παλάμη όπως και δυνατές ωθήσεις με τον ώμο.

Επίσης περιλαμβάνει κλειδώματα καρπών, αγκώνων και ώμων όπως και τις αντιτεχνικές τους οι οποίες συνήθως είναι κρυμμένες στα βήματα.

Εδώ μπορείτε να δείτε αγώνα, τεχνικές και μελέτη του qiang (παρατηρείστε το φτωχικό περιβάλλον και την αυθεντικότητα των ανθρώπων):

 

 

 

 

 

Στην εκπαίδευση εξασκούνται δύο ειδών σειρές τεχνικών, οι αντίστοιχες φόρμες, Kata, Poomsae. Είναι οι Daija (μεγάλο πλαίσιο) και οι Xiaojia (μικρό πλαίσιο). Οι Daija περιλαμβάνουν συγκριτικά μεγαλύτερες και απλούστερες τεχνικές, ενώ οι Xiaojia μικρότερες και πιο πολύπλοκες.

Δείτε μια φόρμα:

 

 

 

 

 

Δείτε μερικές εφαρμογές:

 

 

 

 

 

Και στο σινεμά. Σκηνές μάχης με Bajiquan από την ταινία The Gandmaster:

 

 

Από όπλα κυρίως χρησιμοποιεί το qiang (δόρυ) και το jian (σπαθί).

Όσον αφορά την γενεαλογία, οι κυριότερες μορφές του είναι οι ακόλουθες:

 

Wu Bajiquan: ίσως το πιο διάσημο στυλ του Bajiquan στο Mengcun. Ο πιο σεβαστός Δάσκαλος είναι ο Wu Lianzhi.

 

Εδώ o Wu Lianzhi:

 

 

 

 

 

 

WU TAN Bajiquan: έχει έδρα την Taiwan αλλά έχει διαδοθεί και σε άλλες χώρες. Δεν έχει σχέση με το Wudang.

 

HUO Bajiquan: έχει αισθητά ψηλότερες στάσεις και μικρότερες κινήσεις του πάνω μέρους του σώματος.

 

NANJING Guoshu Bajiquan: ιδρύθηκε από την Κυβέρνηση Kuomintang το 1928 στα πλαίσια της εξάπλωσης των πολεμικών τεχνών στις μάζες της Κίνας.

 

MA TONGBEI Bajiquan: είναι πολύ διαφορετικό από τις άλλες παραλλαγές, συνδυάζοντας μεθόδους από Piguazhang, Tan Tui, Chuo Jiao, Fanziquan. Έχει τις μεγαλύτερες, πιο εκτεταμένες και ρευστές κινήσεις από όλες τις άλλες παραλλαγές. 

Αλλά το Bajiquan είναι γνωστό και στην Ιαπωνία. Είναι μαζί με το Wushu τα πιο δημοφιλή στυλ, αλλά έχει την φήμη του πιο ισχυρού. Το όνομά του στα ιαπωνικά Hakkyokuken.