Ήττα με νοκάουτ για τον Savvas Michael

Ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής Rodtang είχε προγραμματιστεί να αντιμετωπίσει τον Savvas Michael στους ημιτελικούς του Παγκόσμιου Grand Prix του ONE Flyweight Muay Thai, αυτή την Παρασκευή, 26 Αυγούστου.

Ωστόσο, ο "Iron Man" απέτυχε να παράσχει δείγμα για το υποχρεωτικό τεστ ενυδάτωσης του οργανισμού του και δεν του επετράπη να ζυγιστεί. Το αποτέλεσμα ήταν να αποσυρθεί από τον αγώνα του στην εκδήλωση της Παρασκευής και αποκλείστηκε από το Grand Prix.

Ο Rodtang στον λογαριασμό του στο Instagram δημοσίευσε ένα μήνυμα στους θαυμαστές του:

"Σας ευχαριστώ για όλη την ενθάρρυνση που μου δώσατε αυτή τη φορά. Δεν μπορώ να παλέψω. Ελπίζω να σας δω την επόμενη φορά".

Ο αγώνας όμως δεν μπορούσε να μην γίνει. Και βρέθηκε αντικαταστάτης του Rodtang, ο Panpayak  Jitmuangnon.

Ποιός είναι ο Panpayak;

Ο Panpayak είναι Παγκόσμιος Πρωταθλητής του Muay Thai στο Lumpinee το 2014 και το 2015 από 2 φορές και στο Rajadamnern Stadium το 2012 και το 2013. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Samut Prakan, μια παράκτια επαρχία που αποτελεί μέρος της μητροπολιτικής περιοχής της Μπανγκόκ. Ο πατέρας του ήταν φανατικός θαυμαστής του Muay Thai και έτσι ο Panpayak ξεκίνησε να προπονείται σε ηλικία 8 ετών, μαζί με τα τρία αδέρφια του, υπό τις οδηγίες του πατέρα του.

Αγωνιζόταν σε όλη την Ταϊλάνδη μέχρι τα 14 του χρόνια, όταν προσκλήθηκε να ζήσει και να προπονηθεί στο φημισμένο γυμναστήριο Jitmuangnon στην Bangkok. Από τότε αγωνίστηκε σε εκατοντάδες αγώνες, κερδίζοντας Παγκόσμιους Τίτλους σε δύο κατηγορίες βάρους σε καθένα από τα δύο μεγαλύτερα στάδια της Ταϊλάνδης. 

Είναι ο πρώτος μαχητής στην ιστορία του αθλήματος που κέρδισε το βραβείο Sports Writers of Thailand Fighter of the Year τρεις φορές στη σειρά, 2013, 2014, 2015. Ο Panpayak ήταν αήττητος το 2013. 

Ο Panpayak έκανε το ντεμπούτο του στο ONE Championship τον Σεπτέμβριο του 2019 με νίκη και ελπίζει να προχωρήσει περισσότερο αυτή τη φορά στο ONE Super Series.

Οι αγώνες του:

• 292 αγώνες
• 248 νίκες
• 35 με νοκάουτ
• 41 ήττες
• 3 ισοπαλίες

Και αφού είδαμε ποιος είναι ο Παγκόσμιος Πρωταθλητής που αντικαθιστά τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή, ας δούμε τον αγώνα.

Καταρχήν συγκρίνετε τους αγώνες του Panpayak με τους αγώνες του Michael. 

• 49 αγώνες
• 45 νίκες
• 22 νοκάουτ
• 4 ήττες
• 1 νοκάουτ

Αυτό δείχνει το πόσο "μετράει" ο Κύπριος στα μεγάλα σαλόνια του Muay Thai. Η είσοδός του στο ONE ήταν ένα μεγάλο άλμα και ο χώρος τον σέβεται.

Στον πρώτο αναγνωριστικό γύρο, ο άγνωστος και με ανάποδη guard Panpayak "μετρούσε" τον Savvas. Αψιμαχίες, κράτημα της απόστασης απέναντι στον ψηλότερο Κύπριο με χαμηλά ευθεία λακτίσματα στα πόδια, 2-3 περιπτώσεις μάχης σώμα με σώμα και φαρμακερό τελείωμα των συνδυασμών με το αριστερό κυκλικό λάκτισμα παντού, από χαμηλά στα πόδια, έως ψηλά στο κεφάλι, που κόβονται όλα εύκολα ή δύσκολα από τον Michael ο οποίος όταν χρειάζεται αποφεύγει υποδειγματικά.

Η εμπειρία και η άνεση του Ταϊλανδού φαίνεται από μακριά, απέναντι στην άμεση κοφτή αντίδραση του Κύπριου, δείχνοντας μια πολύ καλή προετοιμασία.

Στην αρχή του 2ου γύρου ο Savvas εκτελεί ένα άψυχο χαμηλό δεξιό ευθύ λάκτισμα που δεν απειλεί. Ο Panpayak αποφεύγει βγαίνοντας από την γραμμή πυρός από δεξιά, κλείνει την απόσταση, ο Savvas καταλαβαίνει τον κίνδυνο, δεν έχει μαζέψει ακόμη το πόδι που λάκτισε, δεν έχει πατήσει να δώσει ώθηση προς τα πίσω να ανοίξει την απόσταση, έχει τον αντίπαλο πλάγια αριστερά του και δεν μπορεί να τον αγκαλιάσει για να κόψει την επίθεσή του, προσπαθεί να κλείσει την άμυνα με τα χέρια ψηλά, ο Panpayak μπαίνει πλέον στην καλή του απόσταση με δεξί hοοκ που βρίσκει στόχο, τα χέρια του χτυπημένου Savvas πέφτουν, το κεφάλι μένει ακάλυπτο και άμεσο αριστερό κυκλικό λάκτισμα στο κεφάλι φέρνει το νοκάουτ. 

Μην ξεχνάμε ότι τα γάντια είναι μικρά, διαπερνούν τις άμυνες, έχουν μικρή απορροφητικότητα και οδηγούν σε εύκολο νοκάουτ.

Ο Savvas έδειξε πολύ καλή τεχνική, άμεσες αντιδράσεις, πολύ καλή προετοιμασία, αναμενόμενη αμηχανία μέσα σε ένα τόσο μεγάλο event και σχετική δυσκολία προσαρμογής στον διαφορετικό  αντίπαλο. 

Ο Panpayak ήταν άψογος τεχνίτης, τρομερά έμπειρος, με πιο κοφτερές και επικίνδυνες τεχνικές, κυνηγούσε περισσότερο και ήταν πιο γρήγορος όπως ήταν αναμενόμενο, λόγω μικρότερου ύψους και χαμηλότερου κέντρου βάρους. Όταν κατάφερε να σπάσει την απόσταση, άρπαξε την ευκαιρία και δεν άφησε περιθώρια στον Κύπριο αντίπαλό του.

Οι πανηγυρισμοί του μετά την νίκη, δείχνουν πόσο σεβόταν και "μετρούσε" τον Savvas σαν αντίπαλο.

 

 

 

Rajadamnern Stadium: μυρίστε τον αέρα

Το Rajadamnern Stadium είναι ένας από τους δύο "ναούς" του Muay Thai. Ο άλλος είναι το Lumpinee Boxing Stadium. Μπαίνοντας κανείς μέσα, "αναπνέει" την ιστορία του Muay Thai. Είναι τα ρινγκ που έλαμψαν τα μεγαλύτερα αστέρια της Ταϊλάνδης και από κάποια στιγμή και μετά όλου του κόσμου.

Το να αγωνιστεί κάποιος μέσα στο Rajadamnern, είναι εκτός από πρόκληση, μεγάλη τιμή και αναγνώριση της αξίας του σαν μαχητή. 

Μία εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα υπάρχει μέσα στο στάδιο και γύρω από αυτό. Από ανθρώπους που εργάζονται για το Στάδιο, μικροπωλητές, μαχητές, προπονητές, ατζέντηδες, δημοσιογράφοι, φωτογράφοι. Οπαδοί από όλο τον κόσμο που έρχονται να παρακολουθήσουν τις μάχες στην πηγή, μέχρι και απλοί τουρίστες που βλέπουν το Muay Thai σαν φολκλόρ. 

Στα πολύ καλής ποιότητας βίντεο που επιλέξαμε, η εστίαση είναι στην ατμόσφαιρα που επικρατεί και λιγότερο σε αυτό καθαυτό τον αγώνα. Η κάμερα μπαίνει στα αποδυτήρια και καταγράφει την ένταση, την αγωνία των μαχητών πριν τον αγώνα, τα ανθρώπινα συναισθήματα γύρω από το ρινγκ, την φόρτιση στις κερκίδες, το πάθος των θεατών, όλα αυτά που δεν βλέπουμε όταν παρακολουθούμε κάποιον αγώνα.

Πρόκειται για την καλύτερη δουλειά που έχουμε δει, μια δουλειά από εξαιρετικούς επαγγελματίες. 

Παρατηρείστε την σκηνοθεσία, την ποιότητα της εικόνας, τις κινήσεις της κάμερας και τις γωνίες λήψης, όπως και την εξαιρετική μουσική κάλυψη. 

Βλέπετε μια κινηματογραφική παραγωγή με την διαφορά ότι είναι πραγματική.

 

Μυρίστε τον αέρα του Rajadamnern  Stadium.

 

 

 

 

Muay Thai vintage

Τα σπάνια αυτά βίντεο έχουν αποκτηθεί μετά από έρευνα στα αρχεία της Ταϊλάνδης, της δεκαετίας του '60.

Έχουν δε τόσο ιστορική όσο και τεχνική σημασία. Πρόκειται για μικρούς θησαυρούς γι αυτούς που ενδιαφέρονται για το συγκεκριμένο στυλ.

Μέρος 1ο

Εδώ βλέπουμε ένα βίντεο εποχής, που περιλαμβάνει τεχνικές Muay Boran, ιδιαίτερα αυτές του Muay Khorat. Το Muay Khorat είναι η τεχνοτροπία της βορειοανατολικής περιοχής της Ταϊλάνδης, με χαρακτηριστικό την έμφαση στην δύναμη, τις δυνατές γροθιές και τα δυνατά λακτίσματα.

Αρχικά, αυτή ήταν μια βωβή ταινία που έλειπαν υπότιτλοι. Έτσι, οι ερευνητές του αρχείου πρόσθεσαν αφήγηση για να καθοδηγήσουν τον θεατή και να παρέχουν κάποια εικόνα για τις μεθόδους εκπαίδευσης, που υπήρχαν πριν από το σύγχρονο Muay Thai.

 

 

 

  

Μέρος 2ο

Ξεκινά με πλάνα εκπαίδευσης ενός άλλοτε διάσημου μαχητή Muay Thai, ενώ κάνει τους συνηθισμένους γύρους του. Στη συνέχεια, η ταινία προχωρά σε αγώνες τις προηγούμενες μέρες που έγιναν στο παγκοσμίως διάσημο στάδιο Lumpinee, το οποίο περιλαμβάνει προετοιμασίες πριν τον αγώνα, μουσικούς, ξένους θεατές και τους πραγματικούς αγώνες. Και σε αυτό το βίντεο προστέθηκε η αφήγηση, αφού και αυτή ήταν αρχικά βουβή.

 

 

 

Shidokan Karate: το “τρίαθλο των πολεμικών τεχνών”

Yoshiji Soeno

Το Shidokan είναι δημιούργημα του Yoshiji Soeno. Ο Soeno γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1947, στην Tokorozawa της επαρχίας Saitama. 

Από την παιδική του ηλικία, ο Soeno ενδιαφέρθηκε για τις πολεμικές τέχνες. Αρχικά ασχολήθηκε με το Judo.

Γνωρίζοντας και το Karate, διαπίστωσε ότι αυτό δεν ήταν δυνατό σε σύγκριση με το Judo, αλλά γινόταν πολύ πιο δυνατό όταν εξελισσόταν. Αυτό τον οδήγησε στο Wado-ryu Karate-Jujutsu, αν και σε αυτό έμεινε για λίγο.

Όμως αυτό που τον κέρδισε ήταν το Kyokushin Karate, το οποίο γνώρισε στο Honbu Dojo του Kyokushin Kaikan στο Ikebukuro, στο Τόκιο, όπου δίδασκε ο ιδρυτής Masutatsu Ōyama.

Ο Soeno εξασκήθηκε με τους ανώτερους μαθητές που ήταν ο Shigeru Ōyama, ο Yasuhiko Ōyama, ο Tadashi Nakamura και ο Hideyuki Ashihara.

Παράλληλα με την εκπαίδευσή του, φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο Josai. Εκεί ο Soeno ίδρυσε τη λέσχη Karate και έγινε ο εκπαιδευτής της. Ο Soeno πήρε την μαύρη ζώνη 1ου Dan, στις 15 Απριλίου 1967. 

Την δεκαετία 1965 – 1975 το Kickboxing γνώριζε τεράστια ανάπτυξη αλλά και προβολή από την Ιαπωνική τηλεόραση. Οι αγώνες του μεταδίδονταν από τα τέσσερα μεγάλα κανάλια, TBS, Nippon Television, TV Asahi και TV Tokyo, σε όλη την Ιαπωνία .

Τον Φεβρουάριο του 1969, η TV Asahi ζήτησε έναν μαχητή από το Kyokushin. Ο Masutatsu Ōyama επέλεξε τους Soeno και Terutomo Yamazaki για να συμμετάσχουν στους αγώνες. Μάλιστα ο Ōyama ίδρυσε ένα γυμναστήριο Kickboxing που το ονόμασε Kyokushin Gym. Σε αυτό εξασκήθηκαν στο Kickboxing περίπου δύο μήνες πριν από την είσοδό τους στους αγώνες. Αυτό έγινε τον Απρίλιο του 1969. Ο Soeno αγωνίστηκε στην κατηγορία  welterweight.

Το Kyokushin σχεδίαζε να πραγματοποιήσει το Πρώτο All-Japan Full Contact Karate Championships (AJFCKC) στο Μητροπολιτικό Γυμνάσιο του Τόκιο, τον Σεπτέμβριο του 1969. Δεν ήταν αποκλειστικά ένα πρωτάθλημα Karate, αλλά θα συμμετείχαν και μαχητές διαφόρων στυλ. Στους αθλητές περιλαμβανόταν ο Gidon Gaddary, Ισραηλινός αθλητής του Judo με βάρος πάνω από 100 κιλά, ο Paul Jackson πυγμάχος βαρέων βαρών από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τρεις μαχητές του Muay Thai επιπέδου Lumpinee, συμπεριλαμβανομένων των Birahon, Sakao και Samanso.

Οι κανόνες ήταν απλοί:

• Δεν επιτρεπόταν να χρησιμοποιείς με χέρι ή αγκώνα στο πρόσωπο
• Δεν επιτρεπόταν να επιτεθείς σε ζωτικά σημεία 
• Οι αθλητές δεν χρησιμοποίησαν καμία προστασία
• Αγωνίζονταν με γυμνά χέρια, γυμνά γόνατα και γυμνά πόδια.

Στους αγώνες αυτούς, ο Soeno έχασε στον τελικό από τον το Yamazaki, κατακτώντας την 2η θέση.

Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο, άνοιξε το “Soeno Dojo” και το “Soeno Gym”, διδάσκοντας αντίστοιχα Karate και Κιckboxing.

Ασκήθηκε επίσης στο Muay Thai στην Μπανγκόκ και στο Karate στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αν και είχε αποστασιοποιηθεί από το Kyokushin Kaikan, συνέχισε να έχει προσωπική φιλία με τον Mas Oyama και οι δυο τους συναντιόντουσαν συχνά στη σάουνα στο Ikebukuro. Όταν ο Mas Oyama πέθανε, ο Soeno είχε σπεύσει στα κεντρικά γραφεία του Kyokushin και έκλεγε γοερά.

Μεταξύ των επιτευγμάτων του ήταν:

• 1ο Ανοιχτό Τουρνουά Karate Do Ιαπωνίας, ήταν επιλαχών
• 2ο Πρωτάθλημα Ιαπωνίας, 3η θέση
• 4ο Πρωτάθλημα Ιαπωνίας, 5η θέση

 

 

Η ίδρυση του Shidōkan

Από νωρίς, ο σκοπός του Soeno, ήταν να δημιουργήσει ένα στυλ Karate, που θα επέτρεπε τα χτυπήματα στο πρόσωπο και τη χρήση των γονάτων. Το όνομα αυτού Shidōkan και παρουσιάστηκε σαν ολοκληρωμένο στυλ, το 1978. Το 1981 ίδρυσε την World Karatedo Association Shidokan και την Japan Fighting Association New Fighting Shidokan, με έδρα την πόλη Ito, στην επαρχία Shizuoka.

Αν και το Shidōkan είναι ένα στυλ όρθιας μάχης που περιλαμβάνει λακτίσματα, χτυπήματα με τα χέρια και γροθιές, που συναντάμε στα περισσότερα άλλα στυλ Karate και στο Muay Thai,  χρησιμοποιεί επίσης πολλά κλειδώματα, σαρώματα και ρίψεις που συνήθως βλέπουμε στο Judo, το Jujitsu και την Πάλη. 

Το Shidokan μερικές φορές περιγράφεται ως το “Τρίαθλο των Πολεμικών Τεχνών”, καθώς περιλαμβάνει 3 μορφές αγώνα, Karate πλήρους επαφής, Muay Thai και Grappling. Τα τουρνουά είναι full contact και διεξάγονται σε ρινγκ πυγμαχίας.

Οι αγώνες του Shidokan

Τα “All Japan Karatedo Chamionships” και “Kanto Karatedo Championships” διεξάγονται κάθε χρόνο. Στο Πρωτάθλημα Kanto Karatedo επιτρέπεται η συμμετοχή αρχαρίων και μεσαίων (από λευκές έως πράσινες ζώνες). Οι κανόνες τους απαιτούν να φοράνε γάντια και προστατευτικά κνήμης και απαγορεύονται οι ρίψεις, οι μάχες στο έδαφος και η πάλη. Επιπλέον, κάθε χρόνο διεξάγεται το “Εθνικό Τουρνουά Karatedo Παίδων και Κορασίδων”, στο οποίο συμμετέχουν αγόρια και κορίτσια που ανήκουν σε διάφορες ομάδες Karate, συμπεριλαμβανομένου και του Shidokan.

 

 

Σχολή Shidokan: 2 σχολές (Karate και Kickboxing) σε μία 

Το dojo του Shidokan συνδυάζει ένα dojo Karate και ένα γυμναστήριο Kickboxing. Τα τμήματα Karate και Kickboxing είναι βασικά διαχωρισμένα, αλλά είναι δυνατό να εξασκηθούν και τα δύο με τη μορφή προπόνησης. 

Υπάρχουν πολλοί μεταξύ των Δασκάλων του Shidokan που έχουν πραγματική εμπειρία ως επαγγελματίες kickboxers.

Σαν στυλ έχει παγκόσμια επιτυχία. Έχουν περάσει από αυτό κορυφαίοι Karateka, Kickboxers και επαγγελματίες παλαιστές, που έβλεπαν σε αυτό ένα τρόπο βελτίωσης της ικανότητάς τους.

 Σήμερα η Οργάνωση του Shidokan έχει παραρτήματα σε 68 χώρες σε όλο τον κόσμο. 

 

 

Μία ήττα “γέννησε” το Kickboxing

Η ιστορία μας ξεκινά με έναν άνδρα που ονομάζεται Osamu Noguchi. Ήταν πυγμάχος από το Τόκιο. Ο Noguchi είχε μεγάλο ενδιαφέρον για το Muay Thai. Ερευνούσε την ενδεχόμενη εμπορική απήχηση του στυλ στην Ιαπωνία. Για τον σκοπό αυτό ήθελε να βρει Ιάπωνες μαχητές, να τους κατεβάσει σε αγώνες μέσα στην Ταϊλάνδη, να αντιμετωπίσουν τους Ταϊλανδούς στο δικό τους άθλημα, και μάλιστα να νικήσουν. Δεν ζητούσε και πολλά η αλήθεια είναι.

Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Δεν υπήρχαν μαχητές στην Ιαπωνία που να έχουν την εκπαίδευση και τον τρόπο παιξίματος που απαιτούσε το Muay Thai.

Αρχικά πίστευε ότι αν ξεκινούσε με βάση τους πυγμάχους και τους μάθαινε τα αγκαλιάσματα και να χρησιμοποιούν τα πόδια τους και να αντέχουν την επαφή στα χαμηλά λακτίσματα, θα μπορούσε να δημιουργήσει μία βάση.  

Ωστόσο, υπήρχε ένα θέμα. Αισθανόταν ότι ότι οι πυγμάχοι δεν θα μπορούσαν να προσαρμοστούν στους κανόνες του Muay Thai χωρίς χρόνια εκπαίδευσης και εξάσκησης. Η άμυνα και η χρήση των λακτισμάτων, των γονάτων, των αγκώνων και τα αγκαλιάσματα, θα ήταν ένα εγχείρημα πολύ  μεγάλο για κάθε πυγμάχο και επιπλέον θα απαιτούσε μεγάλες περιόδους προπόνησης στην Ταϊλάνδη.

Ο Noguchi αποφάσισε ότι θα ήταν καλύτερα να έχει σαν βάση μαχητές από το Karate. Ήταν λογικό, το Karate είχε λακτίσματα, γόνατα και ρίψεις. Έτσι οι μαχητές του δεν θα ένοιωθαν εκτός τόπου και χρόνου στα αγκαλιάσματα. 

Πλησίασε τον Masutatsu Oyama, τον ιδρυτή του Kyokushin Karate. Το στυλ ήταν γνωστό για τη σκληρή προπόνηση, το sparring πλήρους επαφής και τη εξαιρετική φυσική κατάσταση. Ο Oyama συμφώνησε να στείλει μερικούς από τους καλύτερούς του στην Ταϊλάνδη, να πολεμήσουν τους Ταϊλανδούς.

Αυτό έγινε την άνοιξη του 1963. Το Oyama Dojo έστειλε τους Kenji Kurosaki, Hirofumi Okada, Yasuhiko Oyama, Tadashi Nakamura και Akio Fujihira να προετοιμαστούν για την Ταϊλάνδη.

Οι 5 αυτοί μαχητές, πραγματοποίησαν ένα προπονητικό camp ενός μήνα, στην Kinugawa, από τον Αύγουστο, για να προετοιμαστούν για την αποστολή του Οκτωβρίου στην Ταϊλάνδη. Εκπαιδεύτηκαν με μεθόδους Muay Thai, συμπεριλαμβανομένων και γροθιών στο πρόσωπο, που συνήθως απουσίαζαν από το Kyokushin. Έφεραν αγωνιστικούς παρτενέρ για το sparring από την Ταϊλάνδη, κάτι που κανόνισε ο Noguchi.

Ωστόσο, η αποστολή αναβλήθηκε για τον Δεκέμβριο και στη συνέχεια αναβλήθηκε εκ νέου για τον Ιανουάριο του 1964. Ο Okada και ο Yasuhiko λόγω προβλημάτων με τις βίζες τους, αποκλείστηκαν από την αποστολή.

Τον Φεβρουάριο του 1964, ο Kurosaki οδήγησε τους Nakamura και Fujihira στην αποστολή στην Ταϊλάνδη. Στην αρχή, ο Kurosaki δεν είχε πρόθεση να συμμετάσχει, αλλά του ζητήθηκε επειδή υπήρχαν τόσο λίγοι μαχητές Kyokushin μαζί τους. 

Η εκδήλωση έγινε στις 12 Φεβρουαρίου 1964, στο Lumpinee Boxing Stadium.

Ο Kurosaki έχασε αυτόν τον αγώνα από ένα χτύπημα με τον αγκώνα στο κεφάλι, από τον αντίπαλό του Rawee Dechechai. Ο Kurosaki απέδωσε αργότερα την ήττα του στο ότι δεν ήταν ξεκάθαροι οι κανόνες και δεν είχε συνηθίσει να αγωνίζεται με γάντια του μποξ. Από τους τρεις αγώνες, ο Nakamura και ο Fujihira του Kyokushin κέρδισαν τους άλλους δύο και το Kyokushin ανακηρύχθηκε νικητής της πρόκλησης. 

 

Αυτή ήταν ο αγώνας του Kenji Kurosaki

 

 

 

Όμως  ο ηττημένος Kenji Kurosaki, αξιοποίησε στο μέγιστο τις εμπειρίες από τον αγώνα, αφού απέκτησε ένα κίνητρο για να αλλάξει την προπόνησή του. Άρχισε να ενσωματώνει στο δικό του Kyokushin Karate και στοιχεία από το Muay Thai, συμπεριλαμβανομένων των γροθιών στο πρόσωπο και του clinch. Αυτό τον οδήγησε στην ίδρυση του δικού του γυμναστηρίου, του Mejiro, το οποίο πήρε το όνομά του από την περιοχή του Τόκιο όπου βρισκόταν. Αυτό ήταν το πρώτο γυμναστήριο Kickboxing στον κόσμο.

Από το Mejiro βγήκαν οι μεγαλύτεροι Ιάπωνες μαχητές. Ακολούθησαν οι Ευρωπαίοι, με πρώτους τους Ολλανδούς που δημιούργησαν το Ολλανδικό παράρτημα του Mejiro Gym, από το οποίο αναδείχθηκαν πολλοί διάσημοι Ολλανδοί Kickboxers που κυριάρχησαν στην Ευρώπη.

Samart Payakaroon: ο καλύτερος Thai boxer όλων των εποχών

Ο Samart Payakaroon, πραγματικό όνομα Samart Tiptarmai, γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1962, στο χωριό Khet Khet στην επαρχία Chachoengsao.

Ο Samart έχει έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Kongtoranee Payakaroon, ο οποίος ήταν αυτός που τον ώθησε να ξεκινήσει να προπονείται στο Muay Thai. Ασκήθηκε αρχικά με τον μεγαλύτερο αδερφό του και μετά με τον Δάσκαλο Manus Thipthamai. Αυτό έγινε το 1972.

Το πρώτο αγωνιστικό του όνομα ήταν Samart Lookklongket και ο πρώτος του αντίπαλος λεγόταν Pet-aroon Sitnimit, τον οποίο νίκησε στα σημεία.

Μετά από αυτό μετακόμισε για να ζήσει στην πόλη Pattaya μαζί με τον άλλο μεγαλύτερο αδερφό του Sompong. Τα δύο αδέρφια εξασκήθηκαν στο Muay Thai όπως συνήθιζαν να κάνουν και μερικές φορές πήγαιναν για να κάνουν εκπαίδευση στο Sing Esso Camp (αργότερα άλλαξε το όνομά του σε Payakaroon Camp). Αγωνίστηκε περίπου 10 φορές, απέκτησε εμπειρία και βελτίωσε την δεξιότητά του.

Ήθελε να γίνει καλύτερος, να αποκτήσει γνώση και γι’ αυτό μετακόμισε σε πολλά μέρη, σε πολλές επαρχίες, σε όλη την Ταϊλάνδη, συσσωρεύοντας εμπειρίες στο Muay Thai.

Μέχρι το 1975, είχε την ευκαιρία να εκπαιδευτεί στο Sityodthong Camp που ανήκε στον εκπαιδευτή Yodthong Senanant. Εντάχθηκε σε αυτό το στρατόπεδο μαζί με τον μεγαλύτερο αδερφό του, τον Kongtoranee Payakaroon. Το Sityodthong Camp έγινε σπίτι τους, αυτών και πολλών ακόμη μαχητών. Η ομάδα αυτή ήταν γνωστή εκτός από το υψηλό επίπεδο των μαχητών της και από το ρεκόρ νικών.

Το βάρος του είχε αυξηθεί στα 50 κιλά, όταν αποφάσισε να πάει για αγώνες στην Μπανγκόκ για να αγωνιστεί στον “ναό” του Muay Thai, το Lumpinee Stadium. Ο πρώτος του αγώνας έγινε στις 24 Δεκεμβρίου 1978, με το νέο του αγωνιστικό όνομα  Samart Payakaroon. Εκείνη τη χρονιά αγωνίστηκε σε περισσότερους από 10 αγώνες με απόλυτη επιτυχία.

Από το 1978 έως το 1985, ο Samart Payakaroon έλαβε μέρος σε 47 αγώνες.

Ήταν ήδη γνωστός, οι φίλαθλοι τον λάτρευαν, οι εφημερίδες τον είχαν πρωτοσέλιδα και τα περιοδικά εξώφυλλα. 

Το στυλ του είχε εξαιρετική τεχνική, υψηλό IQ μάχης, αστραπιαία αντανακλαστικά, “μαγικό” μάτι, φινέτσα και ομορφιά. Οι επιλογές του ήταν δημιουργικές, αποτελεσματικές και απρόβλεπτες, ακόμη και απέναντι στον ανταγωνισμό των κορυφαίων της δεκαετίας του ’80 και του ’90 (που ονομάστηκε η Χρυσή Εποχή του Muay Thai).  

Ήταν μια ζωντανή διαφήμιση του Muay Thai.

Ο Samart στο Lumpini Boxing Stadium

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει η πορεία του Samart στο Lumpini. 

Ξεκινώντας από τις 29 Φεβρουαρίου 1980, ο Samart κέρδισε στα σημεία τον Kongsamut Sor.tanikul, κατακτώντας τη ζώνη του Πρωταθλητή της κατηγορίας Pinweight. 

Στις 11 Νοεμβρίου 1980, κέρδισε τον Poollap Saknirun, κατακτώντας τη Ζώνη στην κατηγορία Junior Flyweight. 

Στις 31 Μαρτίου 1981, κέρδισε τον Singthong Prasopchai, κατακτώντας Ζώνη στην κατηγορία Junior Bantamweight.

Στις 13 Οκτωβρίου 1981, κέρδισε τον Samingnoom Sitthiboontham, εξασφαλίζοντας τη Ζώνη στην κατηγορία Featherweight. 

Ο Samart στην επαγγελματική πυγμαχία

Εκτός από το Muay Thai, είχε ασχοληθεί και με την επαγγελματική πυγμαχία. Και όταν λέμε ασχολήθηκε, εννοούμε ότι κατέκτησε την Ζώνη του Παγκόσμιου Πρωταθλητή της WBC στην κατηγορία Bantamweight.

Συγκεκριμένα ο Samart ανέβηκε στο πυγμαχικό ρινγκ για πρώτη φορά όταν συνάντησε και κέρδισε τον πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή Netnoi Sor Vorasing. Ήταν αγώνας προθέρμανσης. Ανέβηκε στην κατάταξη και εξασφάλισε τον αγώνα στο WBC Super Bantamweight. Κέρδισε στον 5ο γύρο τον Μεξικανό Guada Lupe Pinter με TKO.

Στον πρώτο του αγώνα υπεράσπισης του τίτλου, νίκησε με TKO τον Huan Kid Mesa στον 12ο γύρο.

Στον δεύτερο αγώνα υπεράσπισης, έχασε με TKO από τον Αυστραλό Jeff Fenec Αυστραλό στον 4ο γύρο, στις 8 Μαΐου 1987.

Στην επαγγελματική πυγμαχία, ο Samart Payakaroon έδωσε συνολικά 14 αγώνες με 2 ήττες.

Μετά από όλα αυτά ήταν επόμενο να τιμηθεί με το βραβείο του

• Εξαιρετικού Αθλητή από την HRH Princess Mahachakri Sirindhorn το 1982

• The Ring ‘s Progress of the Year μαχητής για το 1986

• Βραβείο Εξαιρετικού Ταϊλανδού Μπόξερ 1988 από την Ένωση Αθλητικών Ρεπόρτερ της Ταϊλάνδης

Ήταν πλέον γνωστός με το προσωνύμιο “Payak Nayok”, “ιδιοφυής μπόξερ”.

 

Μετά την ήττα από τον Jeff Fenec, ο Samart αποσύρθηκε από τους αγώνες.

Έκανε μια επιστροφή στη δεκαετία του 1990 και διεκδίκησε ανεπιτυχώς έναν ακόμη παγκόσμιο τίτλο.

Ο Samart μετά τα ρινγκ 

Στράφηκε στην ψυχαγωγία. Χάρη στην καλή του εμφάνιση, ο Samart πείστηκε από μεγάλο μουσικό παραγωγό να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ με τραγούδια. Αποδείχθηκε επιτυχημένο σε τέτοιο βαθμό ώστε να κυκλοφορήσει συνολικά 7 δικά του άλμπουμ τραγουδιών.

Και δεν ήταν μόνο αυτό. Σειρά είχε το σινεμά. Έπαιξε σαν ηθοποιός σε ταινίες της Ταϊλάνδης αλλά και σε διεθνείς παραγωγές.

Έχει κι άλλο. Πόζαρε σαν μοντέλο για φωτογράφους, σε εμπορικές διαφημίσεις και fashion walk και πλήθος άλλων.

Το 2015, η ζωή του παρουσιάστηκε σε ένα ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε στο Mard Payak  από την NOW26 σε ένα δίκτυο της Nation Multimedia Group . 

Κατά τη διάρκεια εκείνης της εποχής, ο Samart ήταν μια προσωπικότητα τόσο ισχυρή ώστε να κερδίσει αβίαστα τον τίτλο του κορυφαίου πρωταθλητή πυγμάχου, του κορυφαίου καλλιτέχνη και του κορυφαίου αστέρα του κινηματογράφου της Ταϊλάνδης.

Τώρα από πλευράς στατιστικών τι να πούμε, οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους.

Επαγγελματική πυγμαχία:

Αγώνες: 23
Νίκες: 21
Με knockout: 12
Ήττες: 2
Με knockout: 2
Ισοπαλίες: 0

Muay Thai:

Αγώνες: 150
Νίκες: 130
Με knockout: 30
Ήττες: 18
Ισοπαλίες: 2

Αγωνίστηκε 16 χρόνια και νίκησε στο 90% των αγώνων του. Είναι χαρακτηριστικός ο αριθμός πολλών αγώνων, πολλών νικών αλλά λίγων νοκάουτ. Είναι συνηθισμένο να βλέπουμε πολύ μεγάλους τεχνίτες να μην είναι μαχητές του ενός χτυπήματος. Έτσι μας δίνουν την ευκαιρία να έχουμε περισσότερο χρόνο να θαυμάσουμε την τέχνη τους.

Θεωρείται από πολλούς ως ο καλύτερος μαχητής του Muay Thai όλων των εποχών, καθώς έγινε πρωταθλητής του σταδίου Lumpinee και παγκόσμιος πρωταθλητής WBC στην πυγμαχία. 

Τίτλοι και βραβεία του Samart 

Muay Thai

• Στάδιο Lumpinee
  • 1980 Lumpinee Stadium Pinweight Champion
  • 1980 Lumpinee Stadium Junior Flyweight Champion
  • 1981 Lumpinee Stadium Junior Bantamweight Champion
  • 1981 Lumpinee Stadium Featherweight Champion
• Βραβεία
  • 1981 Ένωση Αθλητικών Συγγραφέων της Ταϊλάνδης Αγωνιστής της Χρονιάς
  • 1981, η Ένωση Αθλητικών Συγγραφέων της Ταϊλάνδης Αγώνας της Χρονιάς 
  • 1982 Ένωση Αθλητικών Συγγραφέων της Ταϊλάνδης Fighter of the Year 
  • 1983 Ένωση Αθλητικών Συγγραφέων της Ταϊλάνδης Fight of the Year 
  • 1988 Αγώνας της Χρονιάς της Ένωσης Αθλητικών Συγγραφέων της Ταϊλάνδης 
  • 1988 Ένωση Αθλητικών Συγγραφέων της Ταϊλάνδης Fighter of the Year 

Πυγμαχία

• Παγκόσμιο Συμβούλιο Πυγμαχίας
  • Παγκόσμιος Πρωταθλητής Super Bantamweight World Boxing Council (1986)

 Η Κληρονομιά του Samart

Ο Samart θεωρείται ο “Muhammad Ali” και ο “Sugar Ray Robinson” του Muay Thai. Το όνομά του συνοδεύει ο σεβασμός των φιλάθλων του αθλήματος μέχρι σήμερα.

Ο προπονητής και θρυλικός μαχητής Kru Sityodtong μίλησε πολύ καλά για τον Samart, λέγοντας ότι ο Samart ήταν εύκολα ο πιο ταλαντούχος μαχητής που έχει δει ποτέ. Ο Sidyodtong πιστεύει επίσης ότι η Ταϊλάνδη δεν έχει δει κανέναν τόσο ταλαντούχο όσο ο Samart να κοσμεί το δαχτυλίδι.

Ο πρωταθλητής του K-1 Buakaw Banchamek δήλωσε ότι ο Samart ήταν ο καλύτερος μαχητής Muay Thai ποτέ, χωρίς αμφιβολία.

Πολλοί σύγχρονοι μαχητές, όπως ο Saekson Janjira, ο Matee Jedeepitek, ο Kongnapa Kansaek Sor Ploenjit, ο Lookchang και ο Nokweed, όλοι φιλοδοξούν να γίνουν σαν αυτόν. 

Ο Samart τώρα διδάσκει Muay Thai στην Ταϊλάνδη.