Το LumpineeBoxingStadium βρίσκεται στην Bangkok και είναι το παγκόσμιο σύμβολο του σύγχρονου MuayThai. Χρονικά είναι το δεύτερο στάδιο «ναός» του MuayThai. Άνοιξε περίπου δέκα χρόνια μετά το Rajadamnern και ανήκει στον Βασιλικό Ταυλανδέζικο στρατό. Όλα τα έσοδά του πηγαίνουν για την κάλυψη εξόδων του στρατού της χώρας.
Το Lumpinee άνοιξε στις 8 Δεκεμβρίου του 1956. Βρισκόταν στην λεωφόρο RamaIV κοντά στο πάρκο Lumpinee έως τις 8 Φεβρουαρίου 2014 οπότε και άνοιξε για τελευταία φορά.
Μεταφέρθηκε στην λεωφόρο RamIntra και oι πρώτοι αγώνες έγιναν στις 11 Φεβρουαρίου του 2014, μόλις τρεις μέρες αργότερα.
Επίσημα εγκαίνια έγιναν στις 28 Φεβρουαρίου του 2014. Το νέο γήπεδο έχει πλέον χωρητικότητα 5000 θεατών.
Μόνο 14 promoters έχουν δικαίωμα να παρουσιάσουν μαχητές στο Lumpinee, φαίνονται όλοι στην επίσημη ιστοσελίδα του σταδίου.
Οι κατηγορίες βάρους των μαχητών είναι ίδιες όπως και του Rajadamnern.
Δείτε τις κατηγορίες:
Mini Fly weight έως 47.629 kg Junior Fly weight έως 48.990 kg Fly weight έως 50.805 kg Junior Bantam weight έως 52.166 kg Bantam έως 53.526 kg Junior Feather weight έως 55.341 kg Feather weight έως 57.155 kg Junior Light weight έως 58.971 kg Light weight έως 61.238 kg Junior welter weight έως 63.506 kg Welter weight έως 66.681 kg Junior Middle weight έως 70.764 kg Middle weight έως 72.578 kg Junior Heavy weight έως 72.578 kg Heavy weight 79.383 kg και άνω
Άλλα χαρακτηριστικά είναι ότι οι μαχητές πρέπει να είναι από 15 ετών και δεν επιτρέπεται να αγωνίζονται γυναίκες.
Ειδική περίπτωση ήταν ο πρωταθλητής DieselnoiChorThanasukarnο οποίος ήταν αήττητος για τέσσερα χρόνια στις αρχές της δεκαετίας του ’80 (είναι πάρα πολύ, σκεφτείτε ότι παίζουν συνέχεια), και εγκατέλειψε γιατί τέλειωσαν οι αντίπαλοι.
Είναι ίσως πιο γνωστό στους δυτικούς, πράγμα που φαίνεται και από τους μεγάλους μαχητές που έγραψαν ιστορία, μέσα στους οποίους βρίσκονται και τρεις δυτικοί.
Οι «ξένοι», οι «farang» όπως τους λένε οι Ταϊλανδοί, ήσαν ο Γάλλος αλγερινής καταγωγής Morad Sari, ο Damien Alamos (δύο φορές νικητής), και ο επίσης Γάλλος RafiBohic. O Stephane Nikiema, επίσης Γάλλος, έφθασε κοντά αλλά του έκλεψαν τον αγώνα.
Ο μεγάλος Ολλανδός RobKamanέγραψε ιστορία, όπως και ο «Diamond» Ramon Dekkers έκανε απίστευτα πράγματα στο ρινγκ αλλά δεν κατάφεραν να κατακτήσουν την τίτλο.
Επίσης ο Αυστραλός John Wayne Parr, και αντίπαλος του Ζαμπίδη, έπαιξε σπουδαίους αγώνες. Από τους πιο γνωστούς σε μας Ταϊλανδούς είναι ο επίσης αντίπαλος του Ζαμπίδη, BuakawPorPramuk και ο OronoWorPetchpun, σπουδαίοι μαχητές.
Φυσικά τα στοιχήματα καλά κρατούν, ενώ η φύλαξη του σταδίου και η τήρηση της τάξης ανήκει σε ένοπλους στρατιωτικούς αστυνομικούς.
Υπάρχει και εδώ ακαδημία που μπορεί να προπονηθεί κανείς, η LumpineeBoxingSchool.
Η επίσημη ιστοσελίδα του Lumpinee Stadium http://www.muaythailumpinee.net/έχει όλα όσα θα θέλατε να γνωρίζετε: αποτελέσματα αγώνων, το πρόγραμμα των επόμενων συναντήσεων, την δυνατότητα να κλείσετε θέση και πολλές πληροφορίες για το στυλ και την ιστορία του.
Ο Samart Payakaroon, πραγματικό όνομα Samart Tiptarmai, γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1962, στο χωριό Khet Khet στην επαρχία Chachoengsao.
Ο Samart έχει έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Kongtoranee Payakaroon, ο οποίος ήταν αυτός που τον ώθησε να ξεκινήσει να προπονείται στο Muay Thai. Ασκήθηκε αρχικά με τον μεγαλύτερο αδερφό του και μετά με τον Δάσκαλο Manus Thipthamai. Αυτό έγινε το 1972.
Το πρώτο αγωνιστικό του όνομα ήταν Samart Lookklongket και ο πρώτος του αντίπαλος λεγόταν Pet-aroon Sitnimit, τον οποίο νίκησε στα σημεία.
Μετά από αυτό μετακόμισε για να ζήσει στην πόλη Pattaya μαζί με τον άλλο μεγαλύτερο αδερφό του Sompong. Τα δύο αδέρφια εξασκήθηκαν στο Muay Thai όπως συνήθιζαν να κάνουν και μερικές φορές πήγαιναν για να κάνουν εκπαίδευση στο Sing Esso Camp (αργότερα άλλαξε το όνομά του σε Payakaroon Camp). Αγωνίστηκε περίπου 10 φορές, απέκτησε εμπειρία και βελτίωσε την δεξιότητά του.
Ήθελε να γίνει καλύτερος, να αποκτήσει γνώση και γι’ αυτό μετακόμισε σε πολλά μέρη, σε πολλές επαρχίες, σε όλη την Ταϊλάνδη, συσσωρεύοντας εμπειρίες στο Muay Thai.
Μέχρι το 1975, είχε την ευκαιρία να εκπαιδευτεί στο Sityodthong Camp που ανήκε στον εκπαιδευτή Yodthong Senanant. Εντάχθηκε σε αυτό το στρατόπεδο μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, τον Kongtoranee Payakaroon. Το Sityodthong Camp έγινε σπίτι τους, αυτών και πολλών ακόμη μαχητών. Η ομάδα αυτή ήταν γνωστή εκτός από το υψηλό επίπεδο των μαχητών της και από το ρεκόρ νικών.
Το βάρος του είχε αυξηθεί στα 50 κιλά, όταν αποφάσισε να πάει για αγώνες στην Μπανγκόκ για να αγωνιστεί στον “ναό” του Muay Thai, το Lumpinee Stadium. Ο πρώτος του αγώνας έγινε στις 24 Δεκεμβρίου 1978, με το νέο του αγωνιστικό όνομα Samart Payakaroon. Εκείνη τη χρονιά αγωνίστηκε σε περισσότερους από 10 αγώνες με απόλυτη επιτυχία.
Από το 1978 έως το 1985, ο Samart Payakaroon έλαβε μέρος σε 47 αγώνες.
Ήταν ήδη γνωστός, οι φίλαθλοι τον λάτρευαν, οι εφημερίδες τον είχαν πρωτοσέλιδα και τα περιοδικά εξώφυλλα.
Το στυλ του είχε εξαιρετική τεχνική, υψηλό IQ μάχης, αστραπιαία αντανακλαστικά, “μαγικό” μάτι, φινέτσα και ομορφιά. Οι επιλογές του ήταν δημιουργικές, αποτελεσματικές και απρόβλεπτες, ακόμη και απέναντι στον ανταγωνισμό των κορυφαίων της δεκαετίας του ’80 και του ’90 (που ονομάστηκε η Χρυσή Εποχή του Muay Thai).
Ήταν μια ζωντανή διαφήμιση του Muay Thai.
Ο Samart στο Lumpini Boxing Stadium
Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει η πορεία του Samart στο Lumpini.
Ξεκινώντας από τις 29 Φεβρουαρίου 1980, ο Samart κέρδισε στα σημεία τον Kongsamut Sor.tanikul, κατακτώντας τη ζώνη του Πρωταθλητή της κατηγορίας Pinweight.
Στις 11 Νοεμβρίου 1980, κέρδισε τον Poollap Saknirun, κατακτώντας τη Ζώνη στην κατηγορία Junior Flyweight.
Στις 31 Μαρτίου 1981, κέρδισε τον Singthong Prasopchai, κατακτώντας Ζώνη στην κατηγορία Junior Bantamweight.
Στις 13 Οκτωβρίου 1981, κέρδισε τον Samingnoom Sitthiboontham, εξασφαλίζοντας τη Ζώνη στην κατηγορία Featherweight.
Ο Samart στην επαγγελματική πυγμαχία
Εκτός από το Muay Thai, είχε ασχοληθεί και με την επαγγελματική πυγμαχία. Και όταν λέμε ασχολήθηκε, εννοούμε ότι κατέκτησε την Ζώνη του Παγκόσμιου Πρωταθλητή της WBC στην κατηγορία Bantamweight.
Συγκεκριμένα ο Samart ανέβηκε στο πυγμαχικό ρινγκ για πρώτη φορά όταν συνάντησε και κέρδισε τον πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή Netnoi Sor Vorasing. Ήταν αγώνας προθέρμανσης. Ανέβηκε στην κατάταξη και εξασφάλισε τον αγώνα στο WBC Super Bantamweight. Κέρδισε στον 5ο γύρο τον Μεξικανό Guada Lupe Pinter με TKO.
Στον πρώτο του αγώνα υπεράσπισης του τίτλου, νίκησε με TKO τον Huan Kid Mesa στον 12ο γύρο.
Στον δεύτερο αγώνα υπεράσπισης, έχασε με TKO από τον Αυστραλό Jeff Fenec Αυστραλό στον 4ο γύρο, στις 8 Μαΐου 1987.
Στην επαγγελματική πυγμαχία, ο Samart Payakaroon έδωσε συνολικά 14 αγώνες με 2 ήττες.
Μετά από όλα αυτά ήταν επόμενο να τιμηθεί με το βραβείο του
Εξαιρετικού Αθλητή από την HRH Princess Mahachakri Sirindhorn το 1982
The Ring ‘s Progress of the Year μαχητής για το 1986
Βραβείο Εξαιρετικού Ταϊλανδού Μπόξερ 1988 από την Ένωση Αθλητικών Ρεπόρτερ της Ταϊλάνδης
Ήταν πλέον γνωστός με το προσωνύμιο “Payak Nayok”, “ιδιοφυής μπόξερ”.
Μετά την ήττα από τον Jeff Fenec, ο Samart αποσύρθηκε από τους αγώνες.
Έκανε μια επιστροφή στη δεκαετία του 1990 και διεκδίκησε ανεπιτυχώς έναν ακόμη παγκόσμιο τίτλο.
Ο Samart μετά τα ρινγκ
Στράφηκε στην ψυχαγωγία. Χάρη στην καλή του εμφάνιση, ο Samart πείστηκε από μεγάλο μουσικό παραγωγό να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ με τραγούδια. Αποδείχθηκε επιτυχημένο σε τέτοιο βαθμό ώστε να κυκλοφορήσει συνολικά 7 δικά του άλμπουμ τραγουδιών.
Και δεν ήταν μόνο αυτό. Σειρά είχε το σινεμά. Έπαιξε σαν ηθοποιός σε ταινίες της Ταϊλάνδης αλλά και σε διεθνείς παραγωγές.
Έχει κι άλλο. Πόζαρε σαν μοντέλο για φωτογράφους, σε εμπορικές διαφημίσεις και fashion walk και πλήθος άλλων.
Το 2015, η ζωή του παρουσιάστηκε σε ένα ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε στο Mard Payak από την NOW26 σε ένα δίκτυο της Nation Multimedia Group .
Κατά τη διάρκεια εκείνης της εποχής, ο Samart ήταν μια προσωπικότητα τόσο ισχυρή ώστε να κερδίσει αβίαστα τον τίτλο του κορυφαίου πρωταθλητή πυγμάχου, του κορυφαίου καλλιτέχνη και του κορυφαίου αστέρα του κινηματογράφου της Ταϊλάνδης.
Τώρα από πλευράς στατιστικών τι να πούμε, οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους.
Επαγγελματική πυγμαχία:
Αγώνες: 23 Νίκες: 21 Με knockout: 12 Ήττες: 2 Με knockout: 2 Ισοπαλίες: 0
Αγωνίστηκε 16 χρόνια και νίκησε στο 90% των αγώνων του. Είναι χαρακτηριστικός ο αριθμός πολλών αγώνων, πολλών νικών αλλά λίγων νοκάουτ. Είναι συνηθισμένο να βλέπουμε πολύ μεγάλους τεχνίτες να μην είναι μαχητές του ενός χτυπήματος. Έτσι μας δίνουν την ευκαιρία να έχουμε περισσότερο χρόνο να θαυμάσουμε την τέχνη τους.
Θεωρείται από πολλούς ως ο καλύτερος μαχητής του Muay Thai όλων των εποχών, καθώς έγινε πρωταθλητής του σταδίου Lumpinee και παγκόσμιος πρωταθλητής WBC στην πυγμαχία.
1981 Ένωση Αθλητικών Συγγραφέων της Ταϊλάνδης Αγωνιστής της Χρονιάς
1981, η Ένωση Αθλητικών Συγγραφέων της Ταϊλάνδης Αγώνας της Χρονιάς
1982 Ένωση Αθλητικών Συγγραφέων της Ταϊλάνδης Fighter of the Year
1983 Ένωση Αθλητικών Συγγραφέων της Ταϊλάνδης Fight of the Year
1988 Αγώνας της Χρονιάς της Ένωσης Αθλητικών Συγγραφέων της Ταϊλάνδης
1988 Ένωση Αθλητικών Συγγραφέων της Ταϊλάνδης Fighter of the Year
Πυγμαχία
Παγκόσμιο Συμβούλιο Πυγμαχίας
Παγκόσμιος Πρωταθλητής Super Bantamweight World Boxing Council (1986)
Η Κληρονομιά του Samart
Ο Samart θεωρείται ο “Muhammad Ali” και ο “Sugar Ray Robinson” του Muay Thai. Το όνομά του συνοδεύει ο σεβασμός των φιλάθλων του αθλήματος μέχρι σήμερα.
Ο προπονητής και θρυλικός μαχητής Kru Sityodtong μίλησε πολύ καλά για τον Samart, λέγοντας ότι ο Samart ήταν εύκολα ο πιο ταλαντούχος μαχητής που έχει δει ποτέ. Ο Sidyodtong πιστεύει επίσης ότι η Ταϊλάνδη δεν έχει δει κανέναν τόσο ταλαντούχο όσο ο Samart να κοσμεί το δαχτυλίδι.
Ο πρωταθλητής του K-1 Buakaw Banchamek δήλωσε ότι ο Samart ήταν ο καλύτερος μαχητής Muay Thai ποτέ, χωρίς αμφιβολία.
Πολλοί σύγχρονοι μαχητές, όπως ο Saekson Janjira, ο Matee Jedeepitek, ο Kongnapa Kansaek Sor Ploenjit, ο Lookchang και ο Nokweed, όλοι φιλοδοξούν να γίνουν σαν αυτόν.
